Άγχος ο ύπουλος εχθρός μας

Τα παιδιά όσο κι αν φαίνεται παράξενο ζουν μια αγχωτική ζωή.Όταν είναι μωρά,είναι συνεχώς σε μια διαδικασία μάθησης μπουσούλημα, περπάτημα, ομιλία και καθώς μεγαλώνουν μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις μας από αυτά.
Το άγχος είναι ένα μέρος της καθημερινής ζωής για όλους μας.Το άγχος μπορεί να επηρεάσει αρνητικά πολλά μέρη του σώματος,ιδιαίτερα το ανοσοποιητικό σύστημα,ως εκ τούτου,το να μάθουμε να χειριζόμαστε το άγχος της καθημερινότητας μας είναι πολύ σημαντικό, καθώς ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα θα επηρεάσει αρνητικά την υγεία μας.Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στη διαχείριση του στρες δείχνοντάς τους θετικούς τρόπους αντιμετώπισης των καθημερινών πιέσεων και υγιεινό τρόπο ζωής (διατροφή,άσκηση).

Η φυσιολογία του στρες 
Η ορμόνη του στρες είναι η κορτιζόλη.Εκκρίνουμε αυτή την ορμόνη για να λειτουργήσουμε σε καταστάσεις στρες και άγχους.Το τμήμα του εγκεφάλου που ονομάζεται υποθάλαμος θα αισθανθεί την αγχωτική αντίδραση μας.Ο υποθάλαμος τότε θα στείλει ένα μήνυμα στην υπόφυση(μέσω μιας ουσίας) κι η υπόφυση με τη σειρά της θα ενημερώσει τα επινεφρίδια για την κατάσταση στρες ώστε να απελευθερώσουν την κορτιζόλη.Η μεγαλύτερη ποσότητα κορτιζόλης απελευθερώνεται νωρίς το πρωί ενώ στη συνέχεια μειώνεται στον οργανισμό μας κατά τη διάρκεια της ημέρας.Σε ένα βαθμό,αυτό μας βοηθά να χειριστούμε το άγχος της καθημερινότητας. Ωστόσο,εάν απελευθερωθεί πάρα πολύ μεγάλη ποσότητα κορτιζόλης (λόγω αυξημένου στρες και άγχους)το σακχάρου στο αίμα και η χοληστερόλη θα αυξηθούν και η λειτουργία του ανοσοποιητικού θα μειωθεί με αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρές ασθένειες. Πολλοί γονείς ρωτούν γιατί τα παιδιά τους είναι μια χαρά κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά το βράδυ ανεβάζουν πυρετό ή παρουσιάζουν πόνο στα αυτιά.Αυτό συμβαίνει επειδή η κορτιζόλη βρίσκεται στον οργανισμό σε ελάχιστες ποσότητες τη νύχτα έτσι το σώμα είναι πιο ευαίσθητο στον πυρετό και στον πόνο.

Συμβουλές για να μειώσουμε το άγχος 

1)Σωματική άσκηση: Κινηθείτε,τρέξτε,παίξτε μαζί με τα παιδιά. Η άσκηση χαλαρώνει,εκτονώνει και παράγει την έκκριση ενδορφινών (ουσίες που βελτιώνουν τη διάθεση και μειώνουν το στρες).

2)Φαγητό: Τρώτε μη επεξεργασμένα τρόφιμα, ωμά φρούτα, λαχανικά. Αποφύγετε τα άσπρα τρόφιμα όπως είναι η ζάχαρη,το ψωμί,το ρύζι που είναι όλοι απλοί υδατάνθρακες που αυξάνουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Για να διατηρήσετε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σταθερά τρώτε 3 γεύματα την ημέρα - συν υγιεινά σνακ ανάμεσα. Επίσης προσθέτοντας μια πηγή πρωτεΐνης σε κάθε γεύμα βοηθάμε στη σταθεροποίηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

3)Ύπνος: Ο ποιοτικός και ποσοτικός ύπνος αναζωογονεί και μειώνει το στρες. Επιλέξτε να ακούτε χαλαρωτική μουσική μαζί με το παιδιά σας πριν κοιμηθείτε ή διαβάστε τους ένα παραμύθι.

4)Γέλιο:Αποκτήστε τη συνήθεια να λέτε αστεία,διαβάστε αστείες ιστορίες,δείτε κωμωδίες.Το γέλιο μειώνει το άγχος κι ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

5)Σωστή αναπνοή: Διδάξτε στα παιδιά σας πως να πάρουν βαθιές αναπνοές από την κοιλιά.

Νεογνικός ίκτερος

Τι είναι ίκτερος;
Ίκτερος είναι το κίτρινο χρώμα που παρουσιάζει το δέρμα πολλών νεογνών. Αυτό συμβαίνει όταν μια χημική ουσία που ονομάζεται χολερυθρίνη συσσωρεύεται στο αίμα του νεογέννητου.
Πώς καταλαβαίνουμε αν το μωρό έχει ίκτερο;
Το δέρμα ενός μωρού με ίκτερο εμφανίζεται συνήθως κίτρινο. Ο καλύτερος τρόπος για να δείτε τον ίκτερο είναι σε καλό φως, όπως το φως της ημέρας ή κάτω από λαμπτήρες φθορισμού. Ο ίκτερος εμφανίζεται συνήθως πρώτα στο πρόσωπο και στη συνέχεια στο στήθος, την κοιλιά, τα χέρια και τα πόδια όσο αυξάνεται το επίπεδο χολερυθρίνης. Το ασπράδι των ματιών μπορεί επίσης να είναι κίτρινο. Ο ίκτερος διακρίνεται πιο δύσκολα σε μωρά με πιο σκούρο χρώμα δέρματος.
Ίκτερος και θηλασμός.
Ίκτερος παρουσιάζεται πιο συχνά στα μωρά που θηλάζουν παρά στα μωρά που πίνουν ξένο γάλα, αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως σε βρέφη που δεν θηλάζουν καλά. Εάν θηλάζετε, θα πρέπει να ταΐζεται το μωρό σας τουλάχιστον 8 με 12 φορές την ημέρα τις πρώτες ημέρες. Αυτό θα βοηθήσει στο να κατεβάσετε αρκετό γάλα και θα κρατήσει τα επίπεδα χολερυθρίνης του μωρού χαμηλά. Επίσης υπάρχει μια ουσία στο μητρικό γάλα που μπορεί να παρέμβει στη λειτουργία πρόσληψης της χολερυθρίνης από το συκώτι με αποτέλεσμα η χολερυθρίνη να παραμένει και να κυκλοφορεί στο αίμα. Ο ίκτερος λόγω μητρικού θηλασμού εμφανίζεται συνήθως την 4η-7η μέρα της ζωής και μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 3 μήνες και δεν αποτελεί αιτία διακοπής του θηλασμού. Αν έχετε προβλήματα θηλασμού, συμβουλευτείτε το παιδίατρό σας και μην ξεχνάτε ότι το μητρικό γάλα είναι η ιδανική τροφή για το μωρό σας.
Θεραπεία.
Τις περισσότερες φορές ο ίκτερος δεν απαιτεί καμία θεραπεία. Όταν η θεραπεία είναι απαραίτητη, τοποθετείτε το νεογέννητο γυμνό σε ειδικές λάμπες που θα μειώσουν το επίπεδο της χολερυθρίνης (φωτοθεραπεία). Η θεραπεία μπορεί να αποτρέψει τις βλαβερές συνέπειες του ίκτερου όπως εγκεφαλική βλάβη, πνευματική καθυστέρηση και κώφωση. Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστεί αφαιμαξομετάγγιση.
Η έκθεση του μωρού στο φως δεν συνιστάται ως ασφαλής τρόπος αντιμετώπισης του ίκτερου ωστόσο μπορεί να βοηθήσει να μειώσετε το επίπεδο χολερυθρίνης, αλλά να θυμάστε ότι τα νεογνά δεν πρέπει ποτέ να εκτίθενται άμεσα στον ήλιο.
Καλέστε τον παιδίατρό σας εάν:
• Το δέρμα του μωρού σας γίνεται πιο κίτρινο.
• Η κοιλιά, τα χέρια , ή τα πόδια είναι κίτρινα.
• Το λευκό των ματιών του μωρού σας είναι κίτρινο.
• Το μωρό έχει ίκτερο και είναι δύσκολο να ξυπνήσει, ή είναι ανήσυχο, γκρινιάρικο και δεν τρώει κανονικά.
Σε βρέφη που θηλάζουν, ο ίκτερος συχνά διαρκεί 2 έως 3 εβδομάδες. Εάν ο ίκτερος παρατείνετε για περισσότερο από 3 εβδομάδες, επισκεφθείτε το γιατρό του μωρού σας.

