Άγχος ο ύπουλος εχθρός μας

Τα παιδιά όσο κι αν φαίνεται παράξενο ζουν μια αγχωτική ζωή.Όταν είναι μωρά,είναι συνεχώς σε μια διαδικασία μάθησης μπουσούλημα, περπάτημα, ομιλία και καθώς μεγαλώνουν μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις μας από αυτά.
Το άγχος είναι ένα μέρος της καθημερινής ζωής για όλους μας.Το άγχος μπορεί να επηρεάσει αρνητικά πολλά μέρη του σώματος,ιδιαίτερα το ανοσοποιητικό σύστημα,ως εκ τούτου,το να μάθουμε να χειριζόμαστε το άγχος της καθημερινότητας μας είναι πολύ σημαντικό, καθώς ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα θα επηρεάσει αρνητικά την υγεία μας.Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στη διαχείριση του στρες δείχνοντάς τους θετικούς τρόπους αντιμετώπισης των καθημερινών πιέσεων και υγιεινό τρόπο ζωής (διατροφή,άσκηση).

Η φυσιολογία του στρες 
Η ορμόνη του στρες είναι η κορτιζόλη.Εκκρίνουμε αυτή την ορμόνη για να λειτουργήσουμε σε καταστάσεις στρες και άγχους.Το τμήμα του εγκεφάλου που ονομάζεται υποθάλαμος θα αισθανθεί την αγχωτική αντίδραση μας.Ο υποθάλαμος τότε θα στείλει ένα μήνυμα στην υπόφυση(μέσω μιας ουσίας) κι η υπόφυση με τη σειρά της θα ενημερώσει τα επινεφρίδια για την κατάσταση στρες ώστε να απελευθερώσουν την κορτιζόλη.Η μεγαλύτερη ποσότητα κορτιζόλης απελευθερώνεται νωρίς το πρωί ενώ στη συνέχεια μειώνεται στον οργανισμό μας κατά τη διάρκεια της ημέρας.Σε ένα βαθμό,αυτό μας βοηθά να χειριστούμε το άγχος της καθημερινότητας. Ωστόσο,εάν απελευθερωθεί πάρα πολύ μεγάλη ποσότητα κορτιζόλης (λόγω αυξημένου στρες και άγχους)το σακχάρου στο αίμα και η χοληστερόλη θα αυξηθούν και η λειτουργία του ανοσοποιητικού θα μειωθεί με αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρές ασθένειες. Πολλοί γονείς ρωτούν γιατί τα παιδιά τους είναι μια χαρά κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά το βράδυ ανεβάζουν πυρετό ή παρουσιάζουν πόνο στα αυτιά.Αυτό συμβαίνει επειδή η κορτιζόλη βρίσκεται στον οργανισμό σε ελάχιστες ποσότητες τη νύχτα έτσι το σώμα είναι πιο ευαίσθητο στον πυρετό και στον πόνο.

Συμβουλές για να μειώσουμε το άγχος 

1)Σωματική άσκηση: Κινηθείτε,τρέξτε,παίξτε μαζί με τα παιδιά. Η άσκηση χαλαρώνει,εκτονώνει και παράγει την έκκριση ενδορφινών (ουσίες που βελτιώνουν τη διάθεση και μειώνουν το στρες).

2)Φαγητό: Τρώτε μη επεξεργασμένα τρόφιμα, ωμά φρούτα, λαχανικά. Αποφύγετε τα άσπρα τρόφιμα όπως είναι η ζάχαρη,το ψωμί,το ρύζι που είναι όλοι απλοί υδατάνθρακες που αυξάνουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Για να διατηρήσετε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σταθερά τρώτε 3 γεύματα την ημέρα - συν υγιεινά σνακ ανάμεσα. Επίσης προσθέτοντας μια πηγή πρωτεΐνης σε κάθε γεύμα βοηθάμε στη σταθεροποίηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

3)Ύπνος: Ο ποιοτικός και ποσοτικός ύπνος αναζωογονεί και μειώνει το στρες. Επιλέξτε να ακούτε χαλαρωτική μουσική μαζί με το παιδιά σας πριν κοιμηθείτε ή διαβάστε τους ένα παραμύθι.

4)Γέλιο:Αποκτήστε τη συνήθεια να λέτε αστεία,διαβάστε αστείες ιστορίες,δείτε κωμωδίες.Το γέλιο μειώνει το άγχος κι ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

5)Σωστή αναπνοή: Διδάξτε στα παιδιά σας πως να πάρουν βαθιές αναπνοές από την κοιλιά.

Θηλασμός και αντιβίωση

Τα αντιβιοτικά είναι τα συχνότερα χορηγούμενα φάρμακα μετά τον τοκετό. Διέρχονται σε μεγάλο βαθμό στο μητρικό γάλα άρα μπορούν να φτάσουν στο βρέφος μέσω του θηλασμού προκαλώντας προβλήματα όπως: μεταβολή της εντερικής χλωρίδας του βρέφους και αλλεργικές αντιδράσεις. Επίσης μπορεί να επηρεάσουν τα αποτελέσματα καλλιεργειών σε τυχόν  έλεγχο λοίμωξης του βρέφους.Τα αντιβιοτικά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
1)Ασφαλή κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
• αμινογλυκοσίδες
• αμοξυκιλλίνη(κλαβουλανικό)
• αντιφυματικά
• κεφαλοσπορίνες
• μακρολίδες
• πενικιλλίνες
• τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθαζόλη
2)Επιτρέπεται με προσοχή η χρήση.
• κλινδαμυκίνη
• νιτροφουραντoΐνη
• τετρακυκλίνες
• χλωραμφενικόλη
3)Απαγορεύεται η λήψη τους κατά τον θηλασμό.
• μετρονιδαζόλη
• κινολόνες
Kαλό είναι κάθε φορά ο θηλασμός να γίνεται λίγο πριν την χορήγηση της δόσης του φαρμάκου στη μητέρα.

Επιχείλιος έρπης και στα παιδιά

Ο επιχείλιος έρπης οφείλεται στον ιό HSV-1 που προσβάλλει περιοχές του προσώπου κοντά στα χείλη. Συνήθως εμφανίζεται με τσούξιμο ή ένα ελαφρύ συνεχόμενο κάψιμο που όσο περνάει η ώρα μετατρέπεται σε φαγούρα ή πόνο. Μετά εμφανίζονται μια ή περισσότερες φουσκάλες με υγρό γύρω από τα χείλη ή κάτω από τη μύτη (σπανιότερα και σε άλλα σημεία του προσώπου).
Ο ιός μεταδίδεται εύκολα από απλές καθημερινές πράξεις, όπως το φιλί, ή δια της χρήσης αντικειμένων που έρχονται σε επαφή με τα χείλη (ποτήρια, πιρούνια κ.α). Πρόκειται για ένα έξυπνο ιό που μπορεί την πρώτη φορά να μην κάνει αισθητή την εμφάνιση του, έχει όμως την ικανότητα να εισβάλλει και να «κοιμάται» στα νευρικά κύτταρα. Ο οργανισμός μας δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί την ύπαρξή του και να κινητοποιήσει το αμυντικό σύστημα. Στις κατάλληλες συνθήκες ο ιός  ξυπνάει και τότε εμφανίζεται το εξάνθημα του επιχείλιου έρπη.
Οι συνθήκες αυτές μπορεί να είναι ένας πυρετός ή ένα απλό κρυολόγημα, μια παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο,το κρύο, η κακή διατροφή, οι ορμονικές διαταραχές,η πτώση της άμυνας του οργανισμού μας,το άγχος κτλ.
Η διάρκεια του επιχείλιου έρπητα είναι από 5 ημέρες μέχρι και 10-15. Το πρώτο στάδιο είναι η περίοδος κατά την οποία αρχίζει να σχηματίζεται η φουσκάλα, σε πολλές περιπτώσεις μιλάμε για πολλές μικρές φουσκάλες και παρουσιάζεται έντονη φαγούρα ή κάψιμο.
Η επόμενη φάση είναι και η πλέον επικίνδυνη για τη μετάδοση του ιού είναι η φάση που σπάει η φουσκάλα και απελευθερώνει το υγρό το οποίο περιέχει εκατομμύρια ιούς. Αμέσως μετά είναι η περίοδος που ξηραίνεται η περιοχή, σκάει το δέρμα και συχνά έχουμε μικρή αιμορραγία και τέλος είναι η διάρκεια της επούλωσης (δημιουργία εφελκίδας).
Ο επιχείλιος έρπης, ουσιαστικά δεν μπορεί να θεραπευτεί. Μπορούμε όμως να περιορίσουμε την έκταση του εξανθήματος και ν’ανακουφίσουμε τα συμπτώματα  με την έγκαιρη χρήση αντιϊκών κρεμών (ακυκλοβίρης , φαμσικλοβίρης κτλ).
Η πρόληψη είναι ακόμη σημαντικότερη. Το βασικότερο μέτρο πρόληψης είναι η αποφυγή της επαφής αντικειμένων που αγγίζουν τα χείλη. Δεν πρέπει επίσης να φιλάμε κάποιον με επιχείλιο έρπη και τέλος πρέπει να πλένουμε καλά τα χέρια πριν το φαγητό.

Διαγνωστική προσέγγιση παιδιού με δυσουρία

Όταν ένα παιδί παρουσιάζει δυσκολία ή πόνο κατά την ούρηση είναι σημαντικό να κάνουμε μερικές ερωτήσεις που θα μας βοηθήσουν στη διάγνωση του προβλήματος.
1. Πότε ξεκίνησε το σύμπτωμα;
Ο τραυματισμός του ουροποιητικού συστήματος πρέπει να αποκλείεται αν ο πόνος εμφανίζεται μετά από ένα πέσιμο. Πτώσεις από ποδήλατο για παράδειγμα μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στα νεφρά ή την ουρήθρα που οδηγούν σε αιματουρία ή δυσουρία ή και τα δύο.
Σκεφτείτε προβλήματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης προσοχής, αν τα συμπτώματα εμφανίζονται μόνο σε μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας (π.χ. κατά τη διάρκεια του σχολείου).
2. Πού εντοπίζεται ο πόνος;
Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να εντοπίσει τον πόνο στην ουρήθρα, στην πύελο ή στην κοιλιακή χώρα. Μερικά παιδιά παραπονούνται για πόνο στην πλάτη. Ο πόνος που προέρχεται από άλλο όργανο μπορεί να συγχέεται με πόνο στην ουρήθρα. Ένα ενδοκοιλιακό απόστημα ή μια φλεγμονή στα έσω γεννητικά όργανα μπορεί να εμφανιστούν με την ενόχληση της δυσουρίας. Δυσουρία που συνοδεύεται με πόνο στην πλάτη μπορεί να είναι μια κοινή πυελονεφρίτιδα.
Επίσης νεφρικές πέτρες στην πύελο, στον κάλυκα του νεφρού, ή τον ουρητήρα μπορεί να προκαλέσουν κοιλιακό άλγος ή πόνο στα πλευρά με αντανάκλαση στη περιοχή των γεννητικών οργάνων.
3. Υπάρχουν άλλα συμπτώματα;
Πυρετός, θολά με άσχημη μυρωδιά ούρα, συχνοουρία είναι συμπτώματα που σχετίζονται με ουρολοιμώξεις.
4. Έχει υπάρξει κάποια αιμορραγία;
Η αιμορραγία μπορεί να είναι παρούσα μετά από τραύμα ή να συνδέεται με λοίμωξη, επίσης υπερβολική απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και νεφρικές πέτρες προκαλούν δυσουρία, καθώς και αιματουρία.
5. Ποια φάρμακα λαμβάνει ο ασθενής ;
Ορισμένα φάρμακα όπως η κυκλοφωσφαμίδη μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό της ουρήθρας και επώδυνη ούρηση.
6. Έχει υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στο σαπούνι που χρησιμοποιείται για την καθημερινή υγιεινή, στο απορρυπαντικό ή στον τύπο υφάσματος των εσωρούχων;
Ορισμένα σαπούνια ή καθαριστικά μπορεί να σχετίζονται με ερεθισμό της ουρήθρας και κνησμό. Μερικά αφρόλουτρα, για παράδειγμα, αφαιρούν τα προστατευτικά λιπίδια από την ουρήθρα προκαλώντας ερεθισμό.
Κλινική εξέταση
1. Αξιολογείστε τα ζωτικά σημεία του παιδιού
Μετρείστε αν έχει πυρετό, ταχυκαρδία και οπωσδήποτε την αρτηριακή πίεση.
2. Κοιλιά και πλάτη
Εξετάστε για κοιλιακές μάζες, υπερηβική ευαισθησία, ψηλαφήστε κι εκτιμείστε την κοιλιά του παιδιού, επίσης εξετάστε το για πόνο στην οσφυϊκή περιοχή. 
3. Γεννητικά όργανα
Ελέγξτε το δέρμα και το περίνεο για εξανθήματα, ερυθρότητα ή ερεθισμό. Εκτελέστε γυναικολογική εξέταση σε σεξουαλικά ενεργές έφηβες που παρουσιάζουν δυσουρία για να αποκλειστεί κολπίτιδα και φλεγμονώδης νόσος της πυέλου .

Πυρετικοί σπασμοί

Σε μερικά παιδιά ο πυρετός μπορεί να προκαλέσει σπασμούς. Οι πυρετικοί σπασμοί εμφανίζονται στο 2% έως 5% του συνόλου των παιδιών ηλικίας μεταξύ 6 μηνών έως και 6 ετών. Η εμπειρία ενός επεισοδίου είναι κάτι πολύ τρομακτικό για τους γονείς, αλλά συνήθως είναι αβλαβές για το παιδί.

Τι χαρακτηρίζεται ως επεισόδιο πυρετικών σπασμών;

Συνήθως συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ωρών από την εμφάνιση του πυρετού. Το παιδί μπορεί να φαίνεται παράξενο για λίγα λεπτά, στη συνέχεια γίνεται υπερτονικό κι εμφανίζει συσπάσεις σ’ όλο του το κορμί, σε μερικά παιδιά ίσως γυρίσουν τα μάτια τους. Δεν υπάρχει επικοινωνία με το παιδί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η αναπνοή του διαταράσσεται και το δέρμα του μπορεί να φαίνεται λίγο πιο μελανό από το συνηθισμένο. Μετά την κρίση, το παιδί επιστρέφει γρήγορα στο φυσιολογικό και μπορεί να παρουσιάσει υπνηλία. Οι κρίσεις συνήθως διαρκούν λιγότερο από 1 λεπτό, αλλά, αν και όχι συχνά, μπορεί να διαρκέσουν μέχρι και 15 λεπτά.

Πυρετικοί σπασμοί σπάνια συμβαίνουν περισσότερες από μία φορά μέσα σε ένα 24ωρο. Άλλα είδη επιληπτικών κρίσεων (αυτά που δεν προκαλούνται από πυρετό) διαρκούν περισσότερο, επηρεάζουν μόνο ένα μέρος του σώματος(εστιακές), και μπορεί να συμβούν επανειλημμένα.

Το παιδί μου θα ξανακάνει πυρετικούς σπασμούς;

Οι πυρετικοί σπασμοί έχουν μια κληρονομική προδιάθεση. Ο κίνδυνος εμφάνισης κρίσεων σε άλλα επεισόδια πυρετού εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού σας. Παιδιά ηλικίας κάτω του 1 έτους κατά το χρόνο του πρώτου επεισοδίου έχουν περίπου πιθανότητα 50% να έχουν κι άλλη κρίση πυρετικών σπασμών. Παιδιά μεγαλύτερα του 1 έτους κατά το χρόνο της πρώτης κρίσης έχουν περίπου 30% πιθανότητα να παρουσιάσουν δεύτερο επεισόδιο πυρετικών σπασμών.

Το παιδί μου θα εμφανίσει  επιληψία;

Η επιληψία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για πολλαπλές και επαναλαμβανόμενες κρίσεις που δεν προκαλούνται από πυρετό. Τα παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών έχουν μόνο ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιληψίας μετά την ηλικία των 7, από τα παιδιά που δεν είχαν ποτέ εμφανίσει πυρετικούς σπασμούς.

Είναι οι πυρετικοί σπασμοί επικίνδυνοι;

Αν κι ένα επεισόδιο πυρετικών σπασμών μπορεί να φοβίσει πολύ τους γονείς, είναι ακίνδυνο για το παιδί. Οι πυρετικοί σπασμοί δεν προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, ούτε παράλυση, νοητική αναπηρία ή θάνατο.

Πώς πρέπει τα επεισόδια πυρετικών σπασμών ν’ αντιμετωπίζονται;

• Εάν το παιδί σας κάνει πυρετικούς σπασμούς τοποθετήστε το στο πάτωμα ή το κρεβάτι μακριά από οποιαδήποτε σκληρά ή αιχμηρά αντικείμενα.

• Γυρίστε το κεφάλι του στο πλάι, έτσι ώστε να μην κινδυνεύει να πνιγεί από τυχόν σάλια ή εμετό.

• Μην βάζετε τίποτα στο στόμα του με το φόβο ότι θα καταπιεί τη γλώσσα του. Καλέστε το γιατρό αμέσως ώστε να εξετάσει το παιδί σας, για να προσδιορίσει την αιτία του πυρετού του.

• Εάν οι σπασμοί δεν σταματούν μετά από 15 λεπτά πηγαίνετε στο κοντινότερο νοσοκομείο. Είναι πιο σημαντικό να προσδιοριστεί και να θεραπευθεί η αιτία του πυρετού και όχι οι σπασμοί. Οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να χρειαστεί να γίνει για να είμαστε σίγουροι ότι το παιδί δεν έχει μια σοβαρή λοίμωξη, όπως μηνιγγίτιδα, ειδικά αν το παιδί σας είναι ηλικίας μικρότερης του 1 έτους. Επίσης το ενδεχόμενο ουρολοίμωξης πρέπει πάντα να εξετάζεται.

• Σε γενικές γραμμές, δεν συστήνεται η χορήγηση προληπτικών φαρμάκων (φαινοβαρβιτάλη) για την αποφυγή των απλών πυρετικών σπασμών. Ωστόσο, αυτό θα πρέπει να συζητηθεί με το γιατρό του παιδιού σας. Σε περίπτωση παρατεταμένων ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων, η σύσταση μπορεί να είναι διαφορετική.

• Φάρμακα όπως η παρακεταμόλη και η ιβουπροφαίνη μπορεί να σας βοηθήσουν να μειώσετε τον πυρετό, αλλά δεν εμποδίζουν την εμφάνιση πυρετικών σπασμών γιατί συνήθως οι σπασμοί εμφανίζονται κατά την άνοδο του πυρετού. Μια γενική οδηγία είναι σε παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών να χορηγούνται αντιπυρετικά από νωρίς όταν το παιδί ξεκινά δεκατική πυρετική κίνηση.

• Επίσης αν το παιδί εμφανίσει επεισόδιο σπασμών που κρατάει πάνω από 15 λεπτά προτείνεται να του χορηγηθεί από το ορθό διαζεπάμη (amp Stezolid) και στη συνέχεια να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Μηνιγγίτιδα-διαγνωστικές μέθοδοι

Η μηνιγγίτιδα είναι μια φλεγμονή των μεμβρανών που καλύπτουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό και προκαλείται από προσβολή τους από κάποιο βακτήριο ή ιό.
Η βακτηριακή μηνιγγίτιδα είναι μια απειλητική για τη ζωή ασθένεια που οφείλεται σε βακτηριακή λοίμωξη των μηνίγγων. Πέρα από τη νεογνική περίοδο, οι 3 πιο κοινοί οργανισμοί που προκαλούν οξεία βακτηριακή μηνιγγίτιδα είναι Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis, και Haemophilus influenzae τύπου b (Hib). Δεδομένου ότι ο εμβολιασμός για αιμόφιλο, πνευμονιόκοκκο και μηνιγγιτιδόκοκκο τύπου C είναι υποχρεωτικός κι εφαρμόζεται σε όλα τα βρέφη από 2 μηνών, η συχνότητα εμφάνισης της μηνιγγίτιδας έχει μειωθεί δραματικά. Δυστυχώς υπάρχουν βακτήρια όπως ο μηνιγγιτιδόκοκκος τύπου Β που προκαλεί συχνά μηνιγγίτιδα και δεν έχουμε ακόμα αποτελεσματικό εμβόλιο για την καταπολέμησή του.
Αν υποπτευόμαστε ότι ένα παιδί πάσχει από μηνιγγίτιδα πρέπει γρήγορα να διακομιστεί στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου ώστε να ελεγχθεί η θερμοκρασία του, η πίεση του, η αναπνευστική συχνότητα, οι παλμοί, και το οξυγόνο στο αίμα του. Μετά από τον έλεγχο των αεραγωγών του παιδιού, την αναπνοή και την  κυκλοφορία, ο γιατρός εξετάζει πλήρως το παιδί ψάχνοντας για μια εστιακή πηγή λοίμωξης και αξιολογεί οποιαδήποτε μεταβολή της νοητικής κατάστασης. Αν το παιδί είναι ύποπτο για νόσηση από μηνιγγίτιδα, υπάρχουν αρκετές δοκιμασίες και διαδικασίες που απαιτούνται για την διερεύνηση και τον καθορισμό της διάγνωσης με κύρια την οσφυϊονωτιαία παρακέντηση.
Η πιο σημαντική εργαστηριακή μελέτη είναι η εξέταση του ΕΝΥ. Η οσφυϊονωτιαία παρακέντηση είναι η λήψη εγκεφαλονωτιαίου υγρού για να εξεταστεί στο εργαστήριο για τις παρακάτω παραμέτρους:
• Μέτρηση κυττάρων και τύπος κυττάρων
• Μέτρηση γλυκόζης
• Μέτρηση πρωτεΐνης και αντιγόνων
• Gram χρώση
• Καλλιέργεια βακίλων ή μυκήτων και ευαισθησία τους σε αντιβιοτικά
Η οσφυϊονωτιαία παρακέντηση γίνεται με την τοποθέτηση του ασθενούς σε πλάγια θέση εφαρμόζοντας τοπικό αναισθητικό, και εισάγοντας προσεχτικά μια λεπτή βελόνα μεταξύ δυο οστών της οσφυϊκής περιοχής της σπονδυλικής στήλης, μέχρι να εισχωρήσει στο νωτιαίο σωλήνα για τη συλλογή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Η αρχική εμφάνιση του υγρού μπορεί να δώσει στον γιατρό μια ένδειξη της φύσης της μόλυνσης π.χ.: θολό ENY υποδεικνύει υψηλότερα επίπεδα της πρωτεΐνης, λευκών και ερυθρών αιμοσφαιρίων και / ή βακτήρια, και συνεπώς μπορεί να υποδηλώνει βακτηριακή μηνιγγίτιδα.
Βακτηριακή μηνιγγίτιδα
• Λευκά  αιμοσφαιρίων (WBC) πάνω από 1000/mm3 συνήθως προκαλούνται από βακτηριακές λοιμώξεις. Μετρήσεις από 500-1000/mm3 μπορεί να είναι βακτηριακή ή ιογενής μηνιγγίτιδα και χρήζουν περαιτέρω αξιολόγησης.
•Η Gram χρώση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση, αλλά δεν είναι εξέταση με μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα οπότε πρέπει να προχωράμε και σε καλλιέργεια.
• Η συγκέντρωση πρωτεΐνης συνήθως είναι αυξημένη σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα.
• Η γλυκόζη συνήθως μειώνεται στη βακτηριακή μηνιγγίτιδα . Η φυσιολογική γλυκόζη στο ΕΝΥ πρέπει να είναι μεγαλύτερη από τα δύο τρίτα της γλυκόζης ορού. Επίπεδα λιγότερο από το 50% γλυκόζης ορού είναι ενδεικτικά της βακτηριακής μηνιγγίτιδας.
• Δοκιμασίες συγκόλλησης λατέξ είναι διαθέσιμες για τον έλεγχο της S pneumoniae, του Η influenzae,του Streptococcus της ομάδας Β, και της Ν meningitidis. Ένα αρνητικό αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν αποκλείει βακτηριακή λοίμωξη.
• Η λήψη αντιβιοτικού πριν την παρακέντηση οδηγεί σε αποστείρωση του ΕΝΥ, οπότε η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό του παθογόνου μικροοργανισμού. Με την PCR είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε το παθογόνο γρήγορα και με ακρίβεια.
Ιογενής μηνιγγίτιδα
• Η μέτρηση των λευκών αιμοσφαιρίων WBC σε ιογενή μηνιγγίτιδα είναι συνήθως κάτω από 500/mm3, με περισσότερα από 50% λεμφοκύτταρα.
• Η πρωτεΐνη μπορεί να είναι αυξημένη.
• Το επίπεδο της γλυκόζης μπορεί να είναι φυσιολογικό ή χαμηλό.
•Η χρώση κατά Gram  είναι αρνητική.
Τραυματική Οσφυϊονωτιαία παρακέντηση
• Εάν συμβεί  αιμορραγία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και το ΕΝΥ περιέχει αίμα, η ερμηνεία γίνεται πολύ δύσκολη οπότε επαναλαμβάνουμε αργότερα την διαδικασία. Όμως περιμένοντας την καλλιέργεια του ΕΝΥ χορηγούμε πάντα τυφλή θεραπεία.
Αντενδείξεις για Οσφυϊoνωτιαία παρακέντηση
Η οσφυϊονωτιαία  παρακέντηση αντενδείκνυται σε ορισμένες από τις ακόλουθες συνθήκες:
• Ασταθής ασθενής με υπόταση ή αναπνευστική δυσχέρεια μπορεί να μην είναι σε θέση να ανεχτεί τη διαδικασία.
• Υποψία αποστήματος του εγκεφάλου, όγκοι του εγκεφάλου ή άλλη αιτία αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης.
• Λοίμωξεις δέρματος στην οσφυϊκή μοίρα της παρακέντησης.

Εμβρυϊκή Ηχοκαρδιογραφία

Η εμβρυϊκή ηχοκαρδιογραφία είναι μια διαγνωστική μέθοδος που έχει σαν σκοπό τη μελέτη της ανατομίας και της λειτουργίας του καρδιαγγειακού συστήματος του εμβρύου, για να εστιάσει ή να αποκλείσει την παρουσία μιας συγγενούς καρδιοπάθειας.
Επιπλέον μπορεί να αναγνωρίσει αρρυθμίες του εμβρύου και με αυτό τον τρόπο να καθοδηγήσει τη θεραπεία.
Σε ποίες γυναίκες-εγκύους απευθύνεται:
Η εμβρυϊκή ηχοκαρδιογραφία δεν αποτελεί εξέταση ρουτίνας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Συνίσταται όταν υπάρχουν ενδείξεις «υψηλού κινδύνου» για την πιθανή ύπαρξη καρδιοπάθειας στο έμβρυο. Ενδείξεις «υψηλού κινδύνου» μπορεί να αφορούν τη μητέρα ή το έμβρυο.
Πότε πραγματοποιείται: 
Εκτελείται συνήθως κατά την 20η -22η εβδομάδα της κύησης. Ωστόσο,μπορεί να πραγματοποιηθεί και μετέπειτα εάν προκύψουν ευρήματα που καθιστούν απαραίτητη την εκτέλεση της.
Από ποιο γιατρό πραγματοποιείται: 
Η μελέτη γίνεται από παιδοκαρδιολόγο με εξειδικευμένη εκπαίδευση στο εμβρυικό υπερηχογράφημα καρδιάς και είναι ακίνδυνη χωρίς χρήση ιονίζουσας ακτινοβολίας.
Κριτήρια για την εμβρυϊκή ηχοκαρδιογραφία: 
Της μητέρας
• Οικογενειακό ιστορικό για συγγενείς καρδιοπάθειες σε έναν από τους δύο γονείς ή στα αδέρφια.
• Κληρονομικές ασθένειες με αυξημένο κίνδυνο καρδιακής δυσπλασίας.
• Σακχαρώδης διαβήτης.
• Αυτοάνοσα νοσήματα.
• Χρήση φαρμάκων με αποδεδειγμένη τερατογένεση.
•Λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της κύησης(ερυθρά,CMV,coxsackie).
Του εμβρύου
• Παθολογικά ευρήματα κατά το συνήθη υπέρηχο. (νεφρικές η σκελετικές ανωμαλίες),υποψία καρδιακής δυσπλασίας.
• Εμβρυϊκή αρρυθμία.
• Καθυστερημένη ανάπτυξη.
• Ύπαρξη χρωμοσωμικών ανωμαλιών.
Ακρίβεια:
Η Εμβρυϊκή Ηχοκαρδιογραφία εντοπίζει περίπου το 90% των καρδιακών ανωμαλιών σε σύγκριση με το 50-70% του συνήθους υπέρηχου.
Η θέση του εμβρύου καθώς και ο λιπώδης ιστός της μητέρας μπορούν να περιορίσουν σημαντικά την ακρίβεια της εξέτασης.
Ορισμένες καρδιακές ανωμαλίες, ωστόσο, μπορούν να ξεφύγουν  όπως για παράδειγμα οι μικρές ανωμαλίες του μεσοκοιλιακού διαφράγματος. Άλλες φορές η διάγνωση μπορεί να μην επιβεβαιωθεί μετά τη γέννηση. Μια μικρή μεσοκοιλιακή επικοινωνία για παράδειγμα μπορεί να κλείσει αυτόματα κατά τη διάρκεια της ζωής του εμβρύου.
Για ορισμένες καρδιακές ανωμαλίες η προγεννητική διάγνωση δεν είναι δυνατή, όπως η ύπαρξη παραμένοντος ωοειδούς τρήματος ή του Βοτάλλειου πόρου που είναι φυσιολογικές στο έμβρυο αλλά μετά τη γέννηση είναι παθολογικές.
Τέλος, μερικές παθολογίες παρουσιάζουν εξέλιξη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και επιδεινώνονται με την πάροδο του χρόνου και είναι ορατές μόνο κατά το τρίτο τρίμηνο της κύησης ή μετά τη γέννα, για παράδειγμα η πνευμονική ή αορτική στένωση και η ισθμική στένωση της αορτής. Η διαπίστωση μιας καρδιακής δυσπλασίας του εμ­βρύου είναι πολύ σημαντική, ιδίως αν αφορά τις πιο σοβαρές συγγενείς καρδιοπάθειες. Ένα τέτοιο εύρημα πρέπει να συζητηθεί με το καρδιολόγο, το γυναικολόγο, το νεογνολόγο, το γενετιστή, τον καρδιοχειρουργό και τον ψυχολόγο.
Μια προγεννητική διάγνωση μιας σοβαρής καρδιοπάθειας επιτρέπει να προγραμματιστεί έγκαιρα ο χρόνος και ο τρόπος του τοκετού καθώς επίσης ο τόπος, σε ένα κέντρο εξοπλισμένο κατάλληλα για τη φροντίδα του νεογέν­νητου και για την μετέπειτα κλινική και χειρουργική θεραπεία. Επιπλέον, παρέχεται ενημέρωση για τις γενετικές επιπτώσεις και τον οικογενειακό προγραμματισμό.

Σύνδρομο Down

Το σύνδρομο Down (ή αλλιώς Τρισωμία 21) αποτελεί τη συχνότερη γενετική αιτία της νοητικής υστέρησης. Πιο συγκεκριμένα, το σύνδρομο αυτό περιλαμβάνει ένα σύνολο συμπτωμάτων που παρουσιάζονται εκ γενετής σε ένα άτομο και ευθύνονται για ένα βαθμό μαθησιακής δυσκολίας ή νοητικής υστέρησης καθώς και για σωματικά και εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα.
Αιτιολογία
Η αιτιολογία των σωματικών χαρακτηριστικών και των μαθησιακών δυσκολιών του συνδρόμου Down οφείλεται στο γεγονός ότι αντί τα άτομα αυτά να έχουν 46 χρωμοσώματα (23 προερχόμενα από το σπερματοζωάριο και 23 προερχόμενα από το ωάριο), έχουν ένα παραπάνω, δηλαδή 47. Αιτία είναι το 21ο χρωμόσωμα, που ανευρίσκεται 3 φορές, αντί για 2, όπως είναι το φυσιολογικό.
Το σύνδρομο Down δεν είναι πάθηση, παρά μια γενετική κατάσταση που εμφανίζεται ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής ή εθνότητας, με συχνότητα περίπου 1:800 γεννήσεις. Η πιθανότητα γέννησης παιδιού με σύνδρομο Down αυξάνει όσο αυξάνει η ηλικία της μητέρας.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down, παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς τις αντιληπτικές, κοινωνικές και συμπεριφοριστικές ικανότητες και την ανάπτυξη των δικών τους μοναδικών δεξιοτήτων και ταλέντων.
Κοινά χαρακτηριστικά του συνδρόμου:
Τα βασικότερα κοινά χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στα παιδιά εξαιτίας του συνδρόμου Down είναι:
1.Τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν στρογγυλό πρόσωπο, σχιστά μάτια(με επιπλέον δέρμα στην έσω γωνία των ματιών) ,μικρή φαρδιά μύτη, μικρά αυτιά, κοντό και παχουλό αυχένα και ίσια λεπτά μαλλιά. Επίσης έχουν μικρό στόμα με ουρανίσκο θολωτό, δόντια μικρά και αραιά με ακανόνιστη διάταξη, γλώσσα που τείνει να προβάλλει προς τα έξω.
2.Τα χέρια τους είναι κοντά και πλατιά με κοντά, χοντρά δάκτυλα όπου το μικρό δαχτυλάκι σχηματίζει καμπύλη προς τα μέσα, ενώ η παλάμη έχει μόνο μια γραμμή κατά μήκος. Τα πόδια τους είναι κοντά και χοντρά με μεγάλο το διάστημα μεταξύ πρώτου και δεύτερου δαχτύλου.
3.Έχουν μυϊκή υποτονία με χαλαρές αρθρώσεις.
4.Παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες και μειωμένη νοητική ανάπτυξη. Είναι άτομα εκδηλωτικά και κοινωνικά.
5.Παρατηρείται μεγάλη όρεξη για φαγητό και παχυσαρκία.
6.Έχουν προδιάθεση για ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος, καρδιακές παθήσεις και  υποθυρεοειδισμό. Σπάνια ξεπερνούν τα 50 χρόνια ζωής.

Προγεννητικός και μεταγεννητικός έλεγχος
Στις μέρες μας, είναι δυνατή η διάγνωση πιθανής ύπαρξης του συνδρόμου στις έγκυες γυναίκες και μάλιστα από τα πρώτα κιόλας στάδια της κύησης, μέσω του λεγόμενου προγεννητικού ελέγχου.
Παλαιότερα, επικρατούσε η αντίληψη ότι ο προγεννητικός έλεγχος έπρεπε να πραγματοποιείται κυρίως σε έγκυες γυναίκες άνω των 35 ετών. Η κλινική εμπειρία των ιατρών, παρ’ όλα αυτά, έδειξε ότι η γέννηση παιδιών με σύνδρομο Down προέρχεται σε ποσοστό 70% από γυναίκες μικρότερης ηλικίας.
Οι πιο γνωστές εφαρμοζόμενες μέθοδοι για την πρόληψη του συνδρόμου είναι αυτές που πραγματοποιούνται κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης, οι οποίες και είναι:
-αμνιοκέντηση (κατά τη 17η εβδομάδα)
-παρακέντηση των ομφαλικών αγγείων για λήψη εμβρυικού αίματος (κατά τη 18η εβδομάδα)
-υπερηχογραφία(μέτρηση αυχενικής διαφάνειας,μηριαίου οστού)
-βιοχημικό screening test στον ορό της εγκύου (16η - 17η εβδομάδα)
Κατά περίπτωση, και πάντα μετά από προτροπή του γυναικολόγου, οι μέθοδοι προγεννητικής διάγνωσης(λήψη χοριακών λαχνών), μπορούν να εφαρμοστούν και κατά το α΄ τρίμηνο της κύησης.

Έμμηνος ρύση και διαταραχές

Η περίοδος, που επιστημονικά ονομάζεται έμμηνος ρύση, είναι η αποβολή αίματος και συστατικών του ενδομητρίου κάθε μήνα. Στη γυναίκα η πρώτη περίοδος εμφανίζεται συνήθως στην ηλικία 12–13 χρόνων αλλά καμιά φορά μπορεί να ξεκινήσει από την ηλικία των 8-9 ετών ή να καθυστερήσει μέχρι και 16-17 ετών.

Ο κύκλος της περιόδου είναι συνήθως 28-30 ημέρες και υπολογίζεται από την αρχή μιας περιόδου μέχρι την αρχή της επομένης. Η περίοδος θεωρείται φυσιολογική ακόμα κι αν ο κύκλος της διαρκεί από 21 μέχρι 35 ημέρες. Είναι επίσης φυσιολογικό ο κύκλος κάθε γυναίκας να ποικίλλει από μήνα σε μήνα κατά 2 με 3 ημέρες πάνω κάτω. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες διαταραχές στην έμμηνο ρύση που έχουν σχέση με την συχνότητα ή την ποσότητα αίματος που αποβάλλεται και είναι οι παρακάτω:

• Αμηνόρροια: Μη εμφάνιση περιόδου. Διακρίνεται σε πρωτοπαθή όταν  δεν έχει έρθει ποτέ περίοδος και δευτεροπαθή όταν έχει έρθει περίοδος και εν συνεχεία σταματά για κάποιο λόγο.
• Αραιομηνόρροια: Παράταση του κύκλου περισσότερο από 35 ημέρες (Λιγότεροι από 9 εμμηνορρυσιακοί κύκλοι στη διάρκεια του έτους). Συχνά προηγείται της εγκατάστασης της δευτεροπαθούς αμηνόρροιας. Το συχνότερο αίτιο είναι το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών. Τα δύο πρώτα χρόνια από την εμμηναρχή και μέχρι να σταθεροποιηθεί ο κύκλος είναι φαινόμενο πολύ συχνό στα νεαρά κορίτσια.
• Υπομηνόρροια: Μείωση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως. Παρατηρείται συχνά κατά τη διάρκεια της λήψης αντισυλληπτικών δισκίων (χωρίς κλινική σημασία). Επίσης, παρατηρείται όταν υπάρχει απόφραξη (π.χ. στένωση τραχήλου) ή όταν υπάρχουν ενδομητρικές συμφύσεις (σύνδρομο Asherman).
• Υπερμηνόρροια: Αύξηση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως, χωρίς η συνολική απώλεια αίματος κατά την εμμηνορρυσία να υπερβαίνει τα 80 mL. Συχνά αίτια υπερμηνόρροιας αποτελούν τα υποβλεννογόνια ινομυώματα, η αδενομύωση, η υπερπλασία του ενδομητρίου, η δυσλειτουργική αιμορραγία και οι διαταραχές της πηκτικότητας.
• Μηνορραγία: Αύξηση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως, με αποτέλεσμα να υπάρχει απώλεια αίματος >80 mL. Ολες οι περιπτώσεις υπερμηνόρροιας μπορεί να προκαλέσουν και μηνορραγία.
• Μητρορραγία: Εμφάνιση κολπικής αιμόρροιας σε χρονικά διαστήματα που δεν έχουν σχέση με τα διαστήματα της αναμενόμενης εμμηνορρυσίας. Συχνά αίτια αποτελούν οι ενδομήτριοι πολύποδες, τα ινομυώματα, η υπερπλασία και ο καρκίνος του ενδομητρίου.
• Μηνομητρορραγία: Μηνορραγία και επανεμφάνιση ή συνέχιση της αιμορραγίας σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα.
• Συχνομηνόρροια: Εμφάνιση εμμήνου ρύσεως σε διάστημα μικρότερο των 21 ημερών.

Άλγη ανάπτυξης

Τα άλγη ανάπτυξης είναι η πιο κοινή αιτία επαναλαμβανόμενου πόνου των άκρων κατά την παιδική ηλικία. Τα άλγη ανάπτυξης χαρακτηρίζονται ως βύθιος πόνος στους μύες που είναι συνήθως αμφοτερόπλευρος κι εμφανίζεται αργά στην ημέρα ή το βράδυ χωρίς να συνοδεύεται με χωλότητα ή περιορισμένη κινητικότητα.
Δεν υπάρχει ιστορικό τραύματος ή μόλυνσης, και η φυσική εξέταση δεν μας δίνει παθολογικά ευρήματα. Οι περιοχές που εμπλέκονται πιο συχνά περιλαμβάνουν τους μηρούς, τις γάμπες, την περιοχή πίσω από τα γόνατα και σπάνια τα αντιβράχια και τον κορμό. Συνήθως ο πόνος δεν εντοπίζεται στις αρθρώσεις, οπότε αν το παιδί διαμαρτυρηθεί για αρθρικό πόνο πρέπει να αποκλειστούν άλλες αιτίες.
Τα άλγη ανάπτυξης μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια της ημέρας ή το βράδυ και μερικές φορές να είναι τόσο έντονα που να ξυπνήσουν το παιδί από τον ύπνο.
Αιτίες
Φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση μεταξύ της εμφάνισης του πόνου και της ταχείας φάσης της αύξησης με το κλείσιμο των επιφύσεων. Ο όρος άλγη ανάπτυξης χρησιμοποιείται, επειδή η κατάσταση αυτή εμφανίζεται μόνο στα παιδιά και όχι στην ενήλικη ζωή (μετά τη διακοπή της ανάπτυξης).
Η ακριβής παθογένεια των αλγών ανάπτυξης είναι άγνωστη. Πολλές αιτίες έχουν προταθεί, όπως παραμορφώσεις, ορθοπεδικές ανωμαλίες, και ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει μια οικογενειακή επίπτωση της κατάστασης και συνοδεύονται συνήθως από συναισθηματικές διαταραχές του παιδιού.

Θεραπεία
 Η θεραπεία για την πάθηση αυτή είναι εμπειρική. Δίδονται αναλγητικά όπως (παρακεταμόλη) και συμβουλές για ξεκούραση των άκρων, μασάζ και εφαρμογή θερμών επιθεμάτων για ανακούφιση. Οι γονείς και το παιδί πρέπει να διαβεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει καμία σοβαρή οργανική νόσος και ότι το πρόβλημα θα υποχωρήσει. Είναι χρήσιμο να εξερευνήσετε την οικογενειακή κατάσταση σε μια αναζήτηση για ψυχοκοινωνικό στρες της οικογένειας. Τα άλγη ανάπτυξης δεν έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες και αντιπροσωπεύουν μια καλοήθη κατάσταση.

Ηπατίτιδα Α

Η ηπατίτιδα Α είναι μια σοβαρή ασθένεια του ήπατος (συκώτι) και οφείλεται σε ιό.
Ο ιός της ηπατίτιδας Α (HAV) υπάρχει στα κόπρανα των ανθρώπων που πάσχουν και συνήθως μεταδίδεται πολύ εύκολα:
-με άμεση στενή επαφή με πάσχοντα (π.χ.κοινή χρήση τουαλέτας χωρίς τήρηση κανόνων υγιεινής)
- μέσω της στοματικής οδού (τροφές, ή πόσιμο νερό που περιέχουν τον ιό)
Η ηπατίτιδα Α μπορεί να προκαλέσει:
- ήπια ασθένεια με συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της γρίπης
- ίκτερο (κίτρινο χρώμα του δέρματος ή των οφθαλμών)
- έντονο στομαχικό άλγος και διάρροια

 Στα μικρά παιδιά τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια, σε μεγαλύτερα όμως παιδιά
( > 12 ετών) η νόσος μπορεί να εξελιχθεί πολύ σοβαρά.
Η πρόληψη από την νόσο γίνεται με την τήρηση κανόνων υγιεινής(σχολαστικό πλύσιμο των χεριών μετά την τουαλέτα,πλύσιμο των ωμών λαχανικών κτλ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑΣ Α ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ 2 ΔΟΣΕΙΣ ΜΕ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ 6-12 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.

Νόσος του Crohn

Η νόσος του Crohn είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του εντέρου που μπορεί να προσβάλει ολόκληρη την πεπτική οδό(στοματοφάρυγγα, οισοφάγο, στομάχι, λεπτό και παχύ έντερο, πρωκτό) . Παρόλο που θεωρείται σπάνια στον παιδιατρικό πληθυσμό τα τελευταία χρόνια αναγνωρίζεται με αυξανόμενη συχνότητα μεταξύ των παιδιών όλων των ηλικιών. Περίπου στο 20-30% όλων των ασθενών με νόσο του Crohn η διάγνωση γίνεται όταν είναι νεότεροι από 20 ετών.
Παθοφυσιολογία
Η παθογένεια της νόσου του Crohn είναι πολυπαραγοντική. Μετά από κάποιο ανοσολογικό ερέθισμα σε ένα γενετικά ευπαθές άτομο, μια αυτοάνοση απάντηση οδηγεί σε χρόνια φλεγμονή του εντέρου. Αν και η αιτιολογία της  εκδήλωσης της νόσου είναι άγνωστη, πιστεύεται ότι εμπλέκονται τα βακτήρια του εντέρου.
Συμπτώματα
Ένα λεπτομερές ιατρικό καθώς και οικογενειακό ιστορικό πρέπει να ληφθεί στα παιδιά που υποπτευόμαστε ότι πάσχουν από νόσο του Crohn.
Μια προσεκτική επίσης αξιολόγηση της ανάπτυξης αποτελεί σημαντικό μέρος της αξιολόγησης του παιδιατρικού ασθενή. Ανωμαλίες ανάπτυξης μπορεί να ανιχνευθούν με την αξιολόγηση διαφόρων παραμέτρων:όπως ύψος και  βάρος, ρυθμός ανάπτυξης, οστική ηλικία κτλ. Η καθυστέρηση της ανάπτυξης, η ανορεξία σε συνδυασμό με χρόνια διαλείποντα πυρετικά κύματα μπορεί να μας κατευθύνει σε διερεύνηση του εντέρου για φλεγμονώδη νόσο.
Τα κοιλιακά ευρήματα που παρουσιάζουν παιδιά που πάσχουν από νόσο του Crohn είναι κοιλιακά άλγη, διάχυτη ευαισθησία της κοιλιάς, διάρροια, αιμορραγία στα κόπρανα, διακριτή μάζα συνήθως στο κάτω δεξί τεταρτημόριο της κοιλιάς και στις μισές περίπου περιπτώσεις ασθενών παρατηρείται περιπρωκτική νόσος(αποστήματα, συρίγγια, ραγάδες).Επίσης άφθες στη στοματική κοιλότητα είναι συχνό εύρημα σε παιδιά με νόσο του Crohn.
Οι πιο συχνές δερματικές εκδηλώσεις της νόσου του Crohn είναι οζώδες ερύθημα και εξανθήματα πυοδέρματος. Εξέταση του δέρματος μπορεί επίσης να αποκαλύψει ωχρότητα λόγω αναιμίας ή ίκτερο στους ασθενείς με συνυπάρχουσα νόσο του ήπατος.
Οι πιο συνηθισμένες εξωεντερικές εκδηλώσεις της νόσου του Crohn είναι αρθραλγίες και αρθρίτιδα στις μεγάλες αρθρώσεις (π.χ., ισχία, γόνατα, αστραγάλους). Η οφθαλμολογική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει ιριδοκυκλίτιδα.
Διάγνωση της νόσου του Crohn
Α. Εξετάσεις αίματος
 Το ειδικό αντίσωμα ASCA (Anti-Saccharomyces Cerevisiae Antibody) και το p-ANCA (protoplasmic Anti -Neutrophilic Cytoplasmic Antibody) αποτελούν δύο αντισώματα τα οποία μπορούν να βρεθούν θετικά σε ασθενείς με νόσο του Crohn και ελκώδη κολίτιδα αντίστοιχα, χωρίς όμως να είναι ένα θετικό αποτέλεσμα αποδεικτικό παρουσίας της νόσου ή ένα αρνητικό αποτέλεσμα να την αποκλείει.
Β.Kολονοσκόπηση
 Η εξέταση αυτή επιτρέπει τη λήψη δείγματος ιστού (βιοψία) από το παχύ και το λεπτό έντερο, για ιστολογική ανάλυση.
Τα μακροσκοπικά ευρήματα από την κολονοσκόπηση περιλαμβάνουν διάφορους βαθμούς οίδημα, ερύθημα, εξέλκωση, ευθρυπτότητα, πάχυνση του τοιχώματος του εντέρου και του μεσεντερίου. Το χαρακτηριστικό της νόσου του Crohn είναι ότι οι περιοχές φλεγμονής εναλλάσσονται με φυσιολογικό βλεννογόνο στην άνω ή την κάτω γαστρεντερική οδό, δηλαδή το έντερο πάσχει τμηματικά , σε αντίθεση με τη συνεχή διάχυτη φλεγμονή του παχέος εντέρου που παρατηρείται  στην ελκώδη κολίτιδα.
 Κατά την βιοψία του εντερικού βλεννογόνου βρίσκονται σημεία οξείας και χρόνιας φλεγμονής, αρχιτεκτονική παραμόρφωση του εντέρου. Κοκκιώματα, συρίγγια εντεροεντερικά ή εντεροδερματικά, αποστήματα, στενώσεις και ίνωση είναι μερικά από τα ευρήματα που έχουν αναφερθεί σε βιοψία εντέρου που πάσχει από τη νόσο του Crohn.
Γ. Ακτινολογικά ευρήματα
Τμηματικές βλάβες, πεπαχυμένες πτυχές, εμφάνιση εντέρου σαν πλακόστρωτο λόγω επιμηκών ελκών και εγκάρσιων ραγάδων, καθήλωση και διαχωρισμός των ελίκων, στένωση αυλού, συρίγγια είναι μερικά από τα ευρήματα του ακτινολογικού ελέγχου.
Θεραπεία
Οι γενικοί στόχοι της θεραπείας στα παιδιά με νόσο του Crohn είναι:
1) Να επιτευχθεί ο δυνατόν καλύτερος κλινικός, εργαστηριακός, και ιστολογικός έλεγχος της φλεγμονώδους νόσου(ύφεση της νόσου) με τις λιγότερο αρνητικές επιπτώσεις από τη φαρμακευτική αγωγή.
2) Να βοηθηθεί η ανάπτυξη του παιδιού με την κατάλληλη διατροφή.
3) Nα επιτραπεί στον μικρό ασθενή να λειτουργήσει όσο πιο φυσιολογικά γίνεται (π.χ. από την άποψη της σχολικής εκπαίδευσης, συμμετοχή σε δραστηριότητες).
Δίαιτα
Μια δίαιτα με χαμηλά λιπαρά μπορεί να βελτιώσει αισθητά την διάρροια σε ασθενείς με δυσκολία στην απορρόφηση εξ αιτίας της εκτεταμένης φλεγμονής ή του μικρότερου μήκους των εντέρων.
Γενικά πρέπει να δίνεται έμφαση για μια θρεπτική δίαιτα πλούσια σε σίδηρο και ιχνοστοιχεία που να στοχεύει στην διατήρηση του βάρους και στην προαγωγή της ανάπτυξης του παιδιού. Η παρεντερική χορήγηση της βιταμίνης B-12, και η από του στόματος χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ασθενείς με εκτεταμένη νόσο και σύνδρομο δυσαπορρόφησης από το λεπτό έντερο.
Α. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Τα αντιφλεγμονώδη, είναι συχνά το πρώτο βήμα στη θεραπεία της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου.
Αυτά περιλαμβάνουν:
1.Σουλφασαλαζίνη. Αποτελεί το παλαιότερο από τα τοπικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη θεραπεία της νόσου της Crohn και της ελκώδους κολίτιδας. Έχει μια σειρά από ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της ναυτίας, εμέτων, αίσθημα καύσους και κεφαλαλγίας.
2. Μεσαλαμίνη. Είναι ανάλογο της σουλφασαλαζίνης αλλά έχει λιγότερες παρενέργειες και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.
3.Κορτικοστεροειδή
 Αυτά είναι η βασική θεραπεία για οξείες εξάρσεις της νόσου, επειδή καταστέλλουν την οξεία φλεγμονή, παρέχοντας ταχεία ανακούφιση των συμπτωμάτων. Ένα νεότερο είδος κορτικοστεροειδών, η βουδεσονίδη, λειτουργεί γρηγορότερα από τα παραδοσιακά στεροειδή και φαίνεται να έχει λιγότερες παρενέργειες. Τα κορτικοστεροειδή δεν είναι για μακροχρόνια χρήση. Όμως, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για βραχυπρόθεσμες θεραπείες (τρεις έως τέσσερις μήνες) και για την εισαγωγή του ασθενούς σε ύφεση.
Β.Ανοσορυθμιστές
Οι ανοσορυθμιστικοί παράγοντες έχουν χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσουν  και να διατηρήσουν μακροχρόνια ύφεση σε χρονίως ενεργή νόσο. Αυτά τα φάρμακα μειώνουν επίσης τη φλεγμονή, αλλά ο κύριος στόχος τους είναι η καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματός και όχι η απευθείας αντιμετώπιση της φλεγμονής. Καταστέλλοντας την ανοσολογική απάντηση, η φλεγμονή  μειώνεται εμμέσως και αυτή, εφόσον προκαλείται, από την ‘’επίθεση’’ του ανοσοποιητικού συστήματος στο έντερο, το οποίο για κάποιο λόγο το αναγνωρίζει σαν ξένο σώμα.
Γ.Αντιβιοτικά
Λίγες μελέτες έχουν δείξει τη χρησιμότητα των αντιβιοτικών στη θεραπεία της νόσου του Crohn. Μετρονιδαζόλη, καθώς και ο συνδυασμός μετρονιδαζόλης με σιπροφλοξασίνη, είναι χρήσιμος στη θεραπεία συριγγίων και αποστημάτων σε ασθενείς με νόσο του Crohn.
Χειρουργική αντιμετώπιση
Εάν η διατροφή, οι αλλαγές του τρόπου ζωής και η φαρμακευτική αγωγή, δεν μπορέσουν να θέσουν σε ύφεση την νόσο του Crohn, ο ασθενής μπορεί να χρειασθεί χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση ενός κατεστραμμένου τμήματος του λεπτού εντέρου ή για την αντιμετώπιση συριγγίων που επιμένουν παρά τη φαρμακευτική αγωγή.

Οστρακιά

Η οστρακιά είναι ένα λοιμώδες μεταδοτικό νόσημα που εμφανίζεται κατά επιδημίες. Μπορεί να προσβληθούν άτομα κάθε ηλικίας κυρίως όμως νοσούν παιδιά.

Αιτιολογία

Η οστρακιά οφείλεται σε ένα μικρόβιο τον β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο της ομάδας Α, που εκκρίνει ερυθρογόνο τοξίνη.

Συμπτώματα

Ύστερα από περίοδο επώασης 3-5 ημερών, αρχίζει  απότομα κυνάγχη συνοδευόμενη από υψηλό πυρετό. Ο λαιμός είναι έντονα κόκκινος με μικρές στικτές αιμορραγικές κηλίδες στην υπερώα και στο φάρυγγα. Οι αμυγδαλές διογκώνονται και καλύπτονται από λευκό επίχρισμα. Η γλώσσα είναι αρχικά λευκή κι εν συνεχεία γίνεται σαν μούρο(μοροειδής γλώσσα).
Σε 24-48 ώρες εμφανίζεται το τυπικό εξάνθημα της οστρακιάς που αρχίζει από τον λαιμό κι εξαπλώνεται στον κορμό και τα άκρα. Είναι ερυθρό, μικροκηλιδώδες και υποχωρεί με την πίεση.Η περιοχή γύρω από το στόμα είναι ωχρή και τα μάγουλα εξέρυθρα.
 Στα άτομα που δεν λαμβάνουν θεραπεία η νόσος διαρκεί μία εβδομάδα κι ακολουθεί χαρακτηριστική απολέπιση του δέρματος.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται από την κλινική εικόνα ,το strep-test ή την καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος.

Θεραπεία

Η έγκαιρη θεραπεία με αντιβίωση έχει μεγάλη σημασία για την αποφυγή επιπλοκών από την προσβολή της καρδιάς ή των νεφρών από τον στρεπτόκοκκο.
 

Αιφνίδιο εξάνθημα

Το αιφνίδιο εξάνθημα ή έκτη νόσος όπως αλλιώς ονομάζεται είναι η πιο κοινή, μεταδοτική ιογενής εμπύρετη νόσος σε παιδιά κάτω των 3 ετών. Είναι αυτοπεριοριζόμενη λοίμωξη που υποχωρεί γρήγορα και αφήνει δια βίου ανοσία.

Αιτίες του αιφνιδίου εξανθήματος

Είναι η προσβολή του οργανισμού από τον ανθρώπινο ερπητοϊό 6 (HHV-6) και ανθρώπινο ερπητοϊό 7 (HHV-7).

Τα σημεία και συμπτώματα του αιφνιδίου εξανθήματος

Μετά από μια περίοδο επώασης από 1 έως 2 εβδομάδες το παιδί παρουσιάζει απότομα υψηλό πυρετό (40° C - 41° C).Μερικές φορές υπάρχουν κι άλλα ευρήματα όπως φαρυγγίτιδα, διόγκωση των οπισθοϊνιακών λεμφαδένων, ωτίτιδα. Παρά τον υψηλό πυρετό το παιδί συνήθως δεν φαίνεται πολύ άρρωστο αλλά είναι ευερέθιστο. Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα, ο πυρετός πέφτει ξαφνικά τελείως και εμφανίζεται το εξάνθημα. Συνήθως αρχίζει από τον κορμό και μπορεί να εξαπλωθεί στο λαιμό, τα χέρια και τα πόδια. Το εξάνθημα δεν προκαλεί φαγούρα και υποχωρεί σε μια ή δύο ημέρες.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται εμπειρικά, όταν υπάρχει υψηλός πυρετός σε ένα παιδί που φαίνεται καλά και ακολουθεί ένα παροδικό εξάνθημα. Από τον εργαστηριακό έλεγχο παρατηρούμε λευκοπενία με λεμφοκυττάρωση.

Επιπλοκές

Η πρόκληση  πυρετικών σπασμών είναι η συχνότερη επιπλοκή της νόσου.

Θεραπεία του αιφνιδίου εξανθήματος

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, συνιστάται η χορήγηση αντιπυρετικών για την αντιμετώπιση του πυρετού. Η πρόγνωση της νόσου είναι πολύ καλή.

Νόσος Kawasaki

Η νόσος Kawasaki είναι μια αγγειίτιδα αγνώστου αιτιολογίας που παρατηρείται συνήθως σε παιδιά κάτω των 5 ετών.Πρώτος περιέγραψε την αρρώστια αυτή το 1967, ο Γιαπωνέζος γιατρός Tomisaku Kawasaki, από τον οποίο πήρε και το όνομα της.

Συμπτώματα

Το παιδί εμφανίζει ξαφνικά υψηλό πυρετό έως 40° C,ευερεθιστότητα, διόγκωση των τραχηλικών λεμφαδένων, επιπεφυκίτιδα, στοματίτιδα, χειλίτιδα, ερύθημα και οίδημα των παλαμών και των πελμάτων, εξάνθημα στον κορμό, άσηπτη πυουρία, διάρροια και ηπατική δυσλειτουργία. Η οξεία αυτή φάση της νόσου διαρκεί από 1-10 ημέρες.
Εν συνεχεία από την 11-20η μέρα της νόσου, στην υποξεία δηλαδή φάση, ο πυρετός και το εξάνθημα υποχωρούν και συμβαίνει η χαρακτηριστική απολέπιση στα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών. Συνοδά συμπτώματα ή ευρήματα ενδέχεται να είναι η καρδίτιδα, η εμφάνιση ανευρυσμάτων στα αγγεία, οι  αρθραλγίες, η άσηπτη μηνιγγίτιδα.

Εργαστηριακά ευρήματα

Στη νόσο Kawasaki παρατηρείται λευκοκυττάρωση, αύξηση της ταχύτητας καθίζησης των ερυθρών και αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο αίμα.

Επιπλοκές

Η νόσος Kawasaki μπορεί να παρουσιάσει σημαντικές επιπλοκές από το καρδιαγγειακό σύστημα οι οποίες χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή κι αντιμετώπιση.
Η υπερηχογραφική και ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση είναι απαραίτητες σ’ ολόκληρη τη διάρκεια της νόσου.

Θεραπεία

Η θεραπεία στοχεύει στη μείωση της φλεγμονής του μυοκαρδίου και του τοιχώματος των στεφανιαίων αγγείων και στην πρόληψη των θρομβώσεων, με την χορήγηση ασπιρίνης και ενδοφλεβίως γ-σφαιρίνης.Οι μελέτες απέδειξαν ότι η έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση (μέσα στις πρώτες δέκα μέρες) μειώνει τις πιθανότητες για επιπλοκές.

Πρόγνωση

Η ανάρρωση είναι συνήθως πλήρης σε παιδιά χωρίς προσβολή των στεφανιαίων αρτηριών. Η ήπια διάταση των στεφανιαίων αγγείων υποχωρεί σε διάστημα μερικών μηνών.Οι ασθενείς όμως με προσβολή των στεφανιαίων (ανευρύσματα) βρίσκονται σε κίνδυνο για θρόμβωση των αγγείων αυτών κι έμφραγμα μυοκαρδίου.

Βρεφικοί κωλικοί

Ως βρεφικούς κωλικούς χαρακτηρίζουμε τους παροξυσμικούς κοιλιακούς  πόνους εντερικής πιθανόν προέλευσης που παρατηρούνται σε βρέφη ηλικίας 15-20 ημερών μέχρι 3 μηνών, συνήθως τις απογευματινές ή βραδινές ώρες.

Συμπτώματα

Το μωρό αρχίζει να κλαίει συνεχώς, έντονα, σπαρακτικά κι απαρηγόρητα. Γίνεται κατακόκκινο, η κοιλιά του συνήθως είναι πρησμένη και γεμάτη αέρια, μαζεύει τα ποδαράκια του προς την κοιλιά κι έχει ψυχρά άκρα.

Αιτιολογία

Η ακριβής αιτιολογία των κωλικών παραμένει άγνωστη κι ασαφής. Έχουν ενοχοποιηθεί παράγοντες όπως η κατάποση αέρα κατά την σίτιση, η υπερβολική λήψη τροφής, η αίσθηση της πείνας αλλά κι άλλοι ακαθόριστοι λόγοι όπως το υπερβολικό άγχος των γονιών και η ιδιοσυγκρασία του βρέφους. Επίσης η αλλεργία στην πρωτεΐνη του γάλακτος της αγελάδας μπορεί να συνδέεται με κωλικούς, εμετούς  κι αιμορραγικές κενώσεις.

Αντιμετώπιση των κωλικών

Η αντιμετώπιση των κωλικών είναι δύσκολη. Σε πρώτη φάση ο παιδίατρος πρέπει με την εξέταση ν’ αποκλείσει άλλα παθολογικά αίτια που μπορεί να προκαλέσουν ανησυχία στο βρέφος. Στη συνέχεια οι γονείς πρέπει να καθησυχάζονται ότι πρόκειται για μια καλοήθη συνηθισμένη κατάσταση και να αντιμετωπίζουν το φαινόμενο  χωρίς άγχος και με υπομονή. Πρέπει να δίνονται οδηγίες για την σωστή σίτιση, περιλαμβάνοντας και την ερυγή(ρέψιμο) του βρέφους.
Ενέργειες που βοηθούν στην ανακούφιση του βρέφους είναι η τοποθέτησή του σε όρθια ή πρηνή θέση και η τοποθέτηση ζεστών επιθεμάτων στην κοιλιακή χώρα. Άλλοι τρόποι χαλάρωσης του βρέφους όπως λίκνισμα, ήχοι χαμηλής έντασης (μουσική) μπορεί να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα.
Επίσης μασάζ στην κοιλιακή χώρα του βρέφους μπορεί να βοηθήσει στην αποβολή αερίων και ανακούφιση από τους κωλικούς.  
Μερικοί γονείς αναφέρουν μια βελτίωση, δίνοντας σταγόνες σιμεθικόνης (Infacolic).Η ουσία αυτή δεν απορροφάται από τον οργανισμό και δρα στο έντερο μειώνοντας την παραγωγή αερίων ως εκ τούτου είναι αρκετά ασφαλής.
Μια άλλη φαρμακευτική παρέμβαση για τους κωλικούς είναι η χρήση προβιοτικών με την μορφή σταγόνων(BioGaia).Επίσης υπάρχουν κάποια έτοιμα εκχυλίσματα βοτάνων που μπορούμε να χορηγήσουμε για την καταπολέμηση των κωλικών όπως (Kinterte ,Gripe Water)κτλ.
Βέβαια πιο αγνός και φυσικός τρόπος είναι να βράσουμε εμείς διάφορα κατευναστικά βότανα όπως χαμομήλι, τίλιο, μάραθο και να χορηγήσουμε στο βρέφος το ρόφημα.

Προοπτικές

Οι κωλικοί σπάνια επιμένουν μετά τον τρίτο μήνα της ζωής, αλλά ενώ δεν θεωρείται ότι έχουν ιδιαίτερη σημασία, η ανησυχία που προκαλούν στο βρέφος και στους γονείς είναι μεγάλη.

Σύνδρομο Reye

Παλιότερα η παιδική ασπιρίνη ήταν ένα από τα πιο κοινά φάρμακα που χορηγούσαμε σε παιδιά. Σήμερα δεν συνιστάται, λόγω του ότι μπορεί να προκαλέσει  σύνδρομο Reye.

Τι είναι το σύνδρομο Reye;

Το σύνδρομο Reye είναι μια σοβαρή ασθένεια του ήπατος και του εγκεφάλου. Τα μιτοχόνδρια μέσα στα κύτταρα σταματούν να λειτουργούν σωστά, πράγμα που οδηγεί σε καταστροφή του ήπατος. Η προκύπτουσα αύξηση της αμμωνίας στο αίμα βλάπτει τον εγκέφαλο.

Ποιος μπορεί να νοσήσει από σύνδρομο Reye;

Το σύνδρομο Reye εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 4 και 12. Συνήθως ακολουθεί κάποια  ιογενή λοίμωξη, όπως γρίπη, λοίμωξη από αδενοϊό, ή ανεμοβλογιά.
Από τότε που η ασπιρίνη άρχισε να χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά, τα περιστατικά με σύνδρομο Reye μεταξύ του παιδικού πληθυσμού  άρχισαν να εξαφανίζονται. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί πιστεύουν ότι σύνδρομο Reye προκαλείται από τη χρήση της ασπιρίνης κατά τη διάρκεια μιας εμπύρετης νόσου στα παιδιά. Ωστόσο, έγινε επίσης λιγότερο συχνό σε χώρες όπου η παιδική ασπιρίνη ήταν ακόμα σε χρήση, γεγονός που υποδηλώνει ότι η αιτία μπορεί να είναι πιο περίπλοκη από ό, τι πιστεύουμε.

Ποια είναι τα συμπτώματα του συνδρόμου Reye;

Αρχικά  το παιδί νοσεί από μια ιογενή ασθένεια π.χ. γρίπη, λοίμωξη από αδενοϊό, ή ανεμοβλογιά. Τότε, ξαφνικά κι ενώ η ίωση βρίσκεται σε φάση αποδρομής ( 5 έως 7 ημέρες από την έναρξη της ασθένειας), ξεκινά εμετούς κάθε μία ή δύο ώρες, και μπορεί αυτό να διαρκέσει για μια ημέρα ή δύο.
Το παιδί μπορεί να είναι ευερέθιστο, ή ληθαργικό, ή ακόμη και να έχει παραλήρημα και σπασμούς. Τέλος μπορεί να πέσει σε κώμα και να επέλθει θάνατος
Οι πιο πολλές επιπλοκές του συνδρόμου Reye συμβαίνουν το πρώτο με δεύτερο εικοσιτετράωρο από την έναρξη του εμετού. Πολλά παιδιά αναρρώνουν πλήρως, άλλα πάλι όχι.

Πώς γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου Reye;

Η διάγνωση βασίζεται στην υποψία και την χαρακτηριστική κλινική του πορεία. Μπορεί να επιβεβαιωθεί με εξετάσεις αίματος κι εγκεφαλονωτιαίου υγρού και μερικές φορές χρειάζεται να γίνει βιοψία ήπατος για να μπει η διάγνωση.

Πώς αντιμετωπίζεται σύνδρομο Reye;

Στα παιδιά που πάσχουν από σύνδρομο Reye γίνεται εισαγωγή στο νοσοκομείο, συχνά στις μονάδες εντατικής θεραπείας. Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση είναι πολύ σημαντική κι αποσκοπεί στην προστασία του εγκεφάλου από ανεπανόρθωτες βλάβες, μειώνοντας το οίδημα κι αντιστρέφοντας τις μεταβολικές διαταραχές. Έτσι μειώνεται η πιθανότητα επιπλοκών από τους πνεύμονες, και η καρδιακή ανακοπή.
 Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι η θεραπεία με υπερτονικό διάλυμα γλυκόζης ενδοφλεβίως μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη του συνδρόμου. 

Πώς μπορεί το σύνδρομο Reye να προληφθεί;

Αποφεύγοντας την άσκοπη χρήση ασπιρίνης σε παιδιά μπορεί να ελαττώσουμε τη πιθανότητα εμφάνισης συνδρόμου Reye κυρίως στα παιδιά που νοσούν από αδενοϊούς, γρίπη, ή ανεμοβλογιά. Στα παιδιά με εμπύρετη νόσο ΔΕΝ θα πρέπει ποτέ να χορηγείται ασπιρίνη σαν αντιπυρετικό.

Gilles de la Tourette σύνδρομο

Το σύνδρομο Tourette έχει πάρει  το όνομά του από τον Georges Gilles de la Tourette που πρώτος περιέγραψε την κατάσταση αυτή το 1885. Τικ (δηλαδή ακούσιες μη ρυθμικές κινήσεις) είναι το σήμα κατατεθέν της ασθένειας.
Οι μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου και τα ΗΕΓ δείχνουν διαφορές στους εγκεφάλους των παιδιών με Tourette από τις αντίστοιχες εξετάσεις φυσιολογικών παιδιών.

Ποιος θα πάθει το σύνδρομο Tourette;

Από σύνδρομο Gilles de la Tourette πάσχει  περίπου ένας στους 2.000 ανθρώπους. Είναι τρεις έως τέσσερις φορές πιο συχνό στα αγόρια από ότι στα κορίτσια, και συνήθως ξεκινά πριν την ηλικία των επτά.

Ποια είναι τα συμπτώματα του συνδρόμου Tourette;

Τα τικ είναι το κλασικό σύμπτωμα αυτής της κατάστασης. Σε πολλά παιδιά, αυτά είναι τόσο ήπια ώστε δύσκολα γίνονται αντιληπτά. Σε άλλες περιπτώσεις, τα τικ είναι σοβαρά και ενοχλητικά.
Τα κινητικά τικ είναι τα πρώτα συμπτώματα των περισσότερων ανθρώπων. Αυτά μπορεί να είναι απλά ξαφνικές, ακούσιες κινήσεις, όπως ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων , μορφασμοί του προσώπου, γλείψιμο χειλιών, ή σφίξιμο της γροθιάς. Μπορεί επίσης να είναι πιο πολύπλοκα, όπως το μάσημα ενός ρούχου ή των μαλλιών, πηδήματα, ή παλαμάκια. Οι κινήσεις αυτές είναι εκτός του ελέγχου του παιδιού - αν και συχνά ακολουθούνται από μια συμπληρωματική εκούσια κίνηση σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει το τικ.
Φωνητικά τικ, επίσης εκτός του ελέγχου του παιδιού, μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα του συνδρόμου Tourette. Ρουθούνισμα, κινήσεις εκκαθάρισης του λαιμού, σφύριγμα, πλατάγιασμα της γλώσσας είναι επίσης ηχητικά φωνητικά τικ. Η κοπρολαλία,  η ακούσια εκστόμιση αισχρών λέξεων και βρισιών, είναι ένα σύνθετο φωνητικό τικ, το οποίο είναι και το πιο γνωστό σύμπτωμα του συνδρόμου Tourette. Ηχολαλία (ο καταναγκασμός να επαναλάβουν τις λέξεις που ακούγονται) και η παλιλαλία (ο καταναγκασμός να επαναλάβουν τα λόγια τους) μπορεί επίσης να είναι συμπτώματα Tourette.
Η σωματική άσκηση, η έντονη συγκέντρωση και η κατάσταση του ύπνου, καταστέλλουν  τα συμπτώματα του συνδρόμου Tourette.
Το συναισθηματικό στρες, από την άλλη πλευρά, χειροτερεύει τα συμπτώματα.
Τα παιδιά με Tourette έχουν επίσης υψηλότερο κίνδυνο να πάσχουν ταυτόχρονα κι από άλλα ψυχικά νοσήματα, όπως η ιδεοψυχαναγκαστική  διαταραχή.

Είναι το σύνδρομο Tourette μεταδοτικό;

Το σύνδρομο Tourette μπορεί να προκληθεί από ορισμένα λοιμώδη νοσήματα, όπως η νόσος του Lyme ή ο στρεπτόκοκκος.
 PANDA (Παιδιατρική Αυτοάνοση Νευροψυχιατρική Διαταραχή) είναι το όνομα που δίνεται, όταν τα αντισώματα από κάποιες στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις προκαλούν τα συμπτώματα.

Πόσο διαρκεί το σύνδρομο Tourette;

Συνήθως το Tourette είναι μια δια βίου κατάσταση. Ευτυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια σημαντική μείωση των συμπτωμάτων τους με την πάροδο του χρόνου.

Πώς γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου Tourette;

Συχνά υποψίες για νόσηση από  συνδρόμου Tourette μπαίνουν  με βάση το ιστορικό και τη φυσική εξέταση. Μερικές φορές οι τομογραφίες του εγκεφάλου, ΗΕΓ, ή τα επίπεδα του νευροδιαβιβαστή χρησιμοποιούνται για να αποσαφηνιστεί η διάγνωση.
Εάν υπάρχει οποιαδήποτε υπόνοια πρόσφατης στρεπτοκοκκικής λοίμωξης ή η νόσος του Lyme, πρέπει να γίνονται ειδικές εξετάσεις για την διάγνωσή τους, επειδή ειδική θεραπεία μπορεί να είναι απαραίτητη.

Πώς αντιμετωπίζεται το σύνδρομο Tourette;

Ένας μεγάλος αριθμός φαρμάκων έχουν μεγάλη επιτυχία στον έλεγχο των συμπτωμάτων του Tourette. Χρησιμοποιούμε θεραπευτική αγωγή μόνο όταν το σύνδρομο Tourette είναι πολύ ενοχλητικό και παρεμβαίνει πολύ στην καθημερινή ζωή.
Αν διαγνώσουμε στρεπτόκοκκο ή νόσο του Lyme, πρέπει να αντιμετωπίζονται αμέσως θεραπευτικά.
Άλλες μορφές ψυχολογικής υποστήριξης μπορεί επίσης να είναι σημαντικές για το παιδί με Tourette.