Επιχείλιος έρπης και στα παιδιά

Ο επιχείλιος έρπης οφείλεται στον ιό HSV-1 που προσβάλλει περιοχές του προσώπου κοντά στα χείλη. Συνήθως εμφανίζεται με τσούξιμο ή ένα ελαφρύ συνεχόμενο κάψιμο που όσο περνάει η ώρα μετατρέπεται σε φαγούρα ή πόνο. Μετά εμφανίζονται μια ή περισσότερες φουσκάλες με υγρό γύρω από τα χείλη ή κάτω από τη μύτη (σπανιότερα και σε άλλα σημεία του προσώπου).
Ο ιός μεταδίδεται εύκολα από απλές καθημερινές πράξεις, όπως το φιλί, ή δια της χρήσης αντικειμένων που έρχονται σε επαφή με τα χείλη (ποτήρια, πιρούνια κ.α). Πρόκειται για ένα έξυπνο ιό που μπορεί την πρώτη φορά να μην κάνει αισθητή την εμφάνιση του, έχει όμως την ικανότητα να εισβάλλει και να «κοιμάται» στα νευρικά κύτταρα. Ο οργανισμός μας δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί την ύπαρξή του και να κινητοποιήσει το αμυντικό σύστημα. Στις κατάλληλες συνθήκες ο ιός  ξυπνάει και τότε εμφανίζεται το εξάνθημα του επιχείλιου έρπη.
Οι συνθήκες αυτές μπορεί να είναι ένας πυρετός ή ένα απλό κρυολόγημα, μια παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο,το κρύο, η κακή διατροφή, οι ορμονικές διαταραχές,η πτώση της άμυνας του οργανισμού μας,το άγχος κτλ.
Η διάρκεια του επιχείλιου έρπητα είναι από 5 ημέρες μέχρι και 10-15. Το πρώτο στάδιο είναι η περίοδος κατά την οποία αρχίζει να σχηματίζεται η φουσκάλα, σε πολλές περιπτώσεις μιλάμε για πολλές μικρές φουσκάλες και παρουσιάζεται έντονη φαγούρα ή κάψιμο.
Η επόμενη φάση είναι και η πλέον επικίνδυνη για τη μετάδοση του ιού είναι η φάση που σπάει η φουσκάλα και απελευθερώνει το υγρό το οποίο περιέχει εκατομμύρια ιούς. Αμέσως μετά είναι η περίοδος που ξηραίνεται η περιοχή, σκάει το δέρμα και συχνά έχουμε μικρή αιμορραγία και τέλος είναι η διάρκεια της επούλωσης (δημιουργία εφελκίδας).
Ο επιχείλιος έρπης, ουσιαστικά δεν μπορεί να θεραπευτεί. Μπορούμε όμως να περιορίσουμε την έκταση του εξανθήματος και ν’ανακουφίσουμε τα συμπτώματα  με την έγκαιρη χρήση αντιϊκών κρεμών (ακυκλοβίρης , φαμσικλοβίρης κτλ).
Η πρόληψη είναι ακόμη σημαντικότερη. Το βασικότερο μέτρο πρόληψης είναι η αποφυγή της επαφής αντικειμένων που αγγίζουν τα χείλη. Δεν πρέπει επίσης να φιλάμε κάποιον με επιχείλιο έρπη και τέλος πρέπει να πλένουμε καλά τα χέρια πριν το φαγητό.

Πυρετικοί σπασμοί

Σε μερικά παιδιά ο πυρετός μπορεί να προκαλέσει σπασμούς. Οι πυρετικοί σπασμοί εμφανίζονται στο 2% έως 5% του συνόλου των παιδιών ηλικίας μεταξύ 6 μηνών έως και 6 ετών. Η εμπειρία ενός επεισοδίου είναι κάτι πολύ τρομακτικό για τους γονείς, αλλά συνήθως είναι αβλαβές για το παιδί.

Τι χαρακτηρίζεται ως επεισόδιο πυρετικών σπασμών;

Συνήθως συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ωρών από την εμφάνιση του πυρετού. Το παιδί μπορεί να φαίνεται παράξενο για λίγα λεπτά, στη συνέχεια γίνεται υπερτονικό κι εμφανίζει συσπάσεις σ’ όλο του το κορμί, σε μερικά παιδιά ίσως γυρίσουν τα μάτια τους. Δεν υπάρχει επικοινωνία με το παιδί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η αναπνοή του διαταράσσεται και το δέρμα του μπορεί να φαίνεται λίγο πιο μελανό από το συνηθισμένο. Μετά την κρίση, το παιδί επιστρέφει γρήγορα στο φυσιολογικό και μπορεί να παρουσιάσει υπνηλία. Οι κρίσεις συνήθως διαρκούν λιγότερο από 1 λεπτό, αλλά, αν και όχι συχνά, μπορεί να διαρκέσουν μέχρι και 15 λεπτά.

Πυρετικοί σπασμοί σπάνια συμβαίνουν περισσότερες από μία φορά μέσα σε ένα 24ωρο. Άλλα είδη επιληπτικών κρίσεων (αυτά που δεν προκαλούνται από πυρετό) διαρκούν περισσότερο, επηρεάζουν μόνο ένα μέρος του σώματος(εστιακές), και μπορεί να συμβούν επανειλημμένα.

Το παιδί μου θα ξανακάνει πυρετικούς σπασμούς;

Οι πυρετικοί σπασμοί έχουν μια κληρονομική προδιάθεση. Ο κίνδυνος εμφάνισης κρίσεων σε άλλα επεισόδια πυρετού εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού σας. Παιδιά ηλικίας κάτω του 1 έτους κατά το χρόνο του πρώτου επεισοδίου έχουν περίπου πιθανότητα 50% να έχουν κι άλλη κρίση πυρετικών σπασμών. Παιδιά μεγαλύτερα του 1 έτους κατά το χρόνο της πρώτης κρίσης έχουν περίπου 30% πιθανότητα να παρουσιάσουν δεύτερο επεισόδιο πυρετικών σπασμών.

Το παιδί μου θα εμφανίσει  επιληψία;

Η επιληψία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για πολλαπλές και επαναλαμβανόμενες κρίσεις που δεν προκαλούνται από πυρετό. Τα παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών έχουν μόνο ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιληψίας μετά την ηλικία των 7, από τα παιδιά που δεν είχαν ποτέ εμφανίσει πυρετικούς σπασμούς.

Είναι οι πυρετικοί σπασμοί επικίνδυνοι;

Αν κι ένα επεισόδιο πυρετικών σπασμών μπορεί να φοβίσει πολύ τους γονείς, είναι ακίνδυνο για το παιδί. Οι πυρετικοί σπασμοί δεν προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, ούτε παράλυση, νοητική αναπηρία ή θάνατο.

Πώς πρέπει τα επεισόδια πυρετικών σπασμών ν’ αντιμετωπίζονται;

• Εάν το παιδί σας κάνει πυρετικούς σπασμούς τοποθετήστε το στο πάτωμα ή το κρεβάτι μακριά από οποιαδήποτε σκληρά ή αιχμηρά αντικείμενα.

• Γυρίστε το κεφάλι του στο πλάι, έτσι ώστε να μην κινδυνεύει να πνιγεί από τυχόν σάλια ή εμετό.

• Μην βάζετε τίποτα στο στόμα του με το φόβο ότι θα καταπιεί τη γλώσσα του. Καλέστε το γιατρό αμέσως ώστε να εξετάσει το παιδί σας, για να προσδιορίσει την αιτία του πυρετού του.

• Εάν οι σπασμοί δεν σταματούν μετά από 15 λεπτά πηγαίνετε στο κοντινότερο νοσοκομείο. Είναι πιο σημαντικό να προσδιοριστεί και να θεραπευθεί η αιτία του πυρετού και όχι οι σπασμοί. Οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να χρειαστεί να γίνει για να είμαστε σίγουροι ότι το παιδί δεν έχει μια σοβαρή λοίμωξη, όπως μηνιγγίτιδα, ειδικά αν το παιδί σας είναι ηλικίας μικρότερης του 1 έτους. Επίσης το ενδεχόμενο ουρολοίμωξης πρέπει πάντα να εξετάζεται.

• Σε γενικές γραμμές, δεν συστήνεται η χορήγηση προληπτικών φαρμάκων (φαινοβαρβιτάλη) για την αποφυγή των απλών πυρετικών σπασμών. Ωστόσο, αυτό θα πρέπει να συζητηθεί με το γιατρό του παιδιού σας. Σε περίπτωση παρατεταμένων ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων, η σύσταση μπορεί να είναι διαφορετική.

• Φάρμακα όπως η παρακεταμόλη και η ιβουπροφαίνη μπορεί να σας βοηθήσουν να μειώσετε τον πυρετό, αλλά δεν εμποδίζουν την εμφάνιση πυρετικών σπασμών γιατί συνήθως οι σπασμοί εμφανίζονται κατά την άνοδο του πυρετού. Μια γενική οδηγία είναι σε παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών να χορηγούνται αντιπυρετικά από νωρίς όταν το παιδί ξεκινά δεκατική πυρετική κίνηση.

• Επίσης αν το παιδί εμφανίσει επεισόδιο σπασμών που κρατάει πάνω από 15 λεπτά προτείνεται να του χορηγηθεί από το ορθό διαζεπάμη (amp Stezolid) και στη συνέχεια να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Εμβολιασμός για μηνιγγίτιδα

O μηνιγγιτιδόκοκκος είναι ένα συνηθισμένο μικρόβιο που υπάρχει στο πίσω μέρος της μύτης και του φάρυγγα.

Άτομα οποιασδήποτε ηλικίας μπορούν να έχουν το μικρόβιο, χωρίς να αρρωστήσουν, να είναι δηλαδή φορείς.
Η μετάδοση του μηνιγγιτιδόκοκκου γίνεται μόνο με άμεση επαφή, δηλαδή με το φτάρνισμα,το βήχα ή το φιλί.Κάτω από ορισμένες συνθήκες, οι οποίες δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως, ο μηνιγγιτιδόκοκκος είναι δυνατόν να «ξεπεράσει» την άμυνα του οργανισμού και να προκαλέσει προβλήματα.
 Ο μηνιγγιτιδόκοκκος είναι το κυριότερο αίτιο μηνιγγίτιδας σε μικρά παιδιά και εφήβους.
Τα συμπτώματα της μηνιγγίτιδας μπορεί να είναι:
- Έντονος πονοκέφαλος
- Υψηλός πυρετός
- Αυχενική δυσκαμψία
- Πόνοι στις αρθρώσεις
- Ζαλάδα ή σύγχυση
- Υπνηλία
- Φωτοφοβία
- Χαρακτηριστικό εξάνθημα «κόκκινων κηλίδων»
- Κώμα
Στην χώρα μας κυκλοφορούν ήδη εμβόλια που προφυλάσσουν από έναν από τους κυριότερους τύπους του μηνιγγιτιδόκοκκου, τον τύπο C.
Με το εμβόλιο αυτό εμβολιάζονται τα παιδιά κάτω από 1 έτους σε 3 δόσεις και παιδιά άνω του έτους σε 1 δόση.
Επίσης κυκλοφορεί στη χώρα μας και το τετραδύναμο συζευγμένο εμβόλιο έναντι του μηνιγγιτιδόκοκκου οροομάδων A,C,W135 και Υ.
Έχει λάβει άδεια και στην Ελλάδα (από τον Ε.Ο.Φ.) κι έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμού από την ηλικία των 11 ετών και άνω (αποζημιώνεται 100% από όλα τα ταμεία).

Ηπατίτιδα Α

Η ηπατίτιδα Α είναι μια σοβαρή ασθένεια του ήπατος (συκώτι) και οφείλεται σε ιό.
Ο ιός της ηπατίτιδας Α (HAV) υπάρχει στα κόπρανα των ανθρώπων που πάσχουν και συνήθως μεταδίδεται πολύ εύκολα:
-με άμεση στενή επαφή με πάσχοντα (π.χ.κοινή χρήση τουαλέτας χωρίς τήρηση κανόνων υγιεινής)
- μέσω της στοματικής οδού (τροφές, ή πόσιμο νερό που περιέχουν τον ιό)
Η ηπατίτιδα Α μπορεί να προκαλέσει:
- ήπια ασθένεια με συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της γρίπης
- ίκτερο (κίτρινο χρώμα του δέρματος ή των οφθαλμών)
- έντονο στομαχικό άλγος και διάρροια

 Στα μικρά παιδιά τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια, σε μεγαλύτερα όμως παιδιά
( > 12 ετών) η νόσος μπορεί να εξελιχθεί πολύ σοβαρά.
Η πρόληψη από την νόσο γίνεται με την τήρηση κανόνων υγιεινής(σχολαστικό πλύσιμο των χεριών μετά την τουαλέτα,πλύσιμο των ωμών λαχανικών κτλ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑΣ Α ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ 2 ΔΟΣΕΙΣ ΜΕ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ 6-12 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.

Ηπατίτιδα Β

Η ηπατίτιδα Β είναι σοβαρή ασθένεια του ήπατος (συκώτι) που προκαλείται από ιό.
Ο ιός της ηπατίτιδας Β (HBV) προκαλεί συμπτώματα όπως:
- απώλεια όρεξης
- διάρροια
- εμετό
- κόπωση
- ίκτερο
- πόνο στους μυς, στις αρθρώσεις και στο στομάχι.
Μετά την οξεία φάση της νόσου ο ασθενής μπορεί να παραμείνει φορέας του ιού.
Η φορεία του ιού μπορεί να οδηγήσει σε :
- σοβαρή ηπατική βλάβη (κίρρωση του ήπατος)
- καρκίνο του ήπατος
- θάνατο.
Μεταδίδεται με τους παρακάτω τρόπους:
- Σεξουαλική επαφή με άτομο που έχει τον ιό χωρίς προφυλάξεις.
- Χρήση μολυσμένης σύριγγας από χρήστες ουσιών (ναρκωτικά).
- Τρύπημα με βελόνα μολυσμένης σύριγγας σε επαγγελματίες υγείας (ιατρικό,
νοσηλευτικό προσωπικό κλπ.)
- Κατά τον τοκετό, από πάσχουσα μητέρα στο νεογνό.
- Με μετάγγιση μολυσμένου από τον ιό αίματος.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑΣ Β ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ 3 ΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥ.

Οστρακιά

Η οστρακιά είναι ένα λοιμώδες μεταδοτικό νόσημα που εμφανίζεται κατά επιδημίες. Μπορεί να προσβληθούν άτομα κάθε ηλικίας κυρίως όμως νοσούν παιδιά.

Αιτιολογία

Η οστρακιά οφείλεται σε ένα μικρόβιο τον β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο της ομάδας Α, που εκκρίνει ερυθρογόνο τοξίνη.

Συμπτώματα

Ύστερα από περίοδο επώασης 3-5 ημερών, αρχίζει  απότομα κυνάγχη συνοδευόμενη από υψηλό πυρετό. Ο λαιμός είναι έντονα κόκκινος με μικρές στικτές αιμορραγικές κηλίδες στην υπερώα και στο φάρυγγα. Οι αμυγδαλές διογκώνονται και καλύπτονται από λευκό επίχρισμα. Η γλώσσα είναι αρχικά λευκή κι εν συνεχεία γίνεται σαν μούρο(μοροειδής γλώσσα).
Σε 24-48 ώρες εμφανίζεται το τυπικό εξάνθημα της οστρακιάς που αρχίζει από τον λαιμό κι εξαπλώνεται στον κορμό και τα άκρα. Είναι ερυθρό, μικροκηλιδώδες και υποχωρεί με την πίεση.Η περιοχή γύρω από το στόμα είναι ωχρή και τα μάγουλα εξέρυθρα.
 Στα άτομα που δεν λαμβάνουν θεραπεία η νόσος διαρκεί μία εβδομάδα κι ακολουθεί χαρακτηριστική απολέπιση του δέρματος.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται από την κλινική εικόνα ,το strep-test ή την καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος.

Θεραπεία

Η έγκαιρη θεραπεία με αντιβίωση έχει μεγάλη σημασία για την αποφυγή επιπλοκών από την προσβολή της καρδιάς ή των νεφρών από τον στρεπτόκοκκο.
 

Αιφνίδιο εξάνθημα

Το αιφνίδιο εξάνθημα ή έκτη νόσος όπως αλλιώς ονομάζεται είναι η πιο κοινή, μεταδοτική ιογενής εμπύρετη νόσος σε παιδιά κάτω των 3 ετών. Είναι αυτοπεριοριζόμενη λοίμωξη που υποχωρεί γρήγορα και αφήνει δια βίου ανοσία.

Αιτίες του αιφνιδίου εξανθήματος

Είναι η προσβολή του οργανισμού από τον ανθρώπινο ερπητοϊό 6 (HHV-6) και ανθρώπινο ερπητοϊό 7 (HHV-7).

Τα σημεία και συμπτώματα του αιφνιδίου εξανθήματος

Μετά από μια περίοδο επώασης από 1 έως 2 εβδομάδες το παιδί παρουσιάζει απότομα υψηλό πυρετό (40° C - 41° C).Μερικές φορές υπάρχουν κι άλλα ευρήματα όπως φαρυγγίτιδα, διόγκωση των οπισθοϊνιακών λεμφαδένων, ωτίτιδα. Παρά τον υψηλό πυρετό το παιδί συνήθως δεν φαίνεται πολύ άρρωστο αλλά είναι ευερέθιστο. Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα, ο πυρετός πέφτει ξαφνικά τελείως και εμφανίζεται το εξάνθημα. Συνήθως αρχίζει από τον κορμό και μπορεί να εξαπλωθεί στο λαιμό, τα χέρια και τα πόδια. Το εξάνθημα δεν προκαλεί φαγούρα και υποχωρεί σε μια ή δύο ημέρες.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται εμπειρικά, όταν υπάρχει υψηλός πυρετός σε ένα παιδί που φαίνεται καλά και ακολουθεί ένα παροδικό εξάνθημα. Από τον εργαστηριακό έλεγχο παρατηρούμε λευκοπενία με λεμφοκυττάρωση.

Επιπλοκές

Η πρόκληση  πυρετικών σπασμών είναι η συχνότερη επιπλοκή της νόσου.

Θεραπεία του αιφνιδίου εξανθήματος

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, συνιστάται η χορήγηση αντιπυρετικών για την αντιμετώπιση του πυρετού. Η πρόγνωση της νόσου είναι πολύ καλή.

Οξεία λαρυγγίτιδα

Η οξεία λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα  είναι μια  λοίμωξη του λάρυγγα, της τραχείας και των βρογχικών σωλήνων που προκαλείται συνήθως από ιούς και λιγότερο συχνά από βακτήρια.
Η οξεία λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα  είναι μεταδοτική, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες μέρες της ασθένειας  και μεταδίδεται με  μολυσματικά σταγονίδια από τον βήχα.
Ποια είναι τα συμπτώματα της λαρυγγίτιδας;
Τα πιο κοινά συμπτώματα είναι ο πυρετός, ο πονόλαιμος και η βραχνάδα. Ο βήχας ακούγεται σαν γάβγισμα σκύλου με χαρακτηριστικό ξηρό μεταλλικό ήχο κατά τη διάρκεια της εισπνοής. Τα συμπτώματα είναι πιο έντονα τις νυχτερινές ώρες και συνήθως διαρκούν τρεις ημέρες. 
Μια μορφή λαρυγγίτιδας ονομάζεται "οξεία σπασμωδική λαρυγγίτιδα(croup)." Τα παιδιά με αυτή τη μορφή λαρυγγίτιδας είναι εντελώς καλά, όταν πέσουν για ύπνο και ξαφνικά ξυπνάνε στη μέση της νύχτας με βήχα και συριγμό(σφύριγμα) κατά την εισπνοή. Τα συμπτώματα αυτά υποχωρούν εντελώς μέσα σε οκτώ έως δέκα ώρες από την έναρξη. Το παιδί το πρωί είναι εντελώς καλά, μέχρι να παρουσιάσει την ίδια οξεία έναρξη συμπτωμάτων την επόμενη νύχτα. Αυτό το μοτίβο μπορεί να επαναληφθεί κάθε βράδυ για διάστημα τριών έως τεσσάρων ημερών και στη συνέχεια το παιδί να παρουσιάσει συμπτώματα παρόμοια με το κοινό κρυολόγημα - βλεννώδη ρινική καταρροή και έναν «υγρό» βήχα για αρκετές ημέρες.
Οι εκδηλώσεις της λαρυγγίτιδας μπορεί να κυμαίνονται από ήπιες  μέχρι απειλητικές για τη ζωή (σπάνια). Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων είναι ανάλογη με το μέγεθος της  στένωσης των αεραγωγών του αναπνευστικού συστήματος.
Στενή παρακολούθηση της αναπνοής του παιδιού με λαρυγγίτιδα είναι σημαντική, ιδιαίτερα τη νύχτα. Ένα σοβαρά άρρωστο παιδί  αρνείται να ξαπλώσει και ζητάει να παραμένει σε όρθια θέση για να διευκολύνεται η αναπνοή του. Πρέπει  να ελέγχεται η σοβαρότητα της δύσπνοιας και να αξιολογείται το χρώμα του παιδιού(σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια προκαλεί κυάνωση). Παιδί εξαντλημένο, κυανωτικό, με δυσκολία κατάποσης και μειωμένη αναπνευστική προσπάθεια είναι δείκτες  επικείμενης αναπνευστικής ανεπάρκειας και είναι αιτία για  άμεση ιατρική αξιολόγηση και  μεταφορά στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του πλησιέστερου νοσοκομείου.
Θεραπεία λαρυγγίτιδας
Η θεραπεία της λαρυγγίτιδες είναι έκθεση του παιδιού σε δροσερό αέρα, χορήγηση υδρατμών, λήψη από το στόμα κορτικοστεροειδών για την μείωση της φλεγμονής και του οιδήματος των αεραγωγών κι αν το παιδί είναι πιο σοβαρά συνιστάται η μεταφορά του στο νοσοκομείο, για να του χορηγηθεί οξυγόνο και εισπνεόμενη ρακεμική αδρεναλίνη.

Οξεία βρογχιολίτιδα

Από βρογχιολίτιδα νοσούν συνήθως βρέφη 2 έως 18 μηνών, κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες. Συχνές εκδηλώσεις βρογχιολίτιδας πρέπει να θεωρούνται κρίσεις ασθματικής βρογχίτιδας.
Το αίτιο της βρογχιολίτιδας είναι ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός και λιγότερο άλλοι ιοί. Στο περιβάλλον του παιδιού συνήθως υπάρχουν ενήλικες με συνάχι.
Τα συμπτώματα αρχίζουν με ρινική καταρροή, βήχα και σπανιότερα πυρετό και ανησυχία. Συγχρόνως το μωρό αρχίζει να έχει δυσκολία στην αναπνοή με εκπνευστικό συριγμό(βράσιμο).
Κατά την εξέταση ο γιατρός βρίσκει ακροαστικά ευρήματα.
Η θεραπεία της βρογχιολίτιδας είναι συμπτωματική. Πρέπει να χορηγούνται άφθονα υγρά και να καθαρίζεται η μύτη με φυσιολογικό ορό. Μπορεί να χρειαστεί οξυγόνο με υδρατμούς, βρογχοδιασταλτικά φάρμακα και σε βαριές περιπτώσεις εισπνεόμενη αδρεναλίνη.
Τα γεύματα του βρέφους πρέπει να είναι μικρότερα και συχνότερα για να μην επιβαρύνεται το αναπνευστικό του.
Η βρογχιολίτιδα είναι ακίνδυνη ίωση, όμως κάποια βρέφη μπορεί να εμφανίσουν πιο βαριά συμπτώματα και να χρειαστεί να νοσηλευτούν στο νοσοκομείο.
Μωρά που είναι μικρότερα από 3 μηνών καθώς και μωρά που έχουν γεννηθεί πρόωρα, έχουν χρόνια πάθηση της καρδιάς ή των πνευμόνων, ή πρόβλημα με το ανοσοποιητικό τους σύστημα ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, δηλαδή έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν βρογχιολίτιδα και να την περάσουν βαρύτερα.
Τα μωρά που παρουσιάζουν έντονη αναπνευστική δυσχέρεια, άπνοιες και χαμηλό κορεσμό οξυγόνου πρέπει να αντιμετωπίζονται ενδονοσοκομειακά.
Τα περισσότερα βρέφη αναρρώνουν σε μία εβδομάδα.

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι μια ιογενής λοίμωξη που παρουσιάζεται με συμπτώματα γρίπης, και συνήθως αυτοϊάται σε λίγες εβδομάδες με τη βοήθεια άφθονων υγρών και ανάπαυσης.

Προκαλείται συνήθως από τον ιό Epstein-Barr (EBV), ένα πολύ κοινό ερπητοϊό που εκτίθενται σε κάποια στιγμή τα περισσότερα παιδιά. Τα βρέφη και τα μικρά παιδιά που έχουν μολυνθεί με EBV συνήθως έχουν πολύ ήπια συμπτώματα ή και καθόλου. Αλλά οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες που μολύνονται αναπτύσσουν συχνά το σύνδρομο της λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Η ονομασία «μονοπυρήνωση» αναφέρεται στην αύξηση ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων (λεμφοκύτταρα) σε σχέση με τα άλλα συστατικά του αίματος ως αποτέλεσμα της λοίμωξης από EBV.

Τρόποι μετάδοσης
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση μεταδίδεται με επαφή από άτομο σε άτομο.  Μεταδίδεται με το φιλί (εξ’ου και το όνομα «νόσος του φιλιού»), το βήχα, το φτέρνισμα, ή οποιαδήποτε επαφή με τα σταγονίδια από το σάλιο κάποιου που έχει μολυνθεί με τον ιό. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω άλλων μορφών άμεσης επαφής, όπως με κοινή χρήση τροφίμων ή ποτών από το ίδιο δοχείο ή σκεύος. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η λοιμώδης μονοπυρήνωση μπορεί να μεταδοθεί και σεξουαλικά.

Η έρευνα έχει δείξει ότι, ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται για την ανίχνευση του ιού, το 20% -80% των ανθρώπων που είχαν μονοπυρήνωση και έχουν αποκατασταθεί, θα συνεχίσει να εκκρίνει τον ιό EBV στο σάλιο τους για χρόνια, λόγω των περιοδικών "επανενεργοποιήσεων"  της ιογενούς λοίμωξης. 

Πρόληψη
Δεν υπάρχει εμβόλιο για τον ιό Epstein-Barr, αλλά μπορείτε να προστατεύσετε τα παιδιά με το ν’ αποφεύγουν τη στενή προσωπική επαφή με άλλα παιδιά που πάσχουν.

Αλλά όπως αναφέραμε, μερικές φορές οι άνθρωποι έχουν τον ιό χωρίς συμπτώματα και μπορούν να τον μεταφέρουν στους άλλους χωρίς να νοσούν οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, αυτά τα άτομα πιστεύεται ότι είναι η κύρια πηγή μετάδοσης του ιού.  

Έτσι διδάξτε στα παιδιά να πλένουν τα χέρια τους συχνά, και να μην μοιράζονται  ποτά ή σκεύη φαγητού με άλλους, ακόμα και όταν φαίνονται υγιείς. Το γεγονός ότι μέχρι και το 95% των ενηλίκων έχουν αντισώματα για EBV υποδηλώνει ότι η πρόληψη της λοίμωξης είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη.

Συμπτώματα
Η περίοδος επώασης, δηλαδή ο χρόνος από την αρχική λοίμωξη από τον ιό μέχρι την εμφάνιση των συμπτωμάτων, είναι μεταξύ τεσσάρων και έξι εβδομάδων.  Κατά τη διάρκεια μιας λοίμωξης, ένα άτομο είναι πιθανόν να μεταδώσει τον ιό σε άλλους για τουλάχιστον μερικές εβδομάδες.

Τα συμπτώματα της μονοπυρήνωσης  συχνά να συγχέoνται με τη γρίπη ή την στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα. Καλέστε το γιατρό εάν το παιδί σας έχει υψηλό πυρετό, πόνο ή ερυθρότητα στο λαιμό, διόγκωση των λεμφαδένων (στον τράχηλο, στις μασχάλες ή στη βουβωνική χώρα), ή ανεξήγητη συνεχή κόπωση και αδυναμία.

Άλλα συμπτώματα μονοπυρήνωσης μπορεί να περιλαμβάνουν: αδιαθεσία, πονοκεφάλους, πόνο στους μυς, ηπατομεγαλία, σπληνομεγαλία, δερματικό εξάνθημα, κοιλιακό άλγος.

Οι αμυγδαλές καλύπτονται από  λευκωπό επίχρισμα σε τουλάχιστον ένα τρίτο των περιπτώσεων.  Ο σπλήνας διογκώνεται στο 50% περίπου των ασθενών με μονοπυρήνωση. Διόγκωση του ήπατος και διαταραχές σε δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας (εξετάσεις αίματος) μπορεί να ανιχνευθεί.  Περίπου 5% των ασθενών παρουσιάζουν κόκκινο εξάνθημα σε όλο το σώμα, το οποίο έχει παρόμοια εμφάνιση με το εξάνθημα της ιλαράς .  Νωρίς στην πορεία της νόσου (κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της ασθένειας), ένα προσωρινό πρήξιμο ( οίδημα) στα δύο άνω βλέφαρα μπορεί να εμφανιστεί.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εκτεθεί στον ιό, και ως αποτέλεσμα της έκθεσης, έχουν αναπτύξει ανοσία στον ιό.  Αξίζει να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν εκτεθεί στον EBV δεν αναπτύσσουν ποτέ μονοπυρήνωση, δηλαδή νοσούν υποκλινικά.

Διάγνωση
Ο γιατρός θα συστήσει πιθανώς μια εξέταση αίματος για να γίνει η διάγνωση. Νωρίς στην πορεία της νόσου, εξετάσεις αίματος μπορεί να δείξουν μια αύξηση σε έναν τύπο λευκών αιμοσφαιρίων (λεμφοκύτταρα).  Μερικά από αυτά τα αυξημένα λεμφοκύτταρα έχουν μια ασυνήθιστη εμφάνιση κατά την προβολή στο μικροσκόπιο και ονομάζονται «άτυπα».

Πιο ειδικές εξετάσεις αίματος, όπως το Monotest και το τεστ ετερόφιλων αντισωμάτων μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση.  Οι εξετάσεις αυτές βασίζονται στο ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού να παράγει μετρήσιμα αντισώματα κατά του EBV.  Δυστυχώς, τα αντισώματα μπορεί να μην ανιχνεύονται μέχρι τη δεύτερη ή την τρίτη εβδομάδα της νόσου.  Μια εξέταση αίματος μπορεί επίσης να αποκαλύψει ανωμαλίες στη λειτουργία του ήπατος(αυξημένες τρανσαμινάσες).

Το 95% των ενηλίκων έχουν αντισώματα κατά του EBV.  Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν μολυνθεί με τον EBV.  Το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος παράγει αντισώματα για την καταστροφή των ιών και των βακτηρίων που έχουν εισβάλλει στον οργανισμό. Αυτά τα ειδικά αντισώματα μπορούν να ανιχνευθούν στο αίμα των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί. Δεν είναι γνωστό γιατί μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν τα συμπτώματα λοιμώδους μονοπυρήνωσης ενώ άλλοι φαίνεται να έχουν αντισώματα EBV χωρίς να αναπτύξουν τα συμπτώματα. Είναι πιθανό ότι πολλές λοιμώξεις συμβαίνουν με ήπια συμπτώματα και δεν αναγνωρίζονται.

Επιπλοκές
Τα περισσότερα παιδιά  αναρρώνουν πλήρως χωρίς κανένα πρόβλημα, αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να συμβούν επιπλοκές.  Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα με το συκώτι ή σπλήνα, αναιμία, μηνιγγίτιδα, δυσκολία στην αναπνοή, ή φλεγμονή της  καρδιάς.

Μία κοινή, αλλά συνήθως όχι σοβαρή, επιπλοκή της μονοπυρήνωσης είναι μια ήπια φλεγμονή του ήπατος(ηπατίτιδα). Αυτή η μορφή ηπατίτιδας σπάνια είναι σοβαρή ή απαιτεί θεραπεία.  Η διεύρυνση του σπλήνα που συχνά εμφανίζεται μπορεί να προκαλέσει τραυματική ρήξη σπληνός, μια συχνή επιπλοκή. Το πρήξιμο του λαιμού και των αμυγδαλών μπορεί επίσης να οδηγήσει σε απόφραξη των αεραγωγών, όταν είναι εκτεταμένο.

Ευτυχώς, οι πιο σοβαρές επιπλοκές της μονοπυρήνωσης  είναι αρκετά σπάνιες, και πολύ σπάνια συμβαίνουν σε υγιείς ανθρώπους. Οι σοβαρές επιπλοκές περιλαμβάνουν την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων (αιμολυτική αναιμία),την φλεγμονή του σάκου που περιβάλλει την καρδιά (περικαρδίτιδα), την φλεγμονή του καρδιακού μυ (μυοκαρδίτιδα ), και την φλεγμονή του εγκεφάλου (εγκεφαλίτιδα). Η  λοιμώδης μονοπυρήνωση τείνει να είναι πιο επιθετική σε ασθενείς με μη φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα, όπως τα άτομα με AIDS ή εκείνοι που λαμβάνουν φάρμακα που καταστέλλουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού.

Ο EBV έχει συνδεθεί με ορισμένες μορφές καρκίνου, συνηθέστερα λεμφώματα.  Έχει βρεθεί να σχετίζεται με δύο τύπους κακοήθειας, καρκίνο του ρινοφάρυγγα και το λέμφωμα Burkitt της γνάθου. Επιπλέον, πολυάριθμες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι η EBV λοίμωξη σχετίζεται με την ανάπτυξη τουλάχιστον ενός υποτύπου της νόσου του Hodgkin.  Ωστόσο, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί με τον EBV, ποτέ δεν αναπτύσσουν αυτούς τους τύπους όγκων, η EBV λοίμωξη δεν μπορεί να θεωρηθεί η μοναδική αιτία αυτών των καρκίνων.  Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που είχαν λοιμώδη μονοπυρήνωση αναρρώνουν πλήρως, χωρίς σοβαρές επιπλοκές.

Μονοπυρήνωση και Αθλητισμός
Οι γιατροί συνήθως συστήνουν στα παιδιά που πέρασαν λοιμώδη μονοπυρήνωση ν’ αποφεύγουν τα αθλήματα για τουλάχιστον ένα μήνα μετά το τέλος των συμπτωμάτων, επειδή o σπλήνας είναι συνήθως διευρυμένος προσωρινά από την ασθένεια. Σ’ ένα διευρυμένο σπλήνα μπορεί εύκολα να συμβεί ρήξη - προκαλώντας εσωτερική αιμορραγία, πυρετό, και κοιλιακό άλγος –κατάσταση απειλητική για την ζωή που απαιτεί επείγουσα επέμβαση.  Έντονες δραστηριότητες, αθλήματα, άρση βαρών, χορός, ποδήλατο ή ακόμα και  πάλη με τα αδέλφια ή τους φίλους θα πρέπει να αποφεύγεται.

Θεραπεία
Στις περισσότερες περιπτώσεις  καμία ειδική θεραπεία δεν είναι απαραίτητη.  Η ασθένεια είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη. Καλός ύπνος και ξεκούραση είναι σημαντικά. Η καλύτερη θεραπεία στην λοιμώδη μονοπυρήνωση για την ανακούφιση των συμπτωμάτων είναι η ανάπαυση και η λήψη άφθονων υγρών, ιδιαίτερα νωρίς στην πορεία της νόσου, όταν τα συμπτώματα είναι  πιο σοβαρά.  Acetaminophen ή ibuprofen μπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση του πυρετού, του πονοκέφαλου και των μυϊκών πόνων (προσοχή μην χορηγήσετε ποτέ ασπιρίνη).

Ο πόνος στο λαιμό είναι χειρότερος κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της ασθένειας και στη συνέχεια  υποχωρεί κατά τις επόμενες επτά έως 10 ημέρες.  Οι πρησμένοι λεμφαδένες συνήθως υποχωρούν κατά την τρίτη εβδομάδα.

Περιστασιακά, στρεπτοκοκκική επιμόλυνση στο λαιμό μπορεί να εμφανιστεί και τότε θεραπεία εκλογής είναι η πενικιλίνη ή η ερυθρομυκίνη . Η αμπικιλλίνη και η αμοξικιλλίνη θα πρέπει να αποφεύγονται ,γιατί το 90% των ασθενών με λοιμώδη μονοπυρήνωση θα αναπτύξουν κάποιο εξάνθημα όταν πάρουν αυτά τα φάρμακα και θα θεωρηθεί λανθασμένα  ότι έχουν αλλεργία. 

Η κορτιζόνη είναι ένα φάρμακο που κατά καιρούς δίνεται για τη θεραπεία της σοβαρής αμυγδαλικής διόγκωσης που εμποδίζει την αναπνοή και απειλεί με απόφραξη των αεραγωγών.

Αντι-ιϊκά φάρμακα δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της μονοπυρήνωσης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα περνάνε μέσα σε λίγες εβδομάδες (σε 2 έως 4 εβδομάδες). Αλλά σε μερικούς ασθενείς, η κόπωση και η αδυναμία μπορεί να διαρκέσει για μήνες μετά την οξεία φάση της νόσου.  Εάν τα συμπτώματα φαίνεται να επιμένουν, ή αν έχετε οποιεσδήποτε άλλες ερωτήσεις, μιλήστε με το γιατρό σας.

Συμπέρασμα
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη νόσος, αν και πολλές φορές είναι παρατεταμένη και συχνά δυσάρεστη ασθένεια.  Ενώ συνήθως δεν είναι απαραίτητη κάποια θεραπεία, οι επιπλοκές που πιθανόν να προκύψουν από την ασθένεια αυτή χρειάζονται ιατρική αντιμετώπιση.

Περίληψη

• Η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι μια μεταδοτική ασθένεια που προκαλείται από τον ιό Epstein-Barr (EBV).
• Η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί με το σάλιο, και η περίοδος επώασης είναι τέσσερις έως έξι εβδομάδες.
• Οι περισσότεροι ενήλικες έχουν εργαστηριακά ευρήματα (αντισώματα κατά του EBV) ενδεικτικά μιας προηγούμενης λοίμωξης από EBV και έχουν ανοσία στην περαιτέρω μόλυνση.
• Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, κόπωση, πόνο στο λαιμό, και διόγκωση των λεμφαδένων.
• Η διάγνωση  επιβεβαιώνεται με εξετάσεις αίματος.
• Η μονοπυρήνωση μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή του ήπατος (ηπατίτιδα) και η διεύρυνση του σπλήνα.
• Οι άνθρωποι που νόσησαν μπορεί να συνεχίσουν να αποβάλλουν τα σωματίδια του ιού στο σάλιο τους κατά τη διάρκεια επανενεργοποίησης της ιογενούς λοίμωξης καθ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
• Η έντονη άσκηση θα πρέπει να αποφεύγεται στην ασθένεια και στη φάση ανάρρωσης για την πρόληψη της ρήξης του σπλήνα.

Ουρολοιμώξεις

Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος αποτελούν ένα αρκετά σοβαρό και πολύ συχνό πρόβλημα υγείας στον παιδικό πληθυσμό. Υπολογίζεται ότι ένα ποσοστό 3-5% των κοριτσιών και περίπου 1 % των αγοριών θα παρουσιάσουν κάποια λοίμωξη του ουροποιητικού κατά την παιδική ηλικία.

Το ουροποιητικό σύστημα αποτελείται από τα νεφρά (δύο όργανα που παράγουν τα ούρα), τους ουρητήρες (δύο σωλήνες που μεταφέρουν τα ούρα από τα νεφρά στην κύστη), την ουροδόχο κύστη (όπου μαζεύονται τα ούρα και μένουν μέχρι να ουρήσει το άτομο) και την ουρήθρα.

Ανάλογα με την εντόπιση υπάρχουν 4 βασικές μορφές λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος:

1. Αν η λοίμωξη εμφανίζεται στην ουρήθρα, τότε ονομάζεται ουρηθρίτιδα.
2. Από την ουρήθρα τα μικρόβια συχνά κινούνται προς την ουροδόχο κύστη. Εκεί μπορούν να πολλαπλασιαστούν εύκολα στα ούρα κι αν μάλιστα ένα παιδί δεν αδειάζει συχνά την κύστη του, να προκαλέσουν μια φλεγμονή της που ονομάζεται κυστίτιδα.
3. Στις περιπτώσεις εκείνες που τα μικρόβια ανεβαίνουν διαμέσου των ουρητήρων και προσβάλλουν τα νεφρά, προκαλείται πυελονεφρίτιδα.
4. Μια τελευταία κατηγορία αποτελεί η ασυμπτωματική βακτιουρία. Όταν δηλαδή ανιχνεύονται μικρόβια στα ούρα χωρίς να υπάρχει κάποιο σύμπτωμα στο παιδί.

Τα ούρα κανονικά είναι στείρα. Περιέχουν νερό, άλατα και γενικά ουσίες που αποβάλλονται από τον οργανισμό, αλλά όχι βακτήρια, ιούς και μύκητες. Το ουροποιητικό σύστημα επικοινωνεί με το περιβάλλον με το έξω στόμιο της ουρήθρας. Η λοίμωξη προκύπτει όταν μικροοργανισμοί, συνήθως μικρόβια, εισέρχονται από το στόμιο της ουρήθρας και αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται.

Τα μικρόβια στις περισσότερες περιπτώσεις προέρχονται από το έντερο, δηλαδή το παιδί μολύνεται από μικρόβια που βρίσκονται στα δικά του κόπρανα και αποτελούν φυσιολογική χλωρίδα του εντέρου. Το συχνότερο από αυτά τα μικρόβια είναι το κολοβακτηρίδιο. Σε σπάνιες περιπτώσεις, κυρίως σε νεογνά και βρέφη, η λοίμωξη μπορεί να οφείλεται σε διασπορά μικροβίων με το αίμα.

Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη ουρολοιμώξεων.
Γενικά τα κορίτσια παρουσιάζουν συχνότερα ουρολοιμώξεις σε σχέση με τα αγόρια. Πιθανόν επειδή η ουρήθρα (ο σωλήνας που μεταφέρει τα ούρα από την κύστη στα έξω γεννητικά όργανα) είναι πιο κοντή απ ότι στα αγόρια. Επίσης το έξω στόμιο της ουρήθρας στα κορίτσια βρίσκεται ανατομικά πιο κοντά στο έξω στόμιο του εντέρου και - συνεπώς - ευκολότερα μπορεί να μεταφερθούν μικρόβια από το έντερο στην ουροδόχο κύστη. Στα μικρότερα σε ηλικία παιδιά, παράγοντες όπως η έλλειψη εκπαίδευσης στην τουαλέτα, ο καθαρισμός της γεννητικής περιοχής με λάθος φορά (δηλ. από πίσω προς τα εμπρός), η μη καλή κένωση της ουροδόχου κύστης, η ανεπαρκής πρόσληψη υγρών και η δυσκοιλιότητα αυξάνουν την πιθανότητα ουρολοιμώξεων. Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης και ανατομικά προβλήματα, όπως η κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση (έτσι λέγεται η κατάσταση όπου τα ούρα που έχουν κατέβει από τα νεφρά, μέσα από τον ουρητήρα  γυρίζουν πάλι προς τα πίσω), η μη καλή αποκάλυψη της βαλάνου στα αγόρια και περιπτώσεις απόφραξης του ουροποιητικού.

Γιατί είναι σημαντική η διάγνωση της ουρολοίμωξης.
Οι ουρολοιμώξεις κατά τη νεογνική και βρεφική ηλικία είναι πάρα πολύ σημαντικό να διαγνωστούν έγκαιρα και να θεραπευτούν πλήρως διότι μπορεί να οδηγήσουν σε βαριά νεφρική βλάβη όπως νεφρικές ουλές ,μείωση της νεφρικής λειτουργίας ,αυξημένη αρτηριακή πίεση.

Ποια είναι τα συμπτώματα μιας λοίμωξης του ουροποιητικού.
Τα σημεία και τα συμπτώματα μιας λοίμωξης του ουροποιητικού ποικίλουν και εξαρτώνται από την ηλικία και από το σημείο της λοίμωξης. Στα νεογνά και βρέφη δεν είναι απαραίτητη η παρουσία πυρετού για την εκδήλωση μιας ουρολοίμωξης και συχνά τα συμπτώματα είναι μη ειδικά, πχ. το παιδί δεν έχει όρεξη να φάει, δεν παίρνει βάρος.

Η κυστίτιδα συνήθως εκδηλώνεται με ενοχλήσεις κατά την ούρηση, χωρίς πυρετό, ενώ η παρουσία υψηλού πυρετού με ρίγος μαζί με συμπτώματα από το ουροποιητικό παραπέμπει σε λοίμωξη του ανώτερου ουροποιητικού (οξεία πυελονεφρίτιδα).

Συχνά συμπτώματα ουρολοίμωξης σε νεογνά, βρέφη είναι:
Πυρετός, πόνος στην κοιλιά, , άσχημη οσμή ούρων, μειωμένη πρόσληψη βάρους ή απώλεια βάρους, ευερεθιστότητα, εμετοί ,διάρροιες δυσκολία στη σίτιση.

Συμπτώματα ουρολοίμωξης σε μεγαλύτερα παιδιά είναι:
Πυρετός, κοιλιακό άλγος, πόνος στην οσφυϊκή χώρα, αίσθηση πληρότητας της κοιλιάς, συχνουρία, πόνος ή τσούξιμο κατά την ούρηση, μικρή ποσότητα ούρων παρά την έντονη διάθεση για ούρηση, ενούρηση, αίμα στα ούρα (αιματουρία), κακή οσμή ούρων.

Πώς τίθεται η διάγνωση μιας ουρολοίμωξης.
Ο εργαστηριακός έλεγχος απαραίτητα περιλαμβάνει γενική εξέταση ούρων και καλλιέργεια ούρων. Πιθανόν σε περίπτωση υποψίας οξείας πυελονεφρίτιδας να σας ζητηθεί συμπληρωματικά να γίνει γενική αίματος και δείκτες φλεγμονής.

Η εξέταση που θέτει τη διάγνωση της ουρολοίμωξης είναι η καλλιέργεια των ούρων. Η καλλιέργεια ολοκληρώνεται αφού περάσουν 48 ώρες.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τουs οποίουs μπορεί να ληφθεί μια καλλιέργεια ούρων.
Τέτοιοι είναι: η λήψη με την τοποθέτηση ουροσυλλέκτη (ειδικό σακουλάκι), με ελεύθερη ούρηση (στο μέσο αυτής) και τη χρήση αποστειρωμένου δοχείου, ο καθετηριασμόs της κύστης και η υπερηβική παρακέντηση. Οι τελευταίοι έχουν μεγαλύτερο ποσοστό ακρίβειας, αλλά και κάποια μειονεκτήματα. Η επιλογή του τρόπου λήψης ανήκει αποκλειστικά στον παιδίατρο και εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την ηλικία του παιδιού.

Πριν τη λήψη της καλλιέργειας θα πρέπει να γίνεται καλός καθαρισμός της περιγεννητικής περιοχής με σαπούνι και νερό, ενώ θα πρέπει να αποφεύγεται η χρήση αντισηπτικών. Θα πρέπει πάντως να επισημανθεί ότι εάν η λήψη των ούρων γίνει στο σπίτι, τότε τα ούρα θα πρέπει να μεταφερθούν γρήγορα (το αργότερο μέσα σε μισή ώρα) στο εργαστήριο για την αποφυγή του ψευδώς θετικού αποτελέσματος. Αλλιώς μπορούμε να τα κρατήσουμε στο ψυγείο για λίγες ώρες, σε άσηπτο καλά κλεισμένο δοχείο.

Θεραπεία ουρολοίμωξης.
Συνήθως απαιτείται αντιβίωση για 5-15 ημέρες. Αυτή χορηγείται από το στόμα, εκτός από τις περιπτώσεις εκείνες που το παιδί είναι πολύ μικρό σε ηλικία ή είναι πολύ βαριά η κλινική του εικόνα.

Η αγωγή αρχίζει αφού έχει δοθεί η καλλιέργεια ούρων και πριν την ολοκλήρωσή της, έτσι ώστε να είναι έγκαιρη και τροποποιείται αν χρειαστεί, αφού βγει και το αντιβιόγραμμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις το παιδί μπορεί να χρειαστεί να πάρει κάποιο αντιβιοτικό προληπτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μικρότερη δόση, μια φορά κάθε βράδυ. Μην διακόπτετε τη θεραπεία νωρίτερα από τον χρόνο που σας έχουν καθορίσει επειδή το παιδί φαίνεται καλά. Η ουρολοίμωξη μπορεί έτσι να επανέλθει και τα υπεύθυνα μικρόβια να γίνουν ανθεκτικά.

Για κάποιο διάστημα θα χρειαστεί να επαναλαμβάνετε καλλιέργειες ούρων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ο ακτινολογικός έλεγχος του ουροποιητικού είναι απαραίτητος για να αποκλειστούν ανατομικές ανωμαλίες που προδιαθέτουν στην εμφάνιση ουρολοιμώξεων. Αυτός εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού και την έκταση της λοίμωξης. Συνήθως ο έλεγχος περιλαμβάνει τις εξής εξετάσεις:

1. Υπερηχογράφημα νεφρών-ουρητήρων κύστης. Το υπερηχογράφημα δίνει αρκετά στοιχεία για την ανατομία του ουροποιητικού συστήματος, όπως την θέση και το μέγεθος των νεφρών, δεν δίνει όμως στοιχεία για τη λειτουργικότητα τους.
2. Κυστεοουρηθρογραφία. Αυτή η εξέταση γίνεται με την έγχυση σκιαγραφικού με καθετήρα και ελέγχει με μεγάλη λεπτομέρεια την ανατομία της ουρήθρας και της ουροδόχου κύστης. Ένα από τα συχνά ευρήματα αυτής της εξέτασης είναι η ύπαρξη κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης.
3. Σπινθηρογράφημα νεφρών (DMSA ή DΤΡΑ). Η εξέταση αυτή γίνεται με τη χρήση ειδικού ραδιοϊσοτόπου που εισέρχεται ενδοφλέβια και μετά από κάποιο χρόνο αποβάλλεται από τους νεφρούς. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχεται πολύ καλά η λειτουργικότητα και το σχήμα των νεφρών και αν γίνεται φυσιολογικά η απέκκριση των ούρων.

Τι είναι η κυστεουρητηρική παλινδρόμηση.
Σε περίπου 1/3 των ουρολοιμώξεων συνυπάρχει κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση.
Κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση, ονομάζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία τα ούρα από την ουροδόχο κύστη παλινδρομούν προς τους ουρητήρες. Η παλινδρόμηση οφείλεται σε ανατομική ή λειτουργική ανωμαλία της βαλβίδας στη συμβολή της κύστης και των ουρητήρων. Κατ αυτόν τον τρόπο τα μικρόβια από την ουροδόχο κύστη μπορούν να ανέβουν προς τα νεφρά και να προκαλέσουν πυελονεφρίτιδα. Ανάλογα με την έκταση της παλινδρόμησης, διακρίνονται 5 βαθμοί, από τους οποίους ο πρώτος είναι ο ελαφρύτερος και ο πέμπτος ο βαρύτερος. Η κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση μπορεί με την πάροδο του χρόνου να μειωθεί ή και να εξαλειφθεί από μόνη της. Η πιθανότητα αυτή είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μικρότερος είναι ο βαθμός της. Σε αντίθετη περίπτωση διορθώνεται χειρουργικά. Έχει μεγάλη σημασία η έγκαιρη αναγνώριση της κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης, ιδίως στα βρέφη και στα μικρά παιδιά, διότι οι επανειλημμένες ουρολοιμώξεις μπορεί να οδηγήσουν σε νεφρικές ουλές.

Συμβουλές για να προφυλάξετε το παιδί σας από ουρολοιμώξεις:

• Αποφύγετε να πλένετε τα παιδιά καθιστά μέσα στο μπανάκι τους, είναι καλύτερο να κάνουν ντους.
• Καθαρίζετε τη γεννητική περιοχή με φορά από εμπρός προς τα πίσω και διδάξτε το παιδί να κάνει το ίδιο όταν μεγαλώσει.
• Καθαρίζετε καλά την άκρη της βαλάνου του νηπίου, τραβώντας προς τα κάτω την ακροποσθία, και διδάξτε του να κάνει και εκείνο το ίδιο όταν μεγαλώσει.
• Μάθετε στο παιδί σας να ουρεί κατά τακτά χρονικά διαστήματα (ανά 3-4 ώρες) και να μην κρατάει τα ούρα του. Σ αυτό βοηθάει η καθημερινή κατανάλωση αρκετής ποσότητας υγρών.
• Μάθετε στο παιδί σας να αδειάζει τελείως την ουροδόχο κύστη του και όχι να πηγαίνει στην τουαλέτα βιαστικά.
• Αντιμετωπίστε τη δυσκοιλιότητα, αν υπάρχει, γιατί έτσι αυξάνεται η πίεση στην ουροδόχο κύστη.

Νόσος χειρός-ποδός-στόματος;

Η νόσος χειρός-ποδός-στόματος είναι μια κοινή παιδική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ελκών στο στόμα, εξανθήματος στις παλάμες και στις πατούσες και μερικές φορές πυρετό.

Η νόσος χεριού-ποδιού-στόματος συνήθως προκαλείται από έναν ιό που ονομάζεται coxsackie virus A16.  Ωστόσο, πολλά παιδιά με λοίμωξη από coxsackie A16 δεν έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της νόσου του χεριού-ποδιού-στόματος.  Ορισμένα δεν έχουν εξάνθημα, άλλα δεν έχουν έλκη στο στόμα, και κάποια μάλιστα δεν παρουσιάζουν πυρετό. Εκτός από τους coxsackie  και κάποιοι άλλοι εντεροιοί μπορούν να εκδηλωθούν με παρόμοια συμπτώματα.

Αυτή η ασθένεια είναι κοινή μεταξύ των μικρών παιδιών, αλλά εμφανίζεται με κάποια συχνότητα μέχρι και την εφηβεία.  Οι ενήλικες μπορούν κι αυτοί να κολλήσουν, αλλά συνήθως έχουν ήδη αντισώματα. Οι περισσότερες λοιμώξεις συμβαίνουν το καλοκαίρι ή νωρίς το φθινόπωρο, συχνότερα από Αύγουστο ως Οκτώβριο.

Ποια είναι τα συμπτώματα της νόσου του χεριού-ποδιού-στόματος;
Τα παιδιά με τη νόσο του χεριού-ποδιού-στόματος συνήθως αρχίζουν να αισθάνονται αδυναμία 3 έως 7 ημέρες αφού έχουν εκτεθεί στον ιό. Συχνά, η πρώτη ειδοποίηση για τους γονείς είναι η μειωμένη όρεξη των παιδιών τους για τις στερεές τροφές λόγω των άφθων που παρουσιάζονται στο στόμα. Τα παιδιά μπορεί επίσης να έχουν πυρετό και πονόλαιμο.  Μια ή δύο ημέρες αργότερα, αναπτύσσονται πληγές στο στόμα (μικρές κόκκινες κηλίδες στην γλώσσα, τα ούλα, ή τους βλεννογόνους). Επίσης πολλά παιδιά παρουσιάζουν ερυθρότητα των τυμπανικών υμένων, ένα είδος ιογενούς ωτίτιδας.  

Ένα δερματικό εξάνθημα μπορεί επίσης να εμφανιστεί μέσα σε μια ημέρα ή δύο, με επίπεδες ή προεξέχουσες κόκκινες κηλίδες.  Σε αντίθεση με άλλα εξανθήματα, τα σημεία που συχνά βρίσκονται είναι οι παλάμες και τα πέλματα, επίσης, είναι σύνηθες να υπάρχουν και στους γλουτούς. Το εξάνθημα υποχωρεί  μετά από περίπου 1 εβδομάδα.

Πώς γίνεται η διάγνωση;
Συνήθως η διάγνωση γίνεται με βάση το ιστορικό και τη φυσική εξέταση.  Εργαστηριακές εξετάσεις είναι διαθέσιμες για τους coxsackie και άλλους εντεροϊούς, αλλά δεν είναι συνήθως απαραίτητες. 

Πώς αντιμετωπίζεται η νόσος;
Τα αντιβιοτικά δεν βοηθούν με τη νόσο του χεριού-ποδιού-στόματος.  Η αντιμετώπιση είναι  η ανακούφιση από τον πόνο και η λήψη άφθονων δροσερών υγρών. Η νόσος αυτοπεριορίζεται σε λίγες μέρες.

Πώς μπορεί να προληφθεί;
Οι ιοί που προκαλούν την νόσο χεριού-ποδιού-στόματος υπάρχουν στο σάλιο και τις αναπνευστικές εκκρίσεις. Επίσης  απεκκρίνονται στα κόπρανα. Τα παιδιά που πάσχουν είναι καλό ν’απέχουν από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό για αρκετές ημέρες, αλλά δεν είναι σαφές αν αυτό αποτρέπει από τη μόλυνση.  Άλλα παιδιά στην τάξη είναι πιθανότατα μεταδοτικά ακόμα κι αν ποτέ δεν αναπτύξουν συμπτώματα.

Γενικά η αποφυγή του συγχρωτισμού σε περιόδους έξαρσης της νόσου, καλό πλύσιμο των χεριών και τήρηση των κανόνων υγιεινής είναι μέτρα που μπορούν να μειώσουν την εξάπλωση.

Κοινό κρυολόγημα

Είναι οξεία νόσος που παρουσιάζεται κατά επιδημίες τους χειμερινούς κυρίως μήνες. Τα  κύρια συμπτώματα είναι ρινική καταρροή, φαρυγγίτιδα, ενώ πολλές φορές συνοδεύονται από πυρετό και βήχα. Η αιτιολογία είναι αποκλειστικά ιογενής και οι κύριοι ιοί που το προκαλούν είναι μυξοιοί, παραμυξοϊοί, αδενοιοί, πικορναϊοί και κορόναϊοι.

Σπάνια το κοινό κρυολόγημα οδηγεί σε μικροβιακές επιπλοκές όπως παραρρινοκολπίτιδα, οξεία μέση ωτίτιδα κτλ που χρειάζεται η λήψη αντιβιοτικού. Δυστυχώς στις ιώσεις γίνεται αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών που και δεν βοηθούν και μετατρέπουν τα μικρόβια σε πιο ανθεκτικά.

Θεραπευτικά στο κοινό κρυολόγημα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αντιπυρετικά,αποσυμφοριτικά, αντιβηχικά ή βλεννολυτικά σιρόπια αν χρειαστεί και ρινοπλύσεις με φυσιολογικό ορό.

Σημαντικό είναι να ξεκουραζόμαστε, να έχουμε μια ισορροπημένη διατροφή με βιταμίνες και να καταναλώνουμε πολλά υγρά.

Σε περίπτωση που τα συμπτώματα διαρκούν πάνω από τρεις ημέρες συμβουλευόμαστε τον παιδίατρό μας.

Δεν ξεχνάμε ν’αερίζουμε συχνά το σπίτι μας,ν’αποφεύγουμε τον άσκοπο συνωστισμό, να καλύπτουμε το στόμα μας όταν βήχουμε ή φταρνιζόμαστε και να πλένουμε τα χέρια μας συχνά.

Επίσης ΠΟΤΕ δεν παίρνουμε αντιβίωση χωρίς να μας την έχει συνταγογραφήσει ο γιατρός μας.