Διαγνωστική προσέγγιση παιδιού με δυσουρία

Όταν ένα παιδί παρουσιάζει δυσκολία ή πόνο κατά την ούρηση είναι σημαντικό να κάνουμε μερικές ερωτήσεις που θα μας βοηθήσουν στη διάγνωση του προβλήματος.
1. Πότε ξεκίνησε το σύμπτωμα;
Ο τραυματισμός του ουροποιητικού συστήματος πρέπει να αποκλείεται αν ο πόνος εμφανίζεται μετά από ένα πέσιμο. Πτώσεις από ποδήλατο για παράδειγμα μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στα νεφρά ή την ουρήθρα που οδηγούν σε αιματουρία ή δυσουρία ή και τα δύο.
Σκεφτείτε προβλήματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης προσοχής, αν τα συμπτώματα εμφανίζονται μόνο σε μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας (π.χ. κατά τη διάρκεια του σχολείου).
2. Πού εντοπίζεται ο πόνος;
Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να εντοπίσει τον πόνο στην ουρήθρα, στην πύελο ή στην κοιλιακή χώρα. Μερικά παιδιά παραπονούνται για πόνο στην πλάτη. Ο πόνος που προέρχεται από άλλο όργανο μπορεί να συγχέεται με πόνο στην ουρήθρα. Ένα ενδοκοιλιακό απόστημα ή μια φλεγμονή στα έσω γεννητικά όργανα μπορεί να εμφανιστούν με την ενόχληση της δυσουρίας. Δυσουρία που συνοδεύεται με πόνο στην πλάτη μπορεί να είναι μια κοινή πυελονεφρίτιδα.
Επίσης νεφρικές πέτρες στην πύελο, στον κάλυκα του νεφρού, ή τον ουρητήρα μπορεί να προκαλέσουν κοιλιακό άλγος ή πόνο στα πλευρά με αντανάκλαση στη περιοχή των γεννητικών οργάνων.
3. Υπάρχουν άλλα συμπτώματα;
Πυρετός, θολά με άσχημη μυρωδιά ούρα, συχνοουρία είναι συμπτώματα που σχετίζονται με ουρολοιμώξεις.
4. Έχει υπάρξει κάποια αιμορραγία;
Η αιμορραγία μπορεί να είναι παρούσα μετά από τραύμα ή να συνδέεται με λοίμωξη, επίσης υπερβολική απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και νεφρικές πέτρες προκαλούν δυσουρία, καθώς και αιματουρία.
5. Ποια φάρμακα λαμβάνει ο ασθενής ;
Ορισμένα φάρμακα όπως η κυκλοφωσφαμίδη μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό της ουρήθρας και επώδυνη ούρηση.
6. Έχει υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στο σαπούνι που χρησιμοποιείται για την καθημερινή υγιεινή, στο απορρυπαντικό ή στον τύπο υφάσματος των εσωρούχων;
Ορισμένα σαπούνια ή καθαριστικά μπορεί να σχετίζονται με ερεθισμό της ουρήθρας και κνησμό. Μερικά αφρόλουτρα, για παράδειγμα, αφαιρούν τα προστατευτικά λιπίδια από την ουρήθρα προκαλώντας ερεθισμό.
Κλινική εξέταση
1. Αξιολογείστε τα ζωτικά σημεία του παιδιού
Μετρείστε αν έχει πυρετό, ταχυκαρδία και οπωσδήποτε την αρτηριακή πίεση.
2. Κοιλιά και πλάτη
Εξετάστε για κοιλιακές μάζες, υπερηβική ευαισθησία, ψηλαφήστε κι εκτιμείστε την κοιλιά του παιδιού, επίσης εξετάστε το για πόνο στην οσφυϊκή περιοχή. 
3. Γεννητικά όργανα
Ελέγξτε το δέρμα και το περίνεο για εξανθήματα, ερυθρότητα ή ερεθισμό. Εκτελέστε γυναικολογική εξέταση σε σεξουαλικά ενεργές έφηβες που παρουσιάζουν δυσουρία για να αποκλειστεί κολπίτιδα και φλεγμονώδης νόσος της πυέλου .

Πυρετικοί σπασμοί

Σε μερικά παιδιά ο πυρετός μπορεί να προκαλέσει σπασμούς. Οι πυρετικοί σπασμοί εμφανίζονται στο 2% έως 5% του συνόλου των παιδιών ηλικίας μεταξύ 6 μηνών έως και 6 ετών. Η εμπειρία ενός επεισοδίου είναι κάτι πολύ τρομακτικό για τους γονείς, αλλά συνήθως είναι αβλαβές για το παιδί.

Τι χαρακτηρίζεται ως επεισόδιο πυρετικών σπασμών;

Συνήθως συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ωρών από την εμφάνιση του πυρετού. Το παιδί μπορεί να φαίνεται παράξενο για λίγα λεπτά, στη συνέχεια γίνεται υπερτονικό κι εμφανίζει συσπάσεις σ’ όλο του το κορμί, σε μερικά παιδιά ίσως γυρίσουν τα μάτια τους. Δεν υπάρχει επικοινωνία με το παιδί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η αναπνοή του διαταράσσεται και το δέρμα του μπορεί να φαίνεται λίγο πιο μελανό από το συνηθισμένο. Μετά την κρίση, το παιδί επιστρέφει γρήγορα στο φυσιολογικό και μπορεί να παρουσιάσει υπνηλία. Οι κρίσεις συνήθως διαρκούν λιγότερο από 1 λεπτό, αλλά, αν και όχι συχνά, μπορεί να διαρκέσουν μέχρι και 15 λεπτά.

Πυρετικοί σπασμοί σπάνια συμβαίνουν περισσότερες από μία φορά μέσα σε ένα 24ωρο. Άλλα είδη επιληπτικών κρίσεων (αυτά που δεν προκαλούνται από πυρετό) διαρκούν περισσότερο, επηρεάζουν μόνο ένα μέρος του σώματος(εστιακές), και μπορεί να συμβούν επανειλημμένα.

Το παιδί μου θα ξανακάνει πυρετικούς σπασμούς;

Οι πυρετικοί σπασμοί έχουν μια κληρονομική προδιάθεση. Ο κίνδυνος εμφάνισης κρίσεων σε άλλα επεισόδια πυρετού εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού σας. Παιδιά ηλικίας κάτω του 1 έτους κατά το χρόνο του πρώτου επεισοδίου έχουν περίπου πιθανότητα 50% να έχουν κι άλλη κρίση πυρετικών σπασμών. Παιδιά μεγαλύτερα του 1 έτους κατά το χρόνο της πρώτης κρίσης έχουν περίπου 30% πιθανότητα να παρουσιάσουν δεύτερο επεισόδιο πυρετικών σπασμών.

Το παιδί μου θα εμφανίσει  επιληψία;

Η επιληψία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για πολλαπλές και επαναλαμβανόμενες κρίσεις που δεν προκαλούνται από πυρετό. Τα παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών έχουν μόνο ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιληψίας μετά την ηλικία των 7, από τα παιδιά που δεν είχαν ποτέ εμφανίσει πυρετικούς σπασμούς.

Είναι οι πυρετικοί σπασμοί επικίνδυνοι;

Αν κι ένα επεισόδιο πυρετικών σπασμών μπορεί να φοβίσει πολύ τους γονείς, είναι ακίνδυνο για το παιδί. Οι πυρετικοί σπασμοί δεν προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, ούτε παράλυση, νοητική αναπηρία ή θάνατο.

Πώς πρέπει τα επεισόδια πυρετικών σπασμών ν’ αντιμετωπίζονται;

• Εάν το παιδί σας κάνει πυρετικούς σπασμούς τοποθετήστε το στο πάτωμα ή το κρεβάτι μακριά από οποιαδήποτε σκληρά ή αιχμηρά αντικείμενα.

• Γυρίστε το κεφάλι του στο πλάι, έτσι ώστε να μην κινδυνεύει να πνιγεί από τυχόν σάλια ή εμετό.

• Μην βάζετε τίποτα στο στόμα του με το φόβο ότι θα καταπιεί τη γλώσσα του. Καλέστε το γιατρό αμέσως ώστε να εξετάσει το παιδί σας, για να προσδιορίσει την αιτία του πυρετού του.

• Εάν οι σπασμοί δεν σταματούν μετά από 15 λεπτά πηγαίνετε στο κοντινότερο νοσοκομείο. Είναι πιο σημαντικό να προσδιοριστεί και να θεραπευθεί η αιτία του πυρετού και όχι οι σπασμοί. Οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να χρειαστεί να γίνει για να είμαστε σίγουροι ότι το παιδί δεν έχει μια σοβαρή λοίμωξη, όπως μηνιγγίτιδα, ειδικά αν το παιδί σας είναι ηλικίας μικρότερης του 1 έτους. Επίσης το ενδεχόμενο ουρολοίμωξης πρέπει πάντα να εξετάζεται.

• Σε γενικές γραμμές, δεν συστήνεται η χορήγηση προληπτικών φαρμάκων (φαινοβαρβιτάλη) για την αποφυγή των απλών πυρετικών σπασμών. Ωστόσο, αυτό θα πρέπει να συζητηθεί με το γιατρό του παιδιού σας. Σε περίπτωση παρατεταμένων ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων, η σύσταση μπορεί να είναι διαφορετική.

• Φάρμακα όπως η παρακεταμόλη και η ιβουπροφαίνη μπορεί να σας βοηθήσουν να μειώσετε τον πυρετό, αλλά δεν εμποδίζουν την εμφάνιση πυρετικών σπασμών γιατί συνήθως οι σπασμοί εμφανίζονται κατά την άνοδο του πυρετού. Μια γενική οδηγία είναι σε παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών να χορηγούνται αντιπυρετικά από νωρίς όταν το παιδί ξεκινά δεκατική πυρετική κίνηση.

• Επίσης αν το παιδί εμφανίσει επεισόδιο σπασμών που κρατάει πάνω από 15 λεπτά προτείνεται να του χορηγηθεί από το ορθό διαζεπάμη (amp Stezolid) και στη συνέχεια να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Νεογιλά δόντια

Μερικά μωρά γεννιούνται μ’ ένα ή δύο δοντάκια. Άλλα πάλι φτάνουν να γιορτάσουν τα πρώτα τους γενέθλια χωρίς ούτε ένα δόντι. Στα περισσότερα όμως μωρά τα πρώτα δοντάκια εμφανίζονται μεταξύ έκτου και όγδοου μήνα.
Συνήθως τα 20 νεογιλά δόντια εμφανίζονται με την εξής σειρά:
6ο-7ο μήνα: 2 μεσαίοι κάτω τομείς(κοπτήρες)
7ο-12ο μήνα: 2 μεσαίοι και 2 παράμεσοι πάνω τομείς(κοπτήρες)
14ο-16ο μήνα:2 παράμεσοι κάτω τομείς(κοπτήρες) και 4 μπροστινοί γομφίοι
18ο-21ο μήνα:4 κυνόδοντες
24ο-30ο μήνα:4 πίσω γομφίοι
Όταν αρχίσει η διαδικασία της οδοντοφυΐας το μωρό γίνεται πιο ανήσυχο και γκρινιάρικο, έχει έντονη σιελόρροια, βάζει τα δαχτυλάκια του συνέχεια στο στόμα τρίβοντας τα ούλα, δαγκώνει διάφορα αντικείμενα και δείχνει να πονά. Μερικές φορές παρατηρείται δεκατική πυρετική κίνηση και μικρές διαρροϊκές κενώσεις πριν την ανατολή ενός νέου δοντιού.
Για ν ’ανακουφιστεί το βρέφος από το άσχημο συναίσθημα που νιώθει αρκεί να κάνουμε απαλό μασάζ στα ούλα του με κάποιο ειδικό τζελ που θα μας συστήσει ο παιδίατρος ή να δώσουμε στο μωρό έναν κρίκο οδοντοφυΐας για να καταπραΰνει την ενόχληση μασώντας τον (αφού πρώτα τον βάλουμε στο ψυγείο να είναι δροσερός).
Καλό είναι να μην δίνουμε παυσίπονα χωρίς λόγο, γιατί η ενόχληση σπάνια είναι τόσο μεγάλη ώστε να χρειάζεται η λήψη φαρμάκου.
Και μια πολύ σημαντική συμβουλή είναι ποτέ να μην αποδίδετε έναν πυρετό που τυχόν έχει το παιδί στην οδοντοφυΐα αν δεν το εξετάσει παιδίατρος, γιατί μπορεί να κρύβει κάποια άλλη πάθηση που χρειάζεται θεραπεία.

Σμηγματορροϊκή δερματίτιδα κεφαλής ή νινίδα

Η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα κεφαλής ή νινίδα είναι η συχνότερη δερματίτιδα των βρεφών. Παρουσιάζεται σαν μια παχιά, καφετί κρούστα που εμφανίζεται στο τριχωτό της κεφαλής του μωρού. Μερικές φορές εξαπλώνεται και στο πρόσωπο(μέτωπο, φρύδια, αυτιά) σαν λεπιδώδες κιτρινωπό ή ερυθηματώδες εξάνθημα. Αν και είναι αντιαισθητική, η νινίδα είναι ακίνδυνη και δεν ενοχλεί το βρέφος. Συνήθως υποχωρεί μέχρι την ηλικία των 8 μηνών.
Αντιμετώπιση
1.Κάντε καθημερινά μπάνιο και λούστε το μωρό με ένα ουδέτερο σαμπουάν ώστε να απομακρύνεται από το κεφαλάκι του το περιττό σμήγμα.
2.Επαλείψτε το τριχωτό της κεφαλής του μωρού σας με λίγο ελαιόλαδο ή ειδικό παιδικό λάδι για να μαλακώσουν τα λέπια. Αφήστε το λάδι να δράσει για 1 έως 2 ώρες και στη συνέχεια χρησιμοποιήστε μια βούρτσα με φυσική τρίχα για να απομακρύνετε τα λέπια, κάνοντας απαλά μασάζ στο κεφαλάκι του. Έπειτα, λούστε τα μαλλιά του μωρού σας έτσι ώστε να ξεπλυθούν και τα υπόλοιπα λέπια.
3.Εάν η δερματίτιδα επιμείνει ή εάν το εξάνθημα μοιάζει να έχει μολυνθεί ή αρχίζει να εκκρίνει σμήγμα, ο γιατρός σας θα συνταγογραφήσει μια φαρμακευτική αλοιφή την οποία θα εφαρμόσετε στην πάσχουσα περιοχή.
Πότε ζητάμε ιατρική βοήθεια
Συμβουλευτείτε το γιατρό σας το συντομότερο δυνατόν, εάν το εξάνθημα εξαπλωθεί και:
• δείχνει να ενοχλεί το μωρό σας
• φαίνεται να έχει μολυνθεί ή αρχίζει να εκκρίνει σμήγμα.
• δεν υποχωρήσει μετά από μία εβδομάδα θεραπείας.

Δυσκοιλιότητα στα βρέφη

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία ως προς το φυσιο­λογικό αριθμό κενώσεων που έχει ένα νεογέννητο καθημερινά. Μερικά νεογέννητα έχουν μια κένωση την ημέρα, ενώ άλλα ενεργούνται συχνά (ακόμα και μετά από κάθε γεύμα).

 Αν οι γονείς δεν είναι συνεπώς σωστά ενημερωμένοι γι αυτή την ποικιλομορ­φία των κενώσεων, είναι εύκολο να νομίσουν ότι το βρέφος τους πάσχει από διάρροια ή δυσκοιλιότητα.

Ένα άλλο γεγονός που δημιουργεί στους γονείς την εντύπωση ότι το νεογέννητό τους
πάσχει από δυσκοιλιότητα, είναι ότι συχνά αυτό κατά την ώρα της αφόδευσης δείχνει να δυσφορεί, σφίγγεται και κοκκινίζει.Το φαινόμενο αυτό δεν έχει σχέση με δυσκοι­λιότητα αφού παρατηρείται ακόμα και όταν οι κενώσεις είναι μαλακές. 

Ειδικά τα νεογέννητα που θηλάζουν από τη μητέρα τους, ενώ τις πρώτες ημέρες έχουν 7 -8 κενώσεις ημερησίως, μετά τη δεκάτη ημέρα ζωής, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να ενεργούνται μόνο κάθε 6-7 ημέρες. Αυτό που καθορίζει λοιπόν την ύπαρξη ή όχι δυσκοιλιότητα είναι η σύσταση των κοπρά­νων και όχι η συχνότητά τους. Αν τα κόπρα­να είναι σκληρά και προκαλούν τραυματισμό του δακτυλίου, με δημιουργία ραγάδων, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Αντιμετώπιση

α.Σιγουρευτείτε ότι το νεογέννητο παίρνει αρκετή τροφή και υγρά. Αυτό καθορίζεται
από την κανονική πρόσληψη βάρους, την απο­βολή αφθόνων και ανοικτού χρώματος ούρων και το γεγονός ότι το νεογέννητο δεν αναζη­τεί τροφή για τουλάχιστον 2 ώρες μετά το τελευταίο γεύμα. Αν υπάρχει αβεβαιότητα ως προς την ποσότητα της τροφής συνιστούμε τη χορήγηση επιπλέον γάλατος ή υγρών.

β.Τυχόν χορήγηση φαρμάκων στο βρέφος μπορεί να προκαλάσει δυσκοι­λιότητα (π.χ. σίδηρος), οπότε διακόπτουμε προσωρινά τη χρήση τους.

γ.Προσθέτουμε χαμομήλι στη διατροφή του βρέφους(κατά προτίμηση
 μέσα στο γάλα).

Σε επίμονες περιπτώσεις χρησιμοποιούμε βρε­φικά υπόθετα γλυκερίνης (όχι όμως σε καθη­μερινή βάση) ή κάνουμε κλύσμα με φυσιολογικό ορό (η ποσότητα του υγρού να είναι 30-40ml).

Αν παρόλα αυτά η δυσκοιλιότητα συνεχίζεται, θα πρέπει να αποκλεισθεί το συγ­γενές μεγάκολο, ο συγγενής υποθυρεοειδι­σμός, ή υπερασβεστιαιμία κ.λπ.

Έμμηνος ρύση και διαταραχές

Η περίοδος, που επιστημονικά ονομάζεται έμμηνος ρύση, είναι η αποβολή αίματος και συστατικών του ενδομητρίου κάθε μήνα. Στη γυναίκα η πρώτη περίοδος εμφανίζεται συνήθως στην ηλικία 12–13 χρόνων αλλά καμιά φορά μπορεί να ξεκινήσει από την ηλικία των 8-9 ετών ή να καθυστερήσει μέχρι και 16-17 ετών.

Ο κύκλος της περιόδου είναι συνήθως 28-30 ημέρες και υπολογίζεται από την αρχή μιας περιόδου μέχρι την αρχή της επομένης. Η περίοδος θεωρείται φυσιολογική ακόμα κι αν ο κύκλος της διαρκεί από 21 μέχρι 35 ημέρες. Είναι επίσης φυσιολογικό ο κύκλος κάθε γυναίκας να ποικίλλει από μήνα σε μήνα κατά 2 με 3 ημέρες πάνω κάτω. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες διαταραχές στην έμμηνο ρύση που έχουν σχέση με την συχνότητα ή την ποσότητα αίματος που αποβάλλεται και είναι οι παρακάτω:

• Αμηνόρροια: Μη εμφάνιση περιόδου. Διακρίνεται σε πρωτοπαθή όταν  δεν έχει έρθει ποτέ περίοδος και δευτεροπαθή όταν έχει έρθει περίοδος και εν συνεχεία σταματά για κάποιο λόγο.
• Αραιομηνόρροια: Παράταση του κύκλου περισσότερο από 35 ημέρες (Λιγότεροι από 9 εμμηνορρυσιακοί κύκλοι στη διάρκεια του έτους). Συχνά προηγείται της εγκατάστασης της δευτεροπαθούς αμηνόρροιας. Το συχνότερο αίτιο είναι το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών. Τα δύο πρώτα χρόνια από την εμμηναρχή και μέχρι να σταθεροποιηθεί ο κύκλος είναι φαινόμενο πολύ συχνό στα νεαρά κορίτσια.
• Υπομηνόρροια: Μείωση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως. Παρατηρείται συχνά κατά τη διάρκεια της λήψης αντισυλληπτικών δισκίων (χωρίς κλινική σημασία). Επίσης, παρατηρείται όταν υπάρχει απόφραξη (π.χ. στένωση τραχήλου) ή όταν υπάρχουν ενδομητρικές συμφύσεις (σύνδρομο Asherman).
• Υπερμηνόρροια: Αύξηση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως, χωρίς η συνολική απώλεια αίματος κατά την εμμηνορρυσία να υπερβαίνει τα 80 mL. Συχνά αίτια υπερμηνόρροιας αποτελούν τα υποβλεννογόνια ινομυώματα, η αδενομύωση, η υπερπλασία του ενδομητρίου, η δυσλειτουργική αιμορραγία και οι διαταραχές της πηκτικότητας.
• Μηνορραγία: Αύξηση της ποσότητας ή και της διάρκειας της εμμήνου ρύσεως, με αποτέλεσμα να υπάρχει απώλεια αίματος >80 mL. Ολες οι περιπτώσεις υπερμηνόρροιας μπορεί να προκαλέσουν και μηνορραγία.
• Μητρορραγία: Εμφάνιση κολπικής αιμόρροιας σε χρονικά διαστήματα που δεν έχουν σχέση με τα διαστήματα της αναμενόμενης εμμηνορρυσίας. Συχνά αίτια αποτελούν οι ενδομήτριοι πολύποδες, τα ινομυώματα, η υπερπλασία και ο καρκίνος του ενδομητρίου.
• Μηνομητρορραγία: Μηνορραγία και επανεμφάνιση ή συνέχιση της αιμορραγίας σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα.
• Συχνομηνόρροια: Εμφάνιση εμμήνου ρύσεως σε διάστημα μικρότερο των 21 ημερών.

Άλγη ανάπτυξης

Τα άλγη ανάπτυξης είναι η πιο κοινή αιτία επαναλαμβανόμενου πόνου των άκρων κατά την παιδική ηλικία. Τα άλγη ανάπτυξης χαρακτηρίζονται ως βύθιος πόνος στους μύες που είναι συνήθως αμφοτερόπλευρος κι εμφανίζεται αργά στην ημέρα ή το βράδυ χωρίς να συνοδεύεται με χωλότητα ή περιορισμένη κινητικότητα.
Δεν υπάρχει ιστορικό τραύματος ή μόλυνσης, και η φυσική εξέταση δεν μας δίνει παθολογικά ευρήματα. Οι περιοχές που εμπλέκονται πιο συχνά περιλαμβάνουν τους μηρούς, τις γάμπες, την περιοχή πίσω από τα γόνατα και σπάνια τα αντιβράχια και τον κορμό. Συνήθως ο πόνος δεν εντοπίζεται στις αρθρώσεις, οπότε αν το παιδί διαμαρτυρηθεί για αρθρικό πόνο πρέπει να αποκλειστούν άλλες αιτίες.
Τα άλγη ανάπτυξης μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια της ημέρας ή το βράδυ και μερικές φορές να είναι τόσο έντονα που να ξυπνήσουν το παιδί από τον ύπνο.
Αιτίες
Φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση μεταξύ της εμφάνισης του πόνου και της ταχείας φάσης της αύξησης με το κλείσιμο των επιφύσεων. Ο όρος άλγη ανάπτυξης χρησιμοποιείται, επειδή η κατάσταση αυτή εμφανίζεται μόνο στα παιδιά και όχι στην ενήλικη ζωή (μετά τη διακοπή της ανάπτυξης).
Η ακριβής παθογένεια των αλγών ανάπτυξης είναι άγνωστη. Πολλές αιτίες έχουν προταθεί, όπως παραμορφώσεις, ορθοπεδικές ανωμαλίες, και ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει μια οικογενειακή επίπτωση της κατάστασης και συνοδεύονται συνήθως από συναισθηματικές διαταραχές του παιδιού.

Θεραπεία
 Η θεραπεία για την πάθηση αυτή είναι εμπειρική. Δίδονται αναλγητικά όπως (παρακεταμόλη) και συμβουλές για ξεκούραση των άκρων, μασάζ και εφαρμογή θερμών επιθεμάτων για ανακούφιση. Οι γονείς και το παιδί πρέπει να διαβεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει καμία σοβαρή οργανική νόσος και ότι το πρόβλημα θα υποχωρήσει. Είναι χρήσιμο να εξερευνήσετε την οικογενειακή κατάσταση σε μια αναζήτηση για ψυχοκοινωνικό στρες της οικογένειας. Τα άλγη ανάπτυξης δεν έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες και αντιπροσωπεύουν μια καλοήθη κατάσταση.

Έντονο κλάμα στα βρέφη

Τα βρέφη συνήθως κλαίνε συνολικά 1 - 3 ώρες την ημέρα. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για ένα βρέφος να κλαίει σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσει μαζί μας για να εκφράσει πείνα, δίψα, δυσφορία, κόπωση, ή μοναξιά.
 Επίσης, είναι φυσιολογικό για ένα μωρό να έχει μια ανήσυχη περίοδο το βράδυ.
Ωστόσο, αν ένα βρέφος κλαίει πολύ συχνά μπορεί να υποδηλώνει μια διαταραχή που απαιτεί θεραπεία.
Συνήθεις αιτίες έντονου κλάματος:
 -Η πλήξη ή μοναξιά
 -Οι κολικοί
 -Δυσφορία από λερωμένη πάνα, υπερβολικά αέρια, αίσθημα κρύου
 -Πείνα ή δίψα
 -Πόνος οδοντοφυΐας
 -Λοίμωξη (μια πιθανή αιτία, αν το κλάμα συνοδεύεται από ευερεθιστότητα, λήθαργο, ανορεξία, πυρετό)

Αν το βρέφος φαίνεται συνεχώς πεινασμένο και θηλάζει αποκλειστικά πιθανόν να χρειάζεται συμπλήρωμα με ξένο γάλα.
 Αν το κλάμα οφείλεται στην πλήξη ή μοναξιά, αγκαλιάστε το και καθησυχάστε το, μιλήστε του περισσότερο και τοποθετήστε το βρέφος σε θέση που να μπορεί να σας βλέπει. Τοποθετήστε κοντά στο μωρό ασφαλή παιχνίδια.
Το υπερβολικό κλάμα στα βρέφη μπορεί να οφείλεται στη ζέστη ή στο κρύο γι αυτό ρυθμίσετε τη θερμοκρασία σε ανεκτά επίπεδα.
Πάντα να ελέγχετε για πιθανές αιτίες του πόνου ή δυσφορίας σε ένα μωρό που κλαίει. Εξανθήματα στην περιοχή της πάνας μπορεί να δημιουργούν ενόχληση.
Πάρτε τη θερμοκρασία του μωρού σας για πυρετό. Ελέγξτε επίσης το μωρό για τυχόν τραυματισμούς. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα δάχτυλα, και στα γεννητικά όργανα. Δεν είναι ασυνήθιστο μια τρίχα έχει τυλιχτεί γύρω από κάποιο δάκτυλο του μωρού σας, δημιουργώντας ένα οδυνηρό αίσθημα πόνου.
Καλέστε το γιατρό σας εάν:
-To υπερβολικό κλάμα ενός βρέφους παραμένει ανεξήγητο και  διαρκεί πάνω από 1 ημέρα, παρά τις απόπειρες αντιμετώπισης στο σπίτι.
- Το μωρό έχει άλλα συμπτώματα, όπως πυρετό, μαζί με υπερβολικό κλάμα (ωτίτιδα),αιματηρά κόπρανα με κλάμα (εγκολεασμός)κτλ.
-Υπερβολικά αέρια(κολικοί).
-  Δυσκολία να ξυπνήσει ,ανορεξία, εμετό(λοίμωξη).
 Μερικά μωρά είναι από ιδιοσυγκρασία πιο γκρινιάρικα και χωρίς να υπάρχει κάποια παθολογική αιτία κλαίνε έντονα, σ’ αυτή την περίπτωση χρειάζεται υπομονή και ηρεμία από τους γονείς για ν’ αντιμετωπιστεί ένα δύσκολο βρέφος.

Ακμή

Η ακμή εμφανίζεται όταν φράξουν οι πόροι του δέρματος από  φλεγμονή και μερικές φορές μολυνθούν. Αυτοί οι φραγμένοι πόροι δημιουργούν σπυράκια. Η ακμή εμφανίζεται σε εφήβους, αλλά μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ενήλικες.

Αιτίες

Η ακμή ξεκινά από τους σμηγματογόνους αδένες του δέρματος. Αυτοί οι αδένες εκκρίνουν μια λιπαρή ουσία που ονομάζεται σμήγμα. Το σμήγμα εκκρίνεται μέσω ενός μικροσκοπικού θύλακα της τρίχας από τον αδένα στην επιφάνεια του δέρματος. Μερικές φορές το σμήγμα  παγιδεύεται στον αδένα κι αναμειγνύεται  με τα νεκρά κύτταρα του δέρματος και τα βακτηρίδια. Αυτό προκαλεί τους φραγμένους πόρους που ονομάζονται φαγέσωρες.
Τα σπυράκια είναι φαγέσωρες που φτάνουν στην επιφάνεια του δέρματος. Υπάρχουν φαγέσωρες που μένουν κάτω από την επιφάνεια του δέρματος και μπορεί να δημιουργήσουν κύστεις.
Οι κύριες αιτίες της ακμής είναι:

• Αλλαγές στα επίπεδα των ανδρικών ορμονών που ονομάζονται ανδρογόνα.
• Αυξημένη παραγωγή σμήγματος.
• Αλλαγές στο εσωτερικό του θύλακα της τρίχας.
• Βακτήρια.

Οι παράγοντες κινδύνου που αυξάνουν τις πιθανότητες να εμφανίσει κάποιος ακμή είναι:

• Ηλικία: μεταξύ 12-24 ετών(κυρίως εφηβεία)
• Εγκυμοσύνη
• Πριν την έμμηνο ρύση
• Σε περίοδο στρες
• Ορισμένα φάρμακα (π.χ., τα ανδρογόνα, το λίθιο και τα βαρβιτουρικά)
• Ορισμένα καλλυντικά προϊόντα

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της ακμής ποικίλουν από άτομο σε άτομο και μπορεί να κυμαίνονται από ήπια έως σοβαρά. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Υπερβολική λιπαρότητα του δέρματος.
• Σπυράκια.
• Δοθιήνες.
• Βλατίδες.
• Σπυράκια με πύον που μπορεί να είναι κόκκινα στη βάση (ονομάζονται επίσης φλύκταινες).
• Οζίδια μεγάλα, επώδυνα, βαθιά μέσα στο δέρμα που μπορεί να γίνουν κύστεις και τελικά να μετατραπούν σε ουλές.

Θεραπεία

Η ακμή μπορεί να απαιτήσει ένα συνδυασμό θεραπειών. Μερικές θεραπείες μπορεί να χρειαστούν αρκετές εβδομάδες για να λειτουργήσουν.

Φάρμακα

1)Συνήθως στην αρχή δίνουμε κάποια καλλυντικά (π.χ., καθαριστικά, κρέμες, λοσιόν, τζελ ) για να μειωθεί η λιπαρότητα και τα μικρόβια της επιδερμίδας. Μπορεί να περιέχουν ένα ή περισσότερα από τα εξής συστατικά:

• Υπεροξείδιο του βενζολίου
• Σαλικυλικό οξύ
• Θείο
• Ρεσορκινόλη

2)Εν συνεχεία αν δε δούμε βελτίωση χορηγούμε τοπική θεραπεία με:

• Aντιβιοτικά, όπως η κλινδαμυκίνη (Cleocin Τ), ερυθρομυκίνη.
• Tretinoin (Retin-A, Avita)
• Adapalene (Differin)
• Αζελαϊκό οξύ (Azelex)
• Tazarotene (Tazorac)
• Δαψόνη (Aczone)

3)Από του στόματος αντιβιοτικά χορηγούμε με σκοπό τον έλεγχο της ποσότητας των βακτηρίων στους πόρους:

• Δοξυκυκλίνη
• Minocycline
• Τετρακυκλίνη
• Ερυθρομυκίνη
• Clindamycin
• Αμοξικιλλίνη
• Κεφαλοσπορίνες
• σουλφαμεθοξαζόλη και την τριμεθοπρίμη

4) Από του στόματος φάρμακα χρησιμοποιούνται με στόχο τον έλεγχο των επιπέδων των ανδρογόνων, συμπεριλαμβανομένων:

• αντισυλληπτικά χάπια που έχουν συνδυασμό ορμονών (οιστρογόνα και προγεστερόνη) συνήθως είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία στη βελτίωση της ακμής.
• Σπειρονολακτόνη.

5) Από του στόματος ρετινοειδή, με στόχο τη μείωση του μεγέθους και τις εκκρίσεις των σμηγματογόνων αδένων μόνο για σοβαρές περιπτώσεις της κυστικής ακμής πρέπει να χορηγούνται.

•  Η ισοτρετινοΐνη (Accutane) δεν πρέπει να λαμβάνεται από γυναίκες που είναι έγκυες ή που μπορεί να μείνουν έγκυες λόγω των κινδύνων σοβαρών γενετικών ανωμαλιών.

Διαδικασίες

Υπάρχουν μια σειρά από διαδικασίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της ακμής, όπως:

• Τα κορτικοστεροειδή, η έγχυση κορτικοστεροειδών απευθείας στις κύστεις. Χρησιμοποιείται κυρίως για μεγάλες κυστικές βλάβες.
• Χειρουργική διάνοιξη των βλαβών ακμής.

Υπάρχουν επίσης κάποιες θεραπείες για την βελτίωση των ουλών που αφήνει η ακμή όπως:

• Χημικό πήλινγκ με γλυκολικό οξύ και άλλες χημικές ουσίες.
• Δερμοαποξέσεις.
• Λέιζερ.
• Φωτοθεραπεία (το δέρμα εκτίθεται σε υπεριώδη ακτινοβολία δηλαδή (UV) πηγή φωτός για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα για τη θεραπεία της ακμής).

Ορισμένες από τις διαδικασίες εμπεριέχουν κινδύνους γι αυτό πρέπει να γίνονται μόνο από εξειδικευμένο δερματολόγο.

Πρόληψη

Μπορεί να είναι δύσκολη η πρόληψη της ακμής Αυτό συμβαίνει γιατί είναι δύσκολο να ελεγχθούν οι παράγοντες που την προκαλούν. Όμως, υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να μην χειροτερέψει:
1) πλύνετε απαλά το πρόσωπό σας με σαπούνι και ζεστό νερό δύο φορές την ημέρα (όχι περισσότερο από δύο φορές) για να απομακρυνθεί η λιπαρότητα.
 Όταν πλένετε το πρόσωπό σας:

•   Χρησιμοποιείτε τα χέρια σας και όχι μια πετσέτα.
•   Χρησιμοποιείτε ήπιο σαπούνι.
•   Αφήστε το πρόσωπό σας να στεγνώσει πριν την εφαρμογή οποιασδήποτε λοσιόν.

2) Μην σπάτε τα σπυράκια
3)Αποφύγετε το συναισθηματικό στρες.
4)Να φοράτε αντηλιακό όλο το χρόνο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό αν χρησιμοποιείτε φάρμακα που μπορούν να κάνουν το δέρμα σας πιο ευαίσθητο στον ήλιο.

Αιφνίδιο εξάνθημα

Το αιφνίδιο εξάνθημα ή έκτη νόσος όπως αλλιώς ονομάζεται είναι η πιο κοινή, μεταδοτική ιογενής εμπύρετη νόσος σε παιδιά κάτω των 3 ετών. Είναι αυτοπεριοριζόμενη λοίμωξη που υποχωρεί γρήγορα και αφήνει δια βίου ανοσία.

Αιτίες του αιφνιδίου εξανθήματος

Είναι η προσβολή του οργανισμού από τον ανθρώπινο ερπητοϊό 6 (HHV-6) και ανθρώπινο ερπητοϊό 7 (HHV-7).

Τα σημεία και συμπτώματα του αιφνιδίου εξανθήματος

Μετά από μια περίοδο επώασης από 1 έως 2 εβδομάδες το παιδί παρουσιάζει απότομα υψηλό πυρετό (40° C - 41° C).Μερικές φορές υπάρχουν κι άλλα ευρήματα όπως φαρυγγίτιδα, διόγκωση των οπισθοϊνιακών λεμφαδένων, ωτίτιδα. Παρά τον υψηλό πυρετό το παιδί συνήθως δεν φαίνεται πολύ άρρωστο αλλά είναι ευερέθιστο. Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα, ο πυρετός πέφτει ξαφνικά τελείως και εμφανίζεται το εξάνθημα. Συνήθως αρχίζει από τον κορμό και μπορεί να εξαπλωθεί στο λαιμό, τα χέρια και τα πόδια. Το εξάνθημα δεν προκαλεί φαγούρα και υποχωρεί σε μια ή δύο ημέρες.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται εμπειρικά, όταν υπάρχει υψηλός πυρετός σε ένα παιδί που φαίνεται καλά και ακολουθεί ένα παροδικό εξάνθημα. Από τον εργαστηριακό έλεγχο παρατηρούμε λευκοπενία με λεμφοκυττάρωση.

Επιπλοκές

Η πρόκληση  πυρετικών σπασμών είναι η συχνότερη επιπλοκή της νόσου.

Θεραπεία του αιφνιδίου εξανθήματος

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, συνιστάται η χορήγηση αντιπυρετικών για την αντιμετώπιση του πυρετού. Η πρόγνωση της νόσου είναι πολύ καλή.

Βρεφικοί κωλικοί

Ως βρεφικούς κωλικούς χαρακτηρίζουμε τους παροξυσμικούς κοιλιακούς  πόνους εντερικής πιθανόν προέλευσης που παρατηρούνται σε βρέφη ηλικίας 15-20 ημερών μέχρι 3 μηνών, συνήθως τις απογευματινές ή βραδινές ώρες.

Συμπτώματα

Το μωρό αρχίζει να κλαίει συνεχώς, έντονα, σπαρακτικά κι απαρηγόρητα. Γίνεται κατακόκκινο, η κοιλιά του συνήθως είναι πρησμένη και γεμάτη αέρια, μαζεύει τα ποδαράκια του προς την κοιλιά κι έχει ψυχρά άκρα.

Αιτιολογία

Η ακριβής αιτιολογία των κωλικών παραμένει άγνωστη κι ασαφής. Έχουν ενοχοποιηθεί παράγοντες όπως η κατάποση αέρα κατά την σίτιση, η υπερβολική λήψη τροφής, η αίσθηση της πείνας αλλά κι άλλοι ακαθόριστοι λόγοι όπως το υπερβολικό άγχος των γονιών και η ιδιοσυγκρασία του βρέφους. Επίσης η αλλεργία στην πρωτεΐνη του γάλακτος της αγελάδας μπορεί να συνδέεται με κωλικούς, εμετούς  κι αιμορραγικές κενώσεις.

Αντιμετώπιση των κωλικών

Η αντιμετώπιση των κωλικών είναι δύσκολη. Σε πρώτη φάση ο παιδίατρος πρέπει με την εξέταση ν’ αποκλείσει άλλα παθολογικά αίτια που μπορεί να προκαλέσουν ανησυχία στο βρέφος. Στη συνέχεια οι γονείς πρέπει να καθησυχάζονται ότι πρόκειται για μια καλοήθη συνηθισμένη κατάσταση και να αντιμετωπίζουν το φαινόμενο  χωρίς άγχος και με υπομονή. Πρέπει να δίνονται οδηγίες για την σωστή σίτιση, περιλαμβάνοντας και την ερυγή(ρέψιμο) του βρέφους.
Ενέργειες που βοηθούν στην ανακούφιση του βρέφους είναι η τοποθέτησή του σε όρθια ή πρηνή θέση και η τοποθέτηση ζεστών επιθεμάτων στην κοιλιακή χώρα. Άλλοι τρόποι χαλάρωσης του βρέφους όπως λίκνισμα, ήχοι χαμηλής έντασης (μουσική) μπορεί να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα.
Επίσης μασάζ στην κοιλιακή χώρα του βρέφους μπορεί να βοηθήσει στην αποβολή αερίων και ανακούφιση από τους κωλικούς.  
Μερικοί γονείς αναφέρουν μια βελτίωση, δίνοντας σταγόνες σιμεθικόνης (Infacolic).Η ουσία αυτή δεν απορροφάται από τον οργανισμό και δρα στο έντερο μειώνοντας την παραγωγή αερίων ως εκ τούτου είναι αρκετά ασφαλής.
Μια άλλη φαρμακευτική παρέμβαση για τους κωλικούς είναι η χρήση προβιοτικών με την μορφή σταγόνων(BioGaia).Επίσης υπάρχουν κάποια έτοιμα εκχυλίσματα βοτάνων που μπορούμε να χορηγήσουμε για την καταπολέμηση των κωλικών όπως (Kinterte ,Gripe Water)κτλ.
Βέβαια πιο αγνός και φυσικός τρόπος είναι να βράσουμε εμείς διάφορα κατευναστικά βότανα όπως χαμομήλι, τίλιο, μάραθο και να χορηγήσουμε στο βρέφος το ρόφημα.

Προοπτικές

Οι κωλικοί σπάνια επιμένουν μετά τον τρίτο μήνα της ζωής, αλλά ενώ δεν θεωρείται ότι έχουν ιδιαίτερη σημασία, η ανησυχία που προκαλούν στο βρέφος και στους γονείς είναι μεγάλη.

Σιδηροπενική αναιμία

Το αίμα ως γνωστόν περιέχει τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα λευκά αιμοσφαίρια και τα αιμοπετάλια (που βοηθούν την πήξη του αίματος όταν χρειάζεται). Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο από τους πνεύμονες σε κάθε μέρος του σώματος και δίνουν στο αίμα το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του.   
Αυτή η σταθερή παροχή οξυγόνου στους ιστούς του σώματος είναι απαραίτητη για την υγεία, για την ανάπτυξη και για την ίδια τη ζωή.
Όταν δεν έχουμε αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια στο αίμα μας, έχουμε αναιμία. Η αναιμία μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε κουρασμένοι, αδύναμοι, και ευέξαπτοι. Μπορεί να προκαλέσει χλωμό δέρμα, πονοκέφαλο, και ανορεξία. Τα παιδιά με αναιμία τείνουν να αρρωσταίνουν πιο συχνά. Η διανοητική τους και η σωματική τους ανάπτυξη επηρεάζονται επίσης.
Ο πιο συνηθισμένος λόγος αναιμίας για ένα μικρό παιδί είναι η ανεπάρκεια σιδήρου. Ο σίδηρος είναι ένα μέταλλο που χρειάζεται το σώμα σας για να φτιάξει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Το αίμα των παιδιών που δεν έχουν αρκετό σίδηρο θα περιέχει μικρότερα κι αναποτελεσματικότερα ερυθρά αιμοσφαίρια.
Ακόμη και πριν παρουσιάσει αναιμία ένα παιδί με ανεπαρκή πρόσληψη σιδήρου μπορεί να εμφανίσει δυσκολίες στη μάθηση. Η μνήμη και οι σχολικές επιδόσεις μειώνονται, όπως επίσης και η αθλητική απόδοση.
Τα παιδιά παθαίνουν σιδηροπενική αναιμία αν δεν παίρνουν αρκετό σίδηρο από τις τροφές, αν χάσουν πάρα πολύ σίδηρο (μέσω αιμορραγίας), ή εάν οι ανάγκες τους για νέα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι αυξημένες (όπως συμβαίνει σε περιόδους ταχείας ανάπτυξης). Έτσι, η σιδηροπενική αναιμία είναι πιο συχνή σε βρέφη και σε εφήβους (κυρίως σε νεαρά κορίτσια).
Στα περισσότερα παιδιά συστήνετε μια εξέταση αίματος μεταξύ 6 και 18 μηνών για ν’ αποκλείσουμε αναιμία. Η εξέταση αίματος είναι σημαντική, διότι μπορεί να προσδιορίσει την αναιμία πριν υπάρξουν συμπτώματα. 
Η ανεπάρκεια σιδήρου (ακόμη και ήπιας μορφής) συνδέεται με μείωση της προσοχής, της εγρήγορσης, και της ικανότητας μάθησης. Τα παιδιά με έλλειψη σιδήρου έχουν τάσεις να τρώνε σκόνη, χώμα, φλούδες χρωμάτων κτλ( στοιχεία που περιέχουν σίδηρο).
Η ευερεθιστότητα και η κούραση είναι συχνά συμπτώματα σε ήπια έως μέτρια σιδηροπενική αναιμία. Το λευκό τμήμα των ματιών μπορεί να πάρει  μια γαλαζωπή απόχρωση. Το παιδί φαίνεται χλωμό.
Η παρατεταμένη ή βαριά αναιμία μπορεί να προκαλέσει σημαντική ευερεθιστότητα, μειωμένη όρεξη, επιβράδυνση της ανάπτυξης, πόνο και κάψιμο στη γλώσσα εξαιτίας λέπτυνσης των πλαϊνών επιφανειών της, ή εύθραυστα νύχια. Μπορεί επίσης να υπάρχουν πληγές στις γωνίες του στόματος. Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, τα παιδιά μπορούν να πάθουν ακόμα και καρδιακή ανεπάρκεια.
Ήπια αναιμία σε φυσιολογικά κατά τα άλλα παιδιά είναι πιθανόν να προκλήθηκε από έλλειψη σιδήρου.
Η αναιμία δεν προκαλείται όμως απαραίτητα από έλλειψη σιδήρου. Τα παιδιά έχουν συχνά μια μικρή, οριακή αναιμία αμέσως μετά από μια ιογενή ασθένεια. Αυτή υποχωρεί από μόνη της. 
Η βελτίωση της διατροφής του παιδιού σας είναι ο πιο σημαντικός τρόπος για την πρόληψη και τη θεραπεία της ανεπάρκειας σιδήρου. Αρκετά τρόφιμα είναι καλές πηγές σιδήρου:
• Μέτρια πηγή σιδήρου: Τόνος,  βρώμη, δημητριακά, βερίκοκα, σταφίδες, σπανάκι, λάχανο, δαμάσκηνα.
• Καλή πηγή σιδήρου: μητρικό γάλα (ο σίδηρος του μητρικού γάλακτος είναι καλύτερα απορροφήσιμος από του αγελαδινού),αυγά, κρέας, συκώτι, ψάρι, κοτόπουλο, γαλοπούλα, η σόγια, τα ξηρά φασόλια, το φυστικοβούτυρο, τα μπιζέλια, οι φακές.
Η βιταμίνης C(όπως ο χυμός πορτοκαλιού),  βοηθάει την απορρόφηση του σιδήρου από τα τρόφιμα που είναι πλούσια σε σίδηρο, επίσης, βοηθά το σώμα να χρησιμοποιήσει το σίδερο.
Εάν η αναιμία είναι σοβαρή, ή αν το παιδί δυσκολεύεται να κάνει σωστή διατροφή τότε δίνουμε στο παιδί συμπλήρωμα σιδήρου(σταγόνες ή σιρόπι). Η θεραπεία κρατάει συνήθως περίπου ένα με δύο μήνες και επαναλαμβάνουμε την εξέταση αίματος για να δούμε αν η αναιμία έχει υποχωρήσει ή χρειάζεται συνέχιση της αγωγής.
Πολλές φορές χρειάζεται να κάνουμε επιπλέον εργαστηριακό έλεγχο για ν ’ αποκλείσουμε ότι η αναιμία δεν οφείλεται σε κάποιο άλλο αίτιο.

Πρόληψη και θεραπεία αφυδάτωσης

Ένα παιδί που κάνει εμετούς και διάρροια και δεν αναπληρώνει τις απώλειες υγρών που έχει ο οργανισμός του κινδυνεύει από αφυδάτωση. Δυστυχώς, είναι αδύνατο να προβλέψουμε μετά από πόσους εμετούς ή διάρροιες θα προκληθεί αφυδάτωση.
Εξαρτάται από το βάρος του παιδιού, την ηλικία, τον πυρετό, την ποσότητα και την συχνότητα του εμετού και της διάρροιας κι από το πόσο σωστά αναπληρώνονται τα υγρά που χάνει.
Τα σημάδια σοβαρής αφυδάτωσης είναι νωθρότητα (αδυναμία), ξηρή γλώσσα και στόμα που κολλάει χωρίς σάλιο, απουσία ή μείωση των δακρύων κατά το κλάμα,  βαθουλωμένα μάτια, ξερό, ρυτιδωμένο δέρμα και απουσία ούρησης περισσότερο από 8 έως 10 ώρες.
Τα βρέφη μπορεί να έχουν εισολκή της πηγής ειδικά εάν το μωρό είναι σε όρθια θέση  (βαθουλωμένο το μαλακό σημείο στην κορυφή του κεφαλιού), ασθενικό κλάμα κι αδυναμία ή άρνηση λήψης τροφής.
Εάν παρατηρήσετε οποιαδήποτε από αυτά τα συμπτώματα της σοβαρής αφυδάτωσης στο παιδί σας, θα πρέπει να επικοινωνήσετε αμέσως με το γιατρό σας.

Σημάδια ήπιας αφυδάτωσης μπορεί να περιλαμβάνουν ξηρά χείλη με ύπαρξη όμως σάλιου μέσα στο στόμα, γκρινιάρικη συμπεριφορά, αλλά το παιδί  πρέπει να είναι σε θέση να συζητήσει και να παίξει. Επίσης το παιδί δεν ουρεί συχνά και βγάζει μικρότερες ποσότητες ούρων. Μπορεί να είναι δύσκολο να ελεγχθεί η ούρηση, όταν το παιδί έχει συγχρόνως και διάρροια.
Τα παιδιά που είναι ήπια αφυδατωμένα πρέπει να παρακολουθούνται στενά και να τους χορηγούνται υγρά από το στόμα.
Μετά κάθε εμετό αφήνουμε λίγη ώρα να ηρεμήσει το στομάχι και χορηγούμε σιγά σιγά μικρές ποσότητες ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων(π.χ.Almora).
Αν δεν διαθέτουμε ένα έτοιμο ηλεκτρολυτικό διάλυμα από το φαρμακείο μπορούμε να χορηγήσουμε στο παιδί κουταλάκι κουταλάκι κάποιο αναψυκτικό αφού πρώτα το έχουμε ανακινήσει καλά ώστε να φύγει το αέριο.
Επίσης μπορούμε να φτιάξουμε ένα αυτοσχέδιο διάλυμα ηλεκτρολυτών ως εξής:
Σε ένα λίτρο ζεστό νερό διαλύουμε 8 κουταλάκια ζάχαρη και ένα κουταλάκι αλάτι, βάζουμε το διάλυμα στο ψυγείο και μόλις γίνει δροσερό το χορηγούμε στο παιδί με ρυθμό 1-2 κουταλάκια κάθε δέκα λεπτά.
Αν οι εμετοί συνεχίζονται και δεν είναι δυνατή η χορήγηση υγρών από το στόμα, η ενυδάτωση πρέπει να γίνεται με παρεντερική χορήγηση

Παράτριμμα της περιοχής της πάνας (σύγκαμα).

Πρόληψη συγκάματος

 Αλλάζετε τις πάνες συχνά και αμέσως μόλις το μωρό κάνει κακά. Ξεπλύνετε με ζεστό νερό και ουδέτερο σαπούνι και σκουπίστε απαλά την περιοχή. Αφήστε την περιοχή της πάνας να στεγνώσει στον αέρα όποτε αυτό είναι δυνατό. Μπορείτε να κάνετε χρήση στεγνωτήρα σε μια χαμηλή ρύθμιση για να στεγνώσει καλά η περιοχή.
 Στη συνέχεια χρησιμοποιείστε βαζελίνη ή μια ειδική κρέμα με οξείδιο του ψευδαργύρου για να καλύψετε το δέρμα. Πούδρες γενικά δεν συνιστώνται λόγω του κινδύνου  εισρόφησης της σκόνης στους πνεύμονες του μωρού.

Θεραπεία συγκάματος

Οι μολύνσεις της μηρογεννητικής περιοχής από μύκητες είναι πολύ συχνές στα μωρά. Οι μύκητες είναι παρόντες παντού στο περιβάλλον μας. Αγαπούν κυρίως τις υγρές περιοχές όπως είναι η περιοχή της πάνας. Μπορεί επίσης να είναι υπάρχουν στο στόμα του μωρού και να εμφανίζονται σαν λευκό επίχρισμα στην γλώσσα ,τα χείλη και το στόμα του. Σ’ αυτή την περίπτωση  χρειάζεται εφαρμογή αντιμυκητιασικής κρέμας στην ερεθισμένη περιοχή για να το  θεραπεύσουμε (π.χ.Dactodor, Kenacomb, Verdal). Πολλές φορές η χρήση ενός βάμματος που ονομάζεται Gentian Violet 1% βοηθάει την γρηγορότερη επούλωση.

 Ο παιδίατρος σας είναι αυτός που θα εκτιμήσει την σοβαρότητα του συγκάματος και θα σας καθορίσει την κατάλληλη θεραπεία στη σωστή χρονική διάρκεια ,γι αυτό συμβουλευτείτε τον.

Βήχας - Τύποι βήχα

Πολλές φορές αναφέρουν οι γονείς στον παιδίατρο ότι το παιδί βήχει, αλλά δεν μπορούν να περιγράψουν καλά τον τύπο του βήχα ώστε από την πληροφορία αυτή να βοηθήσουν τον γιατρό να προσανατολιστεί ως προς την διάγνωση. Το παρακάτω λεξικό του βήχα ίσως βοηθήσει τους γονείς να συνεννοηθούν καλύτερα με τον γιατρό τους.
Ξηρός: βήχας χωρίς φλέγματα, ερεθιστικός.
Παραγωγικός: υγρός με εκκρίσεις, τα παιδιά συνήθως τα φλέγματα δεν τα φτύνουν, τα καταπίνουν και πολλές φορές κάνουν εμετό.
Παροξυσμικός: βήχας που διαρκεί πολύ ώρα κι έχει αυξανόμενη ένταση.
Σπαστικός: ακούγεται βράσιμο, όπως το γουργουρητό της γάτας.
Συριγμός: βήχας που συνοδεύεται από σφύριγμα είτε στην εκπνοή(εισπνευστικός συριγμός),είτε στην εκπνοής(εκπνευστικός συριγμός),βήχας δύσπνοιας δηλαδή το παιδί δυσκολεύεται ν’αναπνεύσει.
Κοκκυτικός: συνεχόμενος βήχας με κράτημα της αναπνοής που στο τέλος του το παιδί παίρνει μια θορυβώδη εισπνοή σαν κοκοράκι.
Υλακώδης: βήχας που μοιάζει με γαύγισμα σκύλου ή με μεταλλικό ήχο.

Δυσκοιλιότητα

Η δυσκοιλιότητα είναι ένα πολύ συχνό σύμπτωμα που ταλαιπωρεί τα παιδιά. Θεωρούμε ότι ένα παιδί πάσχει από δυσκοιλιότητα όταν κάνει λιγότερες από 3 κενώσεις την εβδομάδα και η σύσταση των κοπράνων του είναι σκληρή, πράγμα που καθιστά την αφόδευση επώδυνη και οδηγεί σε κατακράτηση κοπράνων. Η χρόνια δυσκοιλιότητα προκαλεί κοιλιακά άλγη, εγκόπριση δηλαδή υπερχείλιση κοπράνων και λέρωμα του εσωρούχου του παιδιού και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις διάταση του εντέρου.

Αιτιολογία δυσκοιλιότητας  
Τις περισσότερες φορές η δυσκοιλιότητα στα παιδιά είναι ιδιοπαθής, δηλαδή δεν οφείλεται σε κάποια νόσο, αλλά σε άλλους παράγοντες ιδιοσυστασιακούς,διαιτητικούς, κληρονομικούς ή ψυχολογικούς.

Στα βρέφη η δυσκοιλιότητα παρουσιάζεται μετά την διακοπή του θηλασμού, με την εισαγωγή των στερεών τροφών και του γάλατος αγελάδας στο διαιτολόγιο του μωρού. Στα μεγαλύτερα παιδιά η δυσκοιλιότητα προκαλείται από ηθελημένη κατακράτηση των κοπράνων μετά την αφαίρεση της πάνας, ή από αμέλεια  να πάει έγκαιρα στην τουαλέτα(πχ. απορροφάται στο παιχνίδι και κρατάει τα κακά του).Επίσης ένα διαιτολόγιο φτωχό σε φυτικές ίνες και μειωμένης πρόσληψης υγρών έχει άμεση συσχέτιση με την έναρξη της δυσκοιλιότητας.

Διαφορική διάγνωση
Σ’ένα πολύ μικρό ποσοστό, λιγότερο από 5% των παιδιών με χρόνια δυσκοιλιότητα μπορεί να πάσχουν από κάποιες άλλες ασθένειες όπως το συγγενές μεγάκολο, η ινώδης κυστική νόσος, η κοιλιοκάκη, ο υποθυρεοειδισμός κτλ. Αν ο παιδίατρoς σας ανησυχεί για κάτι τέτοιο θα σας παραπέμψει να κάνετε κάποιες διαγνωστικές εξετάσεις.

Θεραπεία δυσκοιλιότητας
Στην απλή δυσκοιλιότητα ενδείκνυται η διαιτητική αντιμετώπιση.
Συνιστάται η κατανάλωση άφθονων υγρών (νερό, χαμομήλι, φρουτοχυμοί), κατανάλωση φρούτων και λαχανικών(δαμάσκηνα, ροδάκινα, πορτοκάλια, φασολάκια, μπάμιες, ντομάτες, φακές) και αποφυγή αμυλούχων τροφών όπως (άσπρο ψωμί, αποφλοιωμένο ρύζι, μακαρόνια, πατάτες.)

Παράλληλα συστήνεται στο παιδί να κάθεται στην τουαλέτα για 10 λεπτά μετά από κάθε γεύμα για να εκμεταλλευτούμε το γαστροκολικό αντανακλαστικό.

Υπόθετα γλυκερίνης για την κένωση του εντέρου μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο περιστασιακά.
Τέλος αν ο παιδίατρος κρίνει απαραίτητο μπορεί να χορηγήσει κάποια υπακτικά φάρμακα όπως η λακτουλόζη και η λακτιτόλη ή κάποια σιρόπια που δρουν ως μαλακτικά και λιπαντικά των κοπράνων (πχ. παραφινέλαιο).

Επειδή συχνά η δυσκοιλιότητα υποτροπιάζει το παιδί πρέπει να ακολουθεί πάντα σωστό διαιτολόγιο και αν χρειαστεί να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για όσο του συστήσει ο γιατρός.

Ψείρες

Οι ψείρες είναι μια πραγματική συμφορά για κάθε γονέα που έχει παιδί προσχολικής ή σχολικής ηλικίας. Οι ψείρες κάνουν την εμφάνιση τους δυστυχώς πολύ συχνά τόσο στους παιδικούς σταθμούς όσο και στα κολλέγια.

Ψείρες μπορεί να πιάσει κάθε παιδικό κεφάλι, είτε έχει μακριά είτε κοντά μαλλιά, είτε είναι καθαρό ή βρώμικο.  Δεδομένου ότι οι ψείρες  μπορεί να είναι σ΄όλα τα κεφάλια ,πώς μπορούν να καταλάβουν οι γονείς εάν το παιδί τους έχει στο κεφάλι του μόλυνση από ψείρες;  Πώς μπορεί να απαλλαγεί από αυτές , πώς να τις αποφύγει, είναι οι συχνότερες ερωτήσεις που κάνουν οι γονείς κατά τις πρώτες ημέρες του σχολείου.

Καταρχάς ας δούμε τι είναι η ψείρες. Είναι γκριζωπά έντομα που έχουν έξι πόδια που καταλήγουν σε δαγκάνες. Η ψείρα έχει μέγεθος μεταξύ 2 mm και 4 mm κατά την ενηλικίωση. Η ψείρα κεφαλής, όπως υποδηλώνει το όνομά της, ζει στο τριχωτό της κεφαλής των ανθρώπων, αγαπημένη κατοικία της είναι ο λαιμός και γύρω από τα αυτιά, τα δύο μέρη του κεφαλιού με την λιγότερη ζέστη. Στις ψείρες αρέσουν οι δροσερές θερμοκρασίες μεταξύ 28 ° C και 32 ° C.  Μια ψείρα μπορεί να ζήσει μεταξύ 6-8 εβδομάδες. Η ψείρα είναι ένα έντομο που τρέφεται με απομύζηση αίματος.  Η ψείρα κεφαλής τρέφεται αποκλειστικά με ανθρώπινο αίμα και  γίνεται κόκκινη όταν φάει το γεύμα της.

Υπάρχουν θηλυκές και αρσενικές ψείρες. Τα θηλυκά γεννούν τα αυγά που ονομάζονται κόνιδες.  Χάρη σε ένα είδος κόλλας οι κόνιδες είναι σταθερά προσκολλημένες κοντά στη ρίζα των μαλλιών, περίπου 1 cm από το τριχωτό της κεφαλής.

Κάθε θηλυκή ενήλικη ψείρα μπορεί να γεννήσει πέντε ή έξι αυγά την ημέρα για 30 ημέρες.  Η προσβολή μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα!  Τα αυγά εξελίσσονται σε ένα είδος περιβλήματος που κολλάει στα μαλλιά και ονομάζεται κόνιδα.

Μετά από 9 έως 10 ημέρες  η κόνιδα  σκάει απελευθερώνοντας μια νύμφη που θα μετατραπεί σε 15 μέρες σε μια ενήλικη ψείρα που μπορεί με τη σειρά της να αναπαραχθεί.  Οι νεκρές  κόνιδες  παραμένουν κενές κολλημένες στα μαλλιά.

Τα αυγά, οι νύμφες και οι ψείρες μπορούν να επιζήσουν μέχρι και τρεις ημέρες μακριά από το κεφάλι ενός ανθρώπου, μετά απ’ αυτό το διάστημα πεθαίνουν από ασιτία.

Η ψείρα  έχει πόδια σαν γάντζους που της επιτρέπει να προσκολλάται στην τρίχα και να αντιστέκεται στο βούρτσισμα των μαλλιών, στις κινήσεις της κεφαλής και σε άλλες αιτίες που θα μπορούσαν να την κάνουν να πέσει,  κυρίως όμως τα χρησιμοποιεί για να μετακινείται από το ένα κεφάλι σ άλλο. 
Πιστεύουμε ότι οι ψείρες μεταδίδονται μέσω της άμεσης επαφής ή με κοινή χρήση κτένας. Οι ψείρες δεν πετούν, αλλά μετακινούνται με τα πόδια τους πολύ γρήγορα(μπορούν να διανύσουν 23 εκατοστά ανά λεπτό, πράγμα το οποίο παλιά είχε οδηγήσει στο να πιστεύουμε ότι ήταν σε θέση να πηδήξουν).

Το προσφιλές μέσο μεταφοράς για τις ψείρες είναι η άμεση επαφή μεταξύ των παιδιών ή μεταξύ παιδιών και ενηλίκων.  Το δεύτερο μέσο μετάδοσης των ψειρών είναι η πισίνα, γιατί ναι, οι ψείρες ξέρουν πάρα πολύ καλά να κολυμπούν!  Ο τρίτος τρόπος μετάδοσης των ψειρών είναι έμμεση επαφή, μέσω της ανταλλαγής καπέλων ή κράνους. 

Πρόσφατες μελέτες για το θέμα αυτό τείνουν να αποδείξουν ότι η έμμεση μετάδοση είναι σχεδόν μηδενική (εκτός από την πισίνα), αλλά έως ότου υπάρξουν περισσότερες πληροφορίες είναι προτιμότερο να πλένουμε τα ρούχα και τα κλινοσκεπάσματα αν υπάρχει κρούσμα φθειρίασης  ώστε να προλάβουμε πιθανή προσβολή ή επαναμόλυνση κάποιου ατόμου.

Πρόληψη της φθειρίασης:
Τακτικός έλεγχος του κεφαλιού του παιδιού σας είναι η πιο αποτελεσματική πρόληψη κατά της μόλυνσης. Είναι σημαντικό επίσης το σχολείο να ανακοινώνει την εμφάνιση των ψειρών στους γονείς, για να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα, όπως χτένισμα με λεπτή χτένα, λούσιμο με ειδικά σαμπουάν πρόληψης, ξέβγαλμα  των μαλλιών με ξύδι.

Το σύμπτωμα που πρέπει να μας υποψιάσει για την ύπαρξη ψειρών είναι η φαγούρα στο κεφάλι του παιδιού. Ο κνησμός είναι το αποτέλεσμα της αλλεργικής αντίδρασης στο σάλιο της ψείρας που εγχέεται στο δέρμα κατά την σίτιση της. Συνεπώς ένα παιδί που ξύνει το κεφάλι του πρέπει να ελεγθεί για ψείρες. Ο πιο αποτελεσματικός  τρόπος  είναι να περάσουμε μια πολύ λεπτή χτένα (την περίφημη χτένα για ψείρες) σε βρεγμένα  μαλλιά.

Πού να ψάξω για τις ψείρες;

• Κοντά στο τριχωτό της κεφαλής
• Πίσω από τα αυτιά
• Πάνω από το λαιμό
• Στην κορυφή του κεφαλιού

Θεραπεία φθειρίασης: 
Υπάρχουν διάφορες αποτελεσματικές θεραπείες για να απαλλαγούμε από τις  ψείρες και τις κόνιδες, στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλά φάρμακα που σκοτώνουν τις ψείρες.
Λοσιόν, σαμπουάν και σκόνες για την καταπολέμηση των  ψειρών περιέχουν ουσίες όπως carbaryl, malathion ή permethrin.

Κάνετε αμέσως  την εφαρμογή του προϊόντος μόλις βρείτε ψείρες ή κόνιδες στο κεφάλι του παιδιού σας.

• Επαναλάβετε μια δεύτερη εφαρμογή 7-10 ημέρες αργότερα, με σκοπό να εξουδετερωθούν οι μικρές νύμφες που επιβιώνουν μετά την πρώτη εφαρμογή.  Το χρονικό αυτό διάστημα αντιστοιχεί  στον χρόνο επώασης των αυγών της ψείρας.
• Εάν υπάρχουν ζωντανές ψείρες μετά από την δεύτερη εφαρμογή θα πρέπει να ξεκινήσετε από την αρχή με άλλη κατηγορία αντιψειρικού φαρμάκου, γιατί δυστυχώς τα τελευταία χρόνια οι ψείρες έχουν γίνει ανθεκτικές σε πολλά φάρμακα.
• Ένας  καλός τρόπος εξόντωσης των ψειρών είναι η εφαρμογή στο κεφάλι ουσιών που αποφράσουν τις αναπνευστικές οδούς τους προκαλώντας ασφυξία. Υπάρχουν φάρμακα με βάση την διμεθικόνη ή κάποια έλαια που είναι λιγότερο ερεθιστικά για το παιδικό δέρμα. Ένας απλός τρόπος είναι η επάλειψη με μαγιονέζα ή με άφθονη μαλακτική κρέμα  και μετά από αρκετή ώρα η μηχανική απομάκρυνση της ψείρας και της κόνιδας με παρατεταμένο χτένισμα των μαλλιών με την ειδική τσατσάρα.

Ο πυρετός και η αντιμετώπισή του

Η φυσιολογική θερμοκρασία των παιδιών κυμαίνεται από 36,4°C έως και 37,4°C σε μέτρηση από την μασχάλη και παρουσιάζει ημερήσια διακύμανση της τάξης του 1°C έως 1,5°C με υψηλότερες τιμές αργά το απόγευμα. Η μέτρηση της θερμοκρασίας πρέπει να γίνεται όταν το παιδί είναι ήρεμο, το θερμόμετρο να βρίσκεται μέσα στη στεγνή μασχάλη και να παραμένει εκεί για δύο περίπου λεπτά.

Για την μέτρηση της θερμοκρασίας από το αυτί πρέπει ο ακουστικός πόρος να είναι καθαρός ,χωρίς κυψελίδα και το αυτί να μην πάσχει από ωτίτιδα. Θερμοκρασία αυτιού μεγαλύτερη από 38°C θεωρείται παθολογική.

Η έντονη δραστηριότητα, το υπερβολικό ντύσιμο και το πολύ θερμό περιβάλλον μπορεί να επηρεάσουν το ύψος του πυρετού.

Παθογένεια του πυρετού: Ο πυρετός οφείλεται στην απελευθέρωση ενδογενών πυρετογόνων ουσιών στην κυκλοφορία του αίματος μετά από την είσοδο ενός λοιμογόνου παράγοντα(μικροβίου ή ιού) ή μετά από διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτές οι ουσίες κατευθύνονται μέσω της κυκλοφορίας του αίματος στο θερμορυθμιστικό κέντρο του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την άνοδο της σταθερής θερμοκρασίας του ανθρώπινου σώματος.

Η αύξηση του πυρετού μπορεί να είναι αποτέλεσμα αυξημένης παραγωγής θερμότητας(ρίγος) ή μειωμένης απώλειας θερμότητας(περιφερική αγγειοσύσπαση).

Ο τύπος του πυρετού στα παιδιά διαφέρει ανάλογα με την ηλικία και το νόσημα. Τα νεογνά για παράδειγμα μπορεί να μην παρουσιάσουν πυρετό ή ακόμη να έχουν υποθερμία παρά την ύπαρξη σοβαρής λοίμωξης, ενώ τα παιδιά κάτω των 3 ετών παρουσιάζουν υψηλό πυρετό τόσο στις μικροβιακές λοιμώξεις που είναι και σοβαρότερες όσο και στις απλές ιώσεις. Στα μεγαλύτερα των 6 ετών παιδιά o πολύ υψηλός πυρετός πρέπει να μας ανησυχεί.

Αίτια του πυρετού είναι συνήθως λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος όπως η λαρυγγίτιδα, αμυγδαλίτιδα, πνευμονία, ωτίτιδα, η γρίπη αλλά και το απλό κρυολόγημα. Πυρετός παρατηρείται επίσης σε γαστρεντερίτιδες, ουρολοιμώξεις, στην μηνιγγίτιδα και σε πολλές άλλες μικροβιακές και ιογενής καταστάσεις.

Πιο σπάνιες αιτίες πυρετού είναι οι νόσοι του συνδετικού ιστού και τα κακοήθη νοσήματα. Στα παιδιά με ανεξήγητο πυρετό πρέπει να έχουμε κατά νου και την νόσο Kawasaki.

Mια άλλη κατάσταση που εκδηλώνεται με πυρετό είναι η θερμοπληξία, που προκαλείται από αυξημένη θερμοκρασία περιβάλλοντος και μπορεί να συμβεί το καλοκαίρι σε περίοδο καύσωνα ή όταν το παιδί μείνει σ΄ένα κλειστό και θερμό περιβάλλον όπως το αυτοκίνητο.

Ο πυρετός σαν σύμπτωμα δεν προκαλεί οργανική βλάβη, αλλά αντίθετα έχει θεραπευτική δράση αφού αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων καθιστώντας τον οργανισμό αφιλόξενο περιβάλλον γι’ αυτά, ενώ συγχρόνως αυξάνει την παραγωγή αντισωμάτων.

Γενικά μόνον ο πυρετός πάνω από 41,5°C θεωρείται επικίνδυνος για τον εγκέφαλο.

Η φαρμακευτική αντιμετώπιση του πυρετού πρέπει να γίνεται όταν ξεπεράσει τους 38,5°C με την χορήγηση αντιπυρετικού. Σε παιδιά με ιστορικό πυρετικών σπασμών τα αντιπυρετικά πρέπει να χορηγούνται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες.(από 37,5°C ).

Τα αντιπυρετικά που χρησιμοποιούμε είναι η παρακεταμόλη(σε σιρόπι ή υπόθετο) κάθε 6 ώρες κι αν ο πυρετός είναι πιο συχνός από εξάωρο μπορούμε να δώσουμε εναλλάξ με την παρακεταμόλη στο τρίωρο κάποιο άλλο αντιπυρετικό (όπως μεφαιναμικό οξύ, τολφεναμικό οξύ, ιβουπροφαίνη).Η ασπιρίνη ως αντιπυρετικό δεν χορηγείται πλέον στα παιδιά.

Δόσεις αντιπυρετικών

• Sir Depon, Sir Apotel, Sir Dolal (παρακεταμόλη): κιλά / 2 + 2ml κάθε έξι (6) ώρες
• Sir Panadol (παρακεταμόλη): κιλά / 2 ml κάθε έξι (6) ώρες
• Sir Ponstan (μεφαιναμικό οξύ): κιλά / 2 ml κάθε έξι (6) ώρες
• Sir Gantil (τολφεναμικό οξύ): κιλά / 2 ml κάθε έξι (6) ώρες
• Sir Algofren (ιβουπροφένη): κιλά / 4 ml κάθε οκτώ (8) ώρες

Παράλληλα με την χορήγηση αντιπυρετικών φαρμάκων πρέπει να χρησιμοποιούμε και φυσικούς τρόπους για το ρίξιμο του πυρετού, όπως το ελαφρύ ντύσιμο, την χορήγηση υγρών ,την αποφυγή βαριάς διατροφής, τις κομπρέσες με νερό και ξύδι σε μέτωπο και μασχάλες και το χλιαρό μπάνιο. Το μπάνιο θα πρέπει να γίνεται μισή ώρα μετά την λήψη του αντιπυρετικού κι όχι όταν το παιδί έχει ρίγος(δηλαδή όχι στο ανέβασμα του πυρετού). Η θερμοκρασία του νερού να είναι περίπου 35°C και η διάρκεια παραμονής στο νερό περίπου δεκαπέντε λεπτά. Εναλλακτικά μπορούμε να σκεπάσουμε το παιδί με μια βρεγμένη πετσέτα για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Ο πυρετός συνήθως πέφτει 30-40 λεπτά μετά την χορήγηση του φαρμάκου και η πτώση του συχνά συνοδεύεται από εφίδρωση κι από μια περίοδο υποθερμίας.

Υψηλός πυρετός που δεν υποχωρεί με την σωστή δόση των φαρμάκων, συνοδεύεται από ρίγος και κακή γενική κατάσταση του παιδιού πρέπει να εκτιμάται από παιδίατρο.

Πότε ανησυχούμε με τον πυρετό και ζητάμε άμεσα ιατρική συμβουλή.

1. Αν το παιδί είναι μικρότερο από 3 μηνών.
2. Αν κάνει σπασμούς
3. Αν έχει αιμορραγικό εξάνθημα.
4. Αν κάνει εμετούς.
5. Αν ο πυρετός είναι πάνω από 40,5°C και δεν υποχωρεί με το αντιπυρετικό.
6. Αν το παιδί είναι κακοδιάθετο, δεν έχει κάποια εμφανή αιτία πυρετού και ο πυρετός διαρκεί πάνω από τρία 24ωρα